Η Επιστροφή της Ταυτότητας

[Γράφοντας το παρόν κείμενο ξακαθαρίζω εκ προοιμίου πως μεγάλωσα σε μιαν ολότελα αντιαυταρχική οικογένεια δίχως ίχνος θρησκευτικής καθοδήγησης, όπου η Ελληνορθοδοξία ήταν πράγματι ελεύθερη επιλογή σεβασμού της Παράδοσης και η προσέγγιση του Θείου συνιστούσε προσωπική τροχιά. Έτσι τα ακόλουθα (που απευθύνω προς ιρωμένους και …λαϊκούς συμπατριώτες) αποτελούν απλώς βιωματικά απότοκα και αναστοχασμούς κάποιων πρόσφατων εντυπώσεων από ένα επαγγελματικό ταξίδι στη Γαλία].

Η Γαλλία, που υπήρξε κάποτε ο πλανητικός βωμός όπου οι Άγιοι του Θεού περπατούσαν ξυπόλητοι μέσα από αμπελώνες απαγγέλλοντας προς τιμήν της Παρθένου το «Χαίρε Μαρία» («Ave Maria»), σπεύδοντας σε πέτρινους καθεδρικούς ναούς, τώρα είναι ένα στοιχειωμένο βρωμερό σκήνωμα γεμάτο απουσία. Αυτό που κάποτε ήταν αίμα και νερό τώρα είναι άδεια μπουκάλια φτηνού κρασιού και εμπορικά κέντρα. Από το 94% των μικρών γαλλοπαίδων που βαφτίστηκαν εντός τριών μηνών από τη γέννησή τους στις αρχές της δεκαετίας του 1960, έως μόνο το 12% των Καθολικών που παρακολουθούν την εβδομαδιαία Λειτουργία από το το 2020 μέχρι τώρα, η προϊούσα κατάρρευση είναι αποκαλυπτική. Η Χριστιανοσύνη του ηρωικού βασιλιά Κλόβη και της ηρωομάρτυρος Ιωάννας της Λωραίνης υποχωρεί, τα κόκαλά της καθαρίζονται από τα καταναλωτικά κοράκια της σκουπιδομάντρας του αμφιβολόφυλου Μακρόν. Ο Θεός δεν περπατά πλέον στην γαλατική γη επειδή ο λαός Του έχει κλείσει τις πόρτες του. Ταυτόχρονα, η γη εκείνη γίνεται ξένη για τα παιδιά της ! Η Βαβέλ επιστρέφει, κάποτε ένας βιβλικός μύθος που τώρα είναι δημογραφικό πρόβλημα.¨Όπως γράφεται στο Δευτερονόμιο (28:43) :

[ὁ προσήλυτος, ὅς ἐστιν ἐν σοί, ἀναβήσεται ἐπὶ σὲ ἄνω ἄνω, σὺ δὲ καταβήσῃ κάτω κάτω·]

«Ο ξένος, που θα είναι κοντά σου, θα ευδοκιμήση και θα ανέλθη πολύ υψηλότερα από σε, συ δε θα πέσης πολύ χαμηλά !»

Αυτή η κατάρα έχει ριζώσει. Ένας λαός που ξεχνά τον Θεό του, ξεχνά τον εαυτό του !

Το να είσαι Χριστιανός είναι κάτι περισσότερο από τα να έχεις τον Κύριο βαθιά μέσα στην ψυχή. Είναι βαθιά μέσα στο αίμα μας : «Και ο Λόγος έγινε σάρκα και κατοίκησε ανάμεσά μας» (κατά Ιωάννη, 1:14) – Αυτός, ήταν μια ενσαρκωμένη παρουσία ριζωμένη στον χρόνο και πατούσε επάνω στο γήινο χώμα. Δεν υπάρχει αγάπη του Χριστού που να μην είναι επίσης αγάπη για τον τόπο. Ο Χριστός περπάτησε στους σκονισμένους δρόμους της Γαλιλαίας, όχι σε κάποιο «ουράνιο πουθενά».

Η ταυτότητα είναι ένα βωμός, μια σεπτή λειτουργία γραμμένη με σάρκα και έθιμα: επαναλαμβανόμενες χειρονομίες που αγιάζουν τις συνηθισμένες, ένσαρκες πράξεις της ζωής – κερματισμένος άρτος, εκχυόμενος οίνος, γλώσσες που τραγουδούν σε αρχαίες διαλέκτους. Ναι ! Η «Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία» του Συμβόλου της Πίστεως είναι παγκοσμιότητα, αλλά πάντα ενσαρκωμένη. Το Άγιο Πνεύμα επήλθε σε διαφορετικούς ανθρώπους, σε διαφορετικές γλώσσες (Πράξεις των Αποστόλων, 2), δεν επήλθε  σε άσαρκα φαντάσματα. Η έλλειψη ριζών δεν είναι αγιότητα. Είναι μια ασθένεια, μια βαριά εξάρθρωση από τον ουρανό και τη γη.

Αυτό που αποκαλούν οι Διεθνείς Επικυρίαρχοι και τα φερέφωνά τους «ποικιλομορφία» είναι πολλά χρώματα συμπιεσμένα σε μια χλωμή ομοιομορφία. Η επιμειξία ως δόγμα, η αναγκαστική ένωση ανόμοιων πραγμάτων υπό την απειλή ηθικής εξορίας, δεν είναι θεόπνευστη αγάπη. Είναι η εκδίκηση της Βαβέλ. Ο πύργος ξαναχτίζεται με ιδεολογίες που δηλώνουν πως η διαφορά είναι αμαρτία ! Ωστόσον, ο Θεός που δημιούργησε τη λεοπάρδαλη και το αρνί απολαμβάνει τη διαφορετικότητα και σωστά διέταξε: «Δεν θα σπείρεις τον αμπελώνα σου με ποικίλους σπόρους» (Δευτερονόμιο 22:9). Όχι επειδή ο Θεός που αγαπά  τον άνθρωπο και την Ζωή μισεί τις αναμίξεις, αλλά επειδή κάθε πράγμα έχει τον χρόνο του, το «τέλος» – τον σκοπό του, το μυστήριό του. Ο ομογενοποιημένος άνθρωπος είναι ένας ουδέτερος, ολόπλευρα στειρωμένος άνθρωπος, μια λευκή πλάκα για τους παγκόσμιους «ημίθεους» φροντιστές τάφων !. Όταν όλα αναμειγνύονται, δεν απομένει τίποτα. Αυτό δεν είναι αγάπη. Είναι αποκλεισμός, καταδίκη και εξάλειψη.

---

Η μετανάστευση δεν είναι φιλοξενία. Είναι μια «εθνολυτική» καταιγίδα. «Αλίμονο σε εκείνους που ενώνουν σπίτι με σπίτι, που απλώνουν χωράφι με χωράφι, μέχρι να μην υπάρχει τόπος» (Ησαΐας 5:8). Ο ξένος έχει γίνει ένα αντίστροφο μυστήριο, μια αρνητική «ιεροπραξία» : η παρουσία του είναι τώρα το όχημα μέσω του οποίου, επιβεβλημένα άνωθεν και έξωθεν των Εθνών, εξιλεώνεται η ενοχή και εξαφανίζεται η ταυτότητα. Η Εκκλησία, κάποτε φρούριο του Λαού και της Πατρίδας, ανοίγει τώρα τις πύλες της στους στρατούς της φιλελεύθερης αυτοκρατορίας υπό τη σημαία του κατ΄όνομα «ελέους», χωρίς αλήθεια, χωρίς ουσία με θεατρική στερεοτπία. Ο προσχισματικός Πάπας Γρηγόριος ο Α΄ή  Μέγας ή Διαλογιστής, Άγιος ολοκληρης της Χριστιανοσύνης,  εδίδαξε ότι «η φιλανθρωπία χωρίς τάξη είναι χάος». Ο Άγιος Θωμάς επέμενε ότι η αγάπη για τον πλησίον δεν υπερισχύει των υποχρεώσεων που οφείλονται στην κοινότητα και την οικογένεια. Ωστόσο, τώρα η φιλανθρωπία σημαίνει άνευ όρων παράδοση του Λαού, της Πατρίδας και της Κοινωνίας. Καλωσορίζοντας τον κόσμο, οι «απολωλότες»  και αποπροσανατολισμένοι Χριστιανοί έχουν χάσει τον δικό τους κόσμο, το μέρος του Σύμπαντος που τους χάρισε ο Κύριος.

