Παρακμή της Λευκής Φυλής;

Κάθε σκέψη γύρω από την παρακμή και την κατάπτωση της λευκής φυλής ξεκινά με άγχος, με αγωνία και δυσφορία καθώς μια θεσμοθετημένη αυστηροποίηση της καθημερινής γλώσσας γύρω από το χρώμα, την καταγωγή, τους πληθυσμιακούς αριθμούς, αλλά και τα ποικίλα παραστατικά διαφωτιστικα γραφήματα σχετικά με τα δυσοίωνα εναλλακτικά μέλλοντα που φαντάζουν ως συρρικνούμενα δωμάτια, καθιστούν τους προβληματισμούς μας επώδυνους. Χρησιμοποιούμε λέξεις όπως σωτηρία, προστασία, διατήρηση, ωσάν υαλοπίνακες που περιβάλλουν ήδη κάτι εύθραυστο, ωσάν η ιστορία των λευκών εθνών να ήταν ένα αδιάφορο και περωχημένο μουσείο και το αίμα μας ένα εργαστηριακό δείγμα. Η επιθυμία μιλάει με τη γλώσσα της έκτακτης ανάγκης. Κάτι ξεγλιστράει, κάτι αξίζει όλο και λιγότερο κάθε χρόνο, ενλω κάτι που κάποτε θεωρούνταν αιώνιος άξονας ζωής τώρα ζητά προστασία. Αυτό και μόνο αποκαλύπτει το τιτάνιο μέγεθος του προβλήματός μας : Αυτό που κάποτε κυριαρχούσε στον κόσμο μας έφθασε να αναζητά, να ζητιανεύει  να διατηρηθεί, να επιβιώσει.

Στο φυλετικό μείγμα του σημερινού κόσμου, μόνο το 11-16 τοις εκατό είναι λευκοί. Αυτό αντιστοιχεί σε περίπου 1,19 δισεκατομμύρια ανθρώπους από έναν συνολικό παγκόσμιο πληθυσμό 7,4 δισεκατομμυρίων. Ο παγκόσμιος πληθυσμός ασιατικής καταγωγής, είναι περίπου 4,6 δισεκατομμύρια, και ο μαύρος πληθυσμός είναι περίπου 1,9 δισεκατομμύρια. Μάλιστα προβλέπεται ότι μέχρι το 2060 μόνο το 10 τοις εκατό του κόσμου θα είναι λευκοί. Το 1900 ο λευκός πληθυσμός του κόσμου ήταν το 36% του παγκόσμιου πληθυσμού, σήμερα είναι 8%.

Παρά την επιρροή τους στην ανθρώπινη ιστορία, το ποσοστό των λευκών πληθυσμών στον παγκόσμιο πληθυσμό συρρικνώνεται γρήγορα λόγω παραγόντων όπως η δημογραφική και η αυξημένη διασπορά μέσα σε ωκεανούς αλλοφύλων.

Σήμερα, εκατομμύρια άτομα ευρωπαϊκής καταγωγής κατοικούν σε χώρες που βρίσκονται γεωγραφικά μακριά από τις προγονικές τους πατρίδες, όπου δημιουργούν νέες ζωές και διατηρούν πολιτιστικές παραδόσεις.

Η φυλή εισέρχεται στο προσκήνιο της Ζωλης ως πισεδτική αφαίρεση φορώντας μια μάσκα αδιάσειστης πανίχυρης πρακτικότητας. Το λευκό γίνεται περισσότερο σύμβολο παρά λαός, ένα καθημερινό δοχείο φόβου, μνήμης και απώλειας. Συγκεντρώνει όλα όσα αισθάνεται σταθερά και τα ονομάζει βιολογία. Ωστόσο, η βιολογία μεταφέρει πολύ λίγα από αυτά που οι υπερασπιστές της ισχυρίζονται ότι υπερασπίζονται. Οι γλώσσες, οι μύθοι, οι πόλεις, η μουσική, ο νόμος, η ιδιοσυγκρασία και το ύφος της πνευματικής δημιουργίας  έχουν σαφώς βιολογικό υπόβαθρο, περνούν μέσα από τα σώματά μας, αλλά ποτέ δεν τους ανήκουν πλήρως. Η επιθυμία να διατηρηθεί η φυλή μας συγχέει σφαλερά  το δοχείο με το περιεχόμενο.

Το ρεύμα ακολουθεί την εξέλιξη. Η ιστορία κινείται. Οι πολιτισμοί αναδύονται, αναμειγνύονται, διασπώνται, μεταρρυθμίζονται, σκληραίνουν και διαλύονται. Η ίδια η Ευρώπη αναδύθηκε από διασταυρώσεις, εισβολές, συνθέσεις, μετατροπές, πολύ πριν κάποιος μιλήσει με φυλετικά σύνολα. Η εμμονή με τη διατήρηση παγώνει τον χρόνο σε μιαν αυθαίρετη στιγμή και τον ανακηρύσσει ιερό. Επιλέγει ένα στιγμιότυπο και το ονομάζει πεπρωμένο. Αυτή η επιλογή αποκαλύπτει νοσταλγία. Μια νοσταλγία  μεταμφιεσμένη σε ρεαλισμό.

Ο φόβος οξύνει το επιχείρημα. Η δημογραφία αντικαθιστά τη φαντασία. Οι αριθμοί μιλούν πιο δυνατά από το νόημα. Το μέλλον γίνεται ένα υπολογιστικό φύλλο και η πολιτική συρρικνώνεται στο μέτρημα κεφαλών. Αυτή όμως είναι μια πολιτική υποχώρησης. Μετρά την απώλεια, αλλά σπάνια ορίζει τη νίκη. Υπερασπίζεται ένα περίγραμμα αντί για μια μορφή. Διαφυλάσσει τα όρια, ενώ ξεχνά τον σκοπό.

Η επιμονή στη διατήρηση της φυλής συχνά διεκδικεί πνευματική σκληρότητα και ρεαλισμό, ωστόσο βασίζεται στην απαλότητα. Αποφεύγει δυσκολότερο, το εργώδες ζήτημα του πολιτισμού, της πειθαρχίας, της ιεραρχίας, της δημιουργίας και της εξουσίας. Η φυλή γίνεται μια συντόμευση, ένα prosit;o υποκατάστατο της διαμόρφωσης. Υπόσχεται την συνέχεια χωρίς να απαιτεί την αριστεία. Φαντάζεται την κληρονομιά ως αρκετή. Η ιστορία μας δείχνει το αντίθετο : Κανένας πολιτισμός δεν επέζησε ποτέ μόνο μέσω του αίματος.

Το ρεύμα στρέφεται προς τα μέσα, ενδοστρέφει. Τι ζητά η εμμονή στη διατήρηση από τους ζωντανούς; Να υπάρχουν ως αφοσιωμένοι φροντιστές ενός παρελθόντος και όχι ως δημιουργοί ενός μέλλοντος. Να φέρουν την ταυτότητα ως καθήκον και όχι ως επίτευγμα. Να ορίζουν την αξία από την προέλευση αντί για τη δράση. Αυτό όμως μετατρέπει τελικά την πολιτική σε φύλαξη ενός κειμηλίου. Εκπαιδεύει τους ανθρώπους να φοβούνται την αλλαγή παρά να τη διαμορφώνουν.

Μια κριτική φωνή επιμένει σε ένα διαφορετικό πλαίσιο. Το πραγματικό ερώτημα αφορά τη μορφή, τη δύναμη, το νόημα και την κατεύθυνση. Ποιος διατάζει; Ποιος δημιουργεί τάξη; Ποιος παράγει τον Μύθο του 21^ου Αιώνα; Ποιος διαμορφώνει θεσμούς που υφίστανται τρομερές πιέσεις και τις αντέχουν; Αυτά είναι τα ερωτήματα που καθορίζουν την ιστορία. Η φυλή από μόνη της δεν απαντά σε κανένα από αυτά. Στην καλύτερη περίπτωση προσφέρει την απαραίτητη πρώτη ύλη. Στη χειρότερη καθίσταται δικαιολογία για στασιμότητα.

Το ρεύμα καταλαγιάζει. Η διατήρηση μπορεί να μοιάζει με αντίσταση, να φαίνεται σαν αγλωνας, ωστόσο συχνά λειτουργεί ως άρνηση. Άρνηση αποδοχής του χρόνου. Άρνηση σκέψης πέρα ​​από την απώλεια. Άρνηση φαντασίας μορφών συνέχειας που απαιτούν μετασχηματισμό. Ένας πολιτισμός που περιορίζεται στην επιβίωση μιλάει ήδη τη γλώσσα της παρακμής και θρέφει τη νέα  ήττα του, δίχως ελπίδα ανάκαμψης.

Η σκέψη τελειώνει εκεί που ξεκίνησε, με αναμφισβήτητη σαφήνεια παρά με οποιαδήποτε ψυχολογική άνεση. Μία ταυτότητα που εξαρτάται από τη διατήρηση γνωρίζει ήδη την αδυναμία της. Η ταυτότητα που δημιουργεί δεν ζητά καμία άδεια από την ιστορία. Αυτός είναι ο Προμηθεϊκός πυτήνας του Λαυκού Ανθρώπου ! Ερευνούμε, μελετάμε και γμωρίζουμε ! Όσο κόπο απαιτεί αυτό, όση πικρία και θλίψη μεταφέρει.

Έως το 2050 ο παγκόσμιος λευκός πληθυσμός αναμένεται να είναι χαμηλότερος από  το 10% του γηίνου πληθυσμού, σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιευμένα δεδομένα. Μια νέα δημογραφική ανάλυση προβλέπει ότι ο συνολικός αριθμός λευκών ανθρώπων στον κόσμο θα μειωθεί κάτω από το 10% μέχρι τα μέσα του αιώνα, από περίπου 33% το 1950 – λόγω της συνεχούς μετανάστευσης γονιμότατων αλλοφύλων από περιοχές με υψηλά ποσοστά γεννήσεων.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι μη ισπανόφωνοι λευκοί αναμένεται να αποτελούν περίπου το 44% του πληθυσμού έως το 2050, μια απότομη πτώση από το σχεδόν 90% πριν από επτά δεκαετίες. Οι ειδικοί λένε ότι αυτή η συνεχιζόμενη μετατόπιση εγείρει επείγοντα ερωτήματα σχετικά με τη διατήρηση του πολιτισμού, την οικονομική σταθερότητα και τις πολιτικές απαντήσεις σε παραδοσιακά λευκά έθνη.

Η Ευρώπη και η Βόρεια Αμερική έχουν ποσοστά γεννήσεων κάτω του ορίου αναπλήρωσης — κυμαίνονται γύρω στο 1,5 παιδιά ανά γυναίκα για τις λευκές γυναίκες, σαφώς κάτω από τα 2,1 που απαιτούνται για τη σταθερότητα του πληθυσμού.

Εν τω μεταξύ, υπάρχει υψηλότερο ποσοστό γονιμότητας στην Υποσαχάρια Αφρική (περίπου 4,2) και σε διάφορα μέρη της Ασίας (περίπου 2,0), σε συνδυασμό με τα προωθούμενα πρότυπα μετανάστευσης που επιταχύνουν το ζήτημα. Χωρίς κίνητρα για μεγαλύτερες οικογένειες στις δυτικές κοινωνίες και αυστηρότερους ελέγχους στα σύνορα, αυτές οι τάσεις θα μπορούσαν να σβήