«Πόλεμος». Όχι ο ηλίθιος πόλεμος των σύγχρονων μηχανών και αριθμών και ο θλιβερός πληβειακός πανικός, αλλά ο θεϊκός πόλεμος, ο πόλεμος που καλεί τον ανώτερο Εαυτό του ανθρώπου πέρα και επάνω από τον εαυτό. Ο Ιούλιος Έβολα στέκεται «Ανάμεσα στα ερείπια» και δεν κλαίει. Απευθύνει σ’ εμάς του «Προσανατολισμούς» για τον Αγώνα. Παρακολουθεί τη φωτιά να υψώνεται σαν μυθικός πύρινος φοίνικας της Αυτοκρατορίας. Πόλεμος ως αφύπνιση, πόλεμος ως μύηση, πόλεμος ως το ευλογημένο φιλί του ιερού στο μέτωπο αυτού που τολμά. Το πεδίο της μάχης δεν είναι ένα θανατηφόρο χάος. Είναι ο «Κόσμος», το κόσμημα του Πλάστη, ανεστραμμένος, λιωμένος, εξαγνισμένος. Και ο ήρωας περπατά μέσα από αυτό, σαν ιερέας μέσα από την φλόγα, ανέγγιχτος από την αιθάλη, επειδή η ψυχή του, πυρπολημένη από το ιαματικό θείο πυρ, είναι ήδη διάπυρη στάχτη !
Ο πολεμιστής στον κόσμο του Έβολα δεν είναι απλός άνθρωπος. Όχι, δεν είναι ένας μάχιμος δούλος, ένας αξιακός μισθοφόρος ενός έθνους. Είναι ένα δοχείο, διαμορφωμένο από την Παράδοση, γεμάτο με το αίμα της αιωνιότητας. Ο Έβολα, ο παθιασμένος Ρωμαίος σε έναν κόσμο εξαντλημένων φιλελεύθερων, λέει: «Επιστροφή! Επιστροφή στις κάστες όπου η εξουσία είναι φωτεινή, όπου η ιεραρχία είναι ιερή μουσική. Τέσσερις τάξεις ύπαρξης : Ο δούλος, ο έμπορος, ο πολεμιστής, ο ιερέας. Κάθε μια παριστά μιαν αντανάκλαση του κόσμου – όταν ευθυγραμμιστεί, το σώμα του κόσμου αναπνέει ως ένα. Όταν αντιστραφεί, όταν κυβερνά ο έμπορος, η αναπνοή μετατρέπεται σε καρκίνωμα. Και εμείς – σε αυτόν τον σύγχρονο κόσμο – ασφυκτιούμε !».
Στην Ελλάδα και στην Ρώμη, ο πόλεμος ήταν τελετουργία. Όχι ανθρωποκτόνα τρέλα. Οι θεόπνευστοι μάντεις οιωνοσκόποι, οι οιωνοί, η ιερή στιγμή – όταν η στιγμή του πλήγματος στον εχθρό χτυπήσεις ήταν θεϊκά επαγόμενη . Ο στρατηγός, φορούσε θριαμβευτικά τον μανδύα του Διός, όχι ως θέατρο, αλλά ως μάσκα «εμμένειας», αλληλοπεριχώρησης με τον ύπατο θεό. «Αφοσίωση»: Ήταν η απόλυτη ενασχόληση με το «όσιο» καθήκον και την πίστη, η αμέριστη αγάπη σε κάτι θαυμάσιο και σεβαστό, η ύπατη αυτόβουλη πράξη όταν ο ηγέτης έδινε τη ζωή του ωσάν δισκοπότηρο που γεμιζόταν από τους θεούς.
Τα σύγχρονα εκφυλισμένα μυαλά των υλιστών την θεωρούν παρωχημένη κι ανόητη. Βεβαίως αδυνατούν ολότελα να την «νοήσουν, εννοήσουν και κατανοήσουν» Προφανώς, δεν έχουν δει ποτέ τον ουρανό να ανοίγει κατά τη διάρκεια της μάχης, δεν έχουν ακούσει ποτέ την ηχώ της μεταφυσικής βροντής σε μια σύγκρουση σπαθιών. Έχουν ανταλλάξει το ιερό «τρομώδες μυστήριο» με απρόσωπα, μετρητά και καταγράψιμα στατιστικά στοιχεία. Ο Έβολα, γεμάτος αποστροφή και περιφρόνηση, θα τους έφτυνε κατά πρόσωπο.
Η Σταυροφορία δεν ήταν πολιτική. Ήταν ένα προσκύνημα με το σπαθί. Η Ιερουσαλήμ δεν ήταν πόλη. Ήταν η πύλη της Αθανασίας κρυμμένη στην άμμο. Ο ιππότης δεν πολεμούσε επειδή μισούσε τον άπιστο εχθρό. Πολεμούσε επειδή η ψυχή του ήταν ανήσυχη και λαχταρούσε την καταιγίδα. Ο Ναΐτης δεν ρώτησε αν υπήρχε Θεός. Έγινε το τσεκούρι του Θεού. Ο Έβολα λέει: Αυτή είναι η διαφορά. Η πίστη είναι αδύναμη. Το Είναι είναι η φωτιά. Ο Σταυρός έγινε λεπίδα. Η έρημος έγινε καθρέφτης. Ο θάνατος έγινε η περιζήτητη νύφη. Και ο παράδεισος δεν ήταν μια υπόσχεση. Κατακτήθηκε έμπρακτα !
Ο Άριος. Όχι ως φετίχ αίματος, όχι ως φυλετικά μαθηματικά. Αντίθετα, ως πνεύμα. Ένα είδος ψυχής, φωτεινό, ορθό και κάθετο, αδιάφορο για την άνεση, μαγνητισμένο από την κατάκτηση ως πνευματική πειθαρχία.
Οι περιβόητοι SS, οι άνδρες της Μαύρης Φρουράς — Ο Έβολα τους παρακολουθεί με ένα μείγμα περιέργειας, εκτίμησης και αδιαφορίας. Προσπαθούν ειλικρινά να σφυρηλατήσουν πράγματι κάτι ευγενές από τα σύγχρονα συντρίμμια, συρράπτοντας το αίμα των απλοϊκών Τευτόνων χωρικών σε πρωσικές στρατιωτικές ασκήσεις με μύθους μισοξεχασμένους και ημικατανοητές τελετές. Μια Τάξη χτισμένη πάνω στη γραφειοκρατία , ντυμένη ως μυστήριο. Επιβλητικές στολές, ναι. Αρχέγονα σύμβολα, ναι. Η ψυχή τους; Μέσα στην αφοσίωσή της, πραγματικά συγχυτική και «καταβροχθισμένη» από έναν ιδιόμορφο φυλετικό υλισμό, εμμονική με … κρανιομετρήσεις και χάρτες γενετικής αναπαραγωγής.
Άπλωσαν τα χέρια τους προς το ιερό, κρατώντας τα μεθοδικά …. αποστειρωμένα. Κι όμως – για μια στιγμή, ο Έβολα βλέπει σ’ αυτούς μια λάμψη, μια λάμψη, μιαν αποτυχημένη αλλά γνήσια ανάδευση των Τάξεων των πολεμιστών του παρελθόντος. Όμως η ανακίνηση, η ανάδευση δεν είναι οριστική φωνή, δεν είναι καθοριστική έκφραση Και μια παραφθορά, όσο επίσημη, σοβαρή και ειλικρινής κι αν είναι, δεν είναι Παράδοση. Έτσι, γυρίζει με θλίψη την πλάτη του, απρά το ότι για λίγο υπήρξε δάσκαλός τους. Αυτοί οι «αστραφτεροί», γενναίοι άνδρες δεν επρόκειτο ποτέ να φθάσουν στον Ήλιο, παρά την παιδιάστικη απεριόριστη αφοσίωση, το θάρρος και την ηράκλεια προσπάθειά τους .
Απλώνει το χέρι του προς το ιδανικό. Μην λατρεύεις το παρελθόν. Χρησιμοποίησε το ως λαβή σπαθιού. Η φυλή, για τον Έβολα, δεν είναι σώμα. Είναι φλόγα ! Φλόγα της Ψυχής και του Νου.
Ο Έβολα γράφει σαν να βρίσκεται από μια κορυφή βουνού, περά και επάνω από τον χρόνο, επάνω από την ασήμαντη διαλεκτική λογική της αριστεράς και της δεξιάς. Δεν τον νοιάζει ποιος κυβερνά – μόνο τι είδους άνθρωπος είναι. Φασισμός; Χρήσιμος μόνο αν ανέβει στην πνευματική σκάλα. Εθνικοσοσιαλισμός; Περιορισμένος αν δεν απαλλαγεί αποφασιστικά από την ζωολογική εμμονή του με την ύλη. Ο Έβολα ζητά την Αυτοκρατορία – όχι ως κυριαρχία αλλά ως την θεόπνευστη «Πολιτειακή Μορφή» που καθίσταται ιερή. Την Αυτοκρατορία όχι ως πολιτική δομή, αλλά ως ορατή εκδήλωση της αόρατης κοσμικής τάξης. Η «Ρώμη του» δεν είναι η αξιοθαύμαστη αιώνια πόλη. Είναι ο θεϊκός «Ανίκητος Ήλιος», ο «Sol Invictus» των λεγεώνων του πολιτισμού και της λαμπρής Ειρήνης. Που φλέγεται ζωοδότης για πάντα, ακόμα και κάτω από τα θρυμματισμένα ερείπια.
Ο ηρωισμός έχει βαθμούς. Ο καμικάζι, ο τζιχαντιστής, ο λεγεωνάριος, ο Σταυροφόρος – δεν είναι ίσοι και όλοι δείχνουν προς την υπέρβαση. Ο Έβολα απογυμνώνει τον συναισθηματισμό από τον θάνατο και βρίσκει το διαμάντι στον πυρήνα του. Το σώμα πέφτει. Η ψυχή ανεβαίνει. Ο πολεμιστής δεν πεθαίνει. Απελευθερώνεται. «Θριαμβικός Θάνατος» – «Mors Triumphalis». Ο θάνατος ως στέψη. Ο σύγχρονος στρατιώτης μάχεται για μισθό, για συνθήματα. Ο παραδοσιακός Πολεμιστής μάχεται για να γίνει θεϊκός. Δεν είναι δολοφόνος. Είναι μια γέφυρα μεταξύ των κόσμων. Ανάμεσα στη σάρκα και στη φλόγα. Μεταξύ του τώρα και του αιώνιου, του παντοτινού !
Η μεταφυσική του πολέμου δεν αφορά το χυμένο αίμα, αλλά το αίμα που μεταμορφώνεται. Ο Έβολα δεν ενδιαφέρεται για στατιστικά στοιχεία. Αναζητά σύμβολα. Την ασπίδα. Τη λόγχη. Το ξίφος. Το καθένα τους είναι ένα κλειδί. Το καθένα τους είναι ένα φωνήεν στη γλώσσα της ιερής μάχης. Ακόμα και η Σταυροφορία, ακόμα και ο μουσουλμανικός ιεροπόλεμος τζιχάντ, δεν αφορούν στην κατάκτηση εδαφών. Αφορούν στην άνοδο στον κάθετο άξονα της προσωπικότητας. Ο μεγαλύτερος πόλεμος είναι πάντα εσωτερικός. Ενάντια στην αδυναμία. Ενάντια στον ύπνο. Ενάντια στο να γίνουμε κατώτεροι από αυτό που είμαστε. Κάθε εξωτερική μάχη καθρεφτίζει αυτό που συμβαίνει μέσα μας !
Η νεωτερικότητα είναι αντιστροφή. Κυβερνούν οι έμποροι κυβερνούν. Νομοθετούν οι δούλοι. Οι πολεμιστές είναι μουσειακά εκθέματα. Το ιερατείο έχει γίνει μια ιδιότυπη θεραπεία μεθοριακών και περιθωριακών προσωπικοτήτων. Ο Έβολα δεν είναι νοσταλγικός. Είναι αποκαλυπτικός. Δεν βρίσκεται σε απόγνωση. Καλεί τους λίγους να ξεσηκωθούν. Να σφυρηλατήσουν και πάλι την στέρεη αλυσίδα που συνδέει τη γη με τον ουρανό. Δεν λέει: Πηγαίνετε στον πόλεμο. Λέει: Γίνετε άξιοι του πολέμου. Ζήστε σαν όλα όσα κάνετε να είναι τελετουργικό. Πολεμήστε όχι για κέρδος αλλά για δόξα. Όχι μόνο για την Πατρίδα αλλά για το Σύμπαν. Αν πρέπει να πεθάνετε, πεθάνετε ως θυσία. Γίνετε κάτι περισσότερο από άνθρωπος !
Και αν ζήσετε – αν οι θεοί σας λυπηθούν και σας διασώσουν- ας είναι το βλέμμα σας σιδερένιο. Ας καλέσει η φωνή σας την Αυτοκρατορία. Χτίστε όχι έθνη αλλά τάξεις. Όχι κοινοβούλια αλλά ναούς. Η Κάλι Γιούγκα δεν τελειώνει με την μεταρρύθμιση αλλά με την φωτιά.
Ο Έβολα προσφέρει το προσάναμμα. Η ψυχή μας πρέπει να κάψει τη σκουριά. Τι απομένει; Πειθαρχία. Πνεύμα. Κυριαρχία.
Δεν θέλει πιστούς ακολούθους. Θέλει δραστήρια αποφασισμένα ανθρώπινα όντα. Ο ήρωας δεν είναι αυτός που κερδίζει. Ο ήρωας είναι αυτός που ξεσηκώνεται – επάνω από την άνεση, επάνω από την αμφιβολία, επάνω από αυτή τη σ[απια εποχή. Ο πόλεμος είναι το καμίνι, η δοκιμασία, το χωνευτήρι. Ο Έβολα είναι ο χάρτης μας για να το διενεργήσουμε νικηφόροι !.
Tito Fanfulla