Κάθε δέντρο έχει ρίζες, και όταν οι ρίζες του κόβονται, το δέντρο πεθαίνει, όσο πράσινα κι αν είναι τα φύλλα του. Ένας λαός είναι ένα δέντρο, μια ψυχή που κατοικεί στον τόπο και τον χρόνο. Οι Άγιοι του Θεού το κατάλαβαν αυτό. Ο Άγιος Βενέδικτος ο εκ Νουρσίας, επίσης Άγιος ολοκληρης της Χριστιανοσύνης, όταν έκτιζε τα μοναστήρια, δεν εξεκίνησε με λεπτομερές δόγμα αλλά με χώμα – «ora et labora», προσευχή και εργασία, οργώνοντας τη γη και χτίζοντας πέτρα πέτρα. Το κάλεσμα να «έχετε ρίζες» δεν είναι νοσταλγία αλλά επιβίωση. «Και θα είναι σαν δένδρο, φυτεμένο κοντά σε ποτάμια νερού, που κάνει τον καρπό του στον καιρό του» (Ψαλμός 1:3).

Η Πόλη του Θεού κτίζεται μονον από ριζωμένους ανθρώπους, όχι από κοσμοπολίτες απανθρώπους. Η οικολογία ξεκινά με τη σωτηρία των ψυχών από το συνθετικό ψεύδος της τεχνητής παρα-φύσης, πριν να έχει σημασία οποιαδήποτε κραυγή για….  τις φάλαινες, όποια αγωνία για τα …ψεκαζόμενα κουνούπια. Η αναμετανάστευση, ο επαναπατρισμός και η παλινόστηση των μεταναστών λοιπόν, δεν είναι απανθρωπιά και σκληρότητα. Είναι βάπτισμα για αληθινά και φιλόθεα έθνη.

Η παγκοσμιότητα του Χριστού δεν είναι η ομοιότητα του ανθρώπου. Όταν έστειλε τους Αποστόλους Του, δεν τους είπε να τους κάνουν όλους Έλληνες, ούτε να σβήσουν τη ρωμαϊκή γλώσσα. «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη» (κατά Ματθαίον 28:19) — όχι να εξοντώσετε τα έθνη, αλλά να τα αγιάσετε. Η ουράνια πόλη στην Αποκάλυψη είναι γεμάτη με φυλές και γλώσσες. Η Εκκλησία δεν ισοπεδώνει. Στεφανώνει.

Κάθε πολιτισμός, κάθε λαός είναι ένα δισκοπότηρο  για να περιέχει την θεία χάρη. Η αίρεση εκτείνεται πέρα ​​από τη διδασκαλία στο βασίλειο του υλοκρατικού πολιτισμού. Η ψευδής παγκοσμιότητα του σήμερα — ο φιλελευθερισμός με ιερατικά λειτουργικά άμφια — θέλει να δημιουργήσει έναν λαό, μία γλώσσα,  ….. ένα εμπορικό κέντρο. Ο Χριστός διαφέρει από τον Καίσαρα: Δεν καταργεί τίποτα, μεταμορφώνει τα πάντα.

Τα σύνορα σχηματίζουν γραμμές αγάπης αντί για τείχη μίσους. Ο Θεός «έκανε από ένα αίμα όλα τα έθνη των ανθρώπων για να κατοικούν σε όλο το πρόσωπο της γης, και όρισε τους προκαθορισμένους καιρούς και τα όρια της κατοίκησης τους» [εποιησεν τε εξ ενος αιματος παν εθνος ανθρωπων κατοικειν επι παν το προσωπον της γης ορισας προτεταγμενους καιρους και τας οροθεσιας της κατοικιας αυτων]. (Πράξεις 17:26). Χωρίς σύνορα, δεν υπάρχει γείτονας. Χωρίς τάξη, δεν υπάρχει φιλοξενία.

Ο σύγχρονος κόσμος έχει αντιστρέψει τον Καλό Σαμαρείτη: τώρα προσκαλούμε ληστές στα σπίτια μας, ενώ αφήνουμε τους τραυματισμένους αδελφούς μας να αιμορραγούν. Η αγάπη δεν είναι αφηρημένη. Η εντολή δεν είναι «αγάπα όλους παντού», αλλά «αγάπα τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου» (Λευιτικό 19:18). Και ο πλησίον ξεκινά με την εγγύτητα, με το πρόσωπο που ξέρεις, με το χώμα κάτω από τα πόδια σου. Ένα έθνος χωρίς σύνορα είναι μια … ψυχή χωρίς δέρμα, ένα γδαρμένο κορμί.

Κάποτε, στην εποχή των Μακκαβαίων, υπήρξε αποστασία. Ξένοι θεοί μπήκαν στον Ναό των Ιουδαίων. Στους πιστούς ειπώθηκε να φάνε χοιρινό κρέας, να ξεχάσουν τους πατέρες τους. Ο Ιούδας Μακκαβαίος δεν έγραφε αιτήσεις. Σήκωσε το σπαθί. «Ας βγει μαζί μου όποιος είναι ζηλωτής για τον νόμο και υποστηρίζει τη διαθήκη» (Α’ Μακκαβαίων 2:27). Συνεγερθείτε : Μας καλούν μακριά από τα όπλα προς μια μαχητικότητα πνεύματος. Ο Χριστιανισμός προσφέρει Ειρήνη μέσω της Αλήθειας, ποτέ ειρήνη με οποιοδήποτε τίμημα. Και Αγάπη μέσω της Δικαιοσύνης όχι με την Αδικία. Οι άγιοι μίλησαν με φωτιά. Μάτωσαν. Σήμερα, η μάχη μας είναι για το βωμό στην Αγία Τράπεζα του ναού, για την εστία της οικογένειάς μας, γιά το αλφάβητό μας. Ο νέος διαφθορέας, ο νέος καταστροφέας είναι το παγκόσμιο κεφάλαιο των Διεθνών Επικυριάρχων που φοράει ένα επιτηδευμένο ….φιλελεύθερο χαμόγελο. Να θυμάστε : Δεν υπάρχει συμβιβασμός με τον καταστροφέα. «Ιησού ή Μαμμωνά!»

Η πολυπολιτισμικότητα δεν είναι κοινωνία. Είναι κατήχηση σε μιάν άθεη και αφύσικη αίρεση. Τα μυστήριά της είναι συνθήματα. Οι προφήτες της είναι αλγόριθμοι. Υπόσχεται ανοχή, αλλά προσφέρει μόνο αμνησία ! Και απαιτεί : «Μη έχεις άλλους θεούς εκτός από εμένα» (Έξοδος 20:3).

Έχουμε τοποθετήσει την αγορά στο θρόνο και την ονομάζουμε «Πρόοδο». Σε αυτή τη θρησκεία, ο Χριστός είναι ένα είδος ….. μασκότ ή έχει αφαιρεθεί εντελώς. Η Λειτουργία γίνεται αγοραίο θέαμα. Η Λειτουργία αντικαθίσταται από τη γλώσσα των «δικαιωμάτων» και των «συναισθημάτων».

Αλλά ο χριστιανικός Θεός δεν είναι συναίσθημα ! Είναι «φωτιά που κατακαίει» (Προς Εβραίους 12:29). Δεν υπάρχει ουδετερότητα. Είτε η Εκκλησία διαμορφώνει την κοινωνία, είτε η κοινωνία διαμορφώνει την Εκκλησία. Και εάν το αλάτι χάσει τη γεύση του, καταπατείται ως άχρηστο !

Μας λένε ότι η φιλανθρωπία σημαίνει αποδοχή των πάντων. Η φιλανθρωπία που απογυμνώνεται από την αλήθεια γίνεται ψέμα ! Ο Άγιος Παύλος έγραψε ότι «αν κάποιος δεν φροντίζει για τους δικούς του, και ιδιαίτερα για τους οικείους του, αρνήθηκε την πίστη» (Α’ Τιμόθεον 5:8). Η οικογένεια επεκτείνεται στο έθνος. Δεν θρέφεις τον κόσμο λιμοκτονώντας τα παιδιά σου. Ο Καλός Ποιμένας δεν εγκαταλείπει τα πρόβατά του στους λύκους, στο όνομα της φιλοξενίας. Η δικαιοσύνη είναι η μορφή που παίρνει η αγάπη στο δημόσιο χώρο. Η χριστιανική φιλανθρωπία πρέπει να είναι ιεραρχημένη: πρώτα στον Θεό, μετά στους συγγενείς, μετά προς τα έξω. Η ψεύτικη φιλανθρωπία κάνει σκλάβους τους φτωχούς και δειλούς τους πλούσιους. Η αληθινή φιλανθρωπία, γεννιέται από την πίστη και  μιλάει με τη γλώσσα της φωτιάς.

Η αριστοκρατία ασχολείται με τις αρετές, όχι με τους τίτλους. Χρειάζεται μια νέα αριστοκρατία: γεννημένη μία φορά στη σάρκα, αναγεννημένη στο πνεύμα – με νερό, με φωτιά, με παράδοση. Νέοι άνδρες και γυναίκες, απογοητευμένοι από την σαθρή «πλαστική» πολιτική και την πορνογραφία της ψυχής, πρέπει να σχηματίσουν μια φάλαγγα. Αυτή η αριστοκρατία δεν πρέπει να φοράει στέμματα, μόνο να κρατάει σταυρούς. Τα όπλα της είναι το προσευχητικό κομποσχοίνι, η Κατήχηση, η μνήμη των προγόνων της. Ο κόσμος λέει ότι η νεολαία πρέπει να υπηρετεί την κατανάλωση. Η Εκκλησία λέει ότι η νεολαία πρέπει να υπηρετεί τον Αμνό. «Και μην συμμορφώνεστε με αυτόν τον κόσμο, αλλά μεταμορφώνεστε με την ανανέωση του νοός σας» (Ρωμαίους 12:2). Η Ανακατάκτηση είναι πρώτα απ΄όλα εσωτερική.

Αυτό δεν είναι μίσος εναντίον κανενός. Αυτή είναι ανάσταση! Οι αληθινοί Χριστιανοί δεν πολεμούν από μίσος για τους άλλους. Πολεμούν με αγάπη που είναι πολύ σφοδρή για να αφήσουν την ομορφιά να πεθάνει. «Μεγαλύτερη αγάπη δεν έχει κανείς από αυτή, να θυσιάσει κανείς τη ζωή του για τους φίλους του» (Ιωάννης 15:13). Η Πατρίδα μας είναι η Μεγάλη μας φίλη. Η γλώσσα μας είναι φίλη. Ο λαός μας αποτελείται από φίλους μας. Ο Χριστός ήρθε για να αποκαλύψει τα πρόσωπά μας, για να μας τα επιστρέψει μεταμορφωμένα, σηκώνοντάς μας από την ομίχλη.

Ο αγώνας για την ταυτότητα είναι ο αγώνας για την ενσάρκωση. Η ανακατάκτηση δεν είναι οπισθοδρομική. Είναι ο σπόρος της νέας ζωής. Και αν δεν τον φυτέψουμε τώρα, το αύριο δεν θα έρθει ποτέ.

Γι’ αυτό πάρτε τα εργαλεία σας, την πίστη σας που είναι το ξίφος του Πνεύματος και την ιερή σας οργή.

Η αγάπη είναι ανειρήνευτος πόλεμος. Αλλά πόλεμος ενάντια στο τίποτα.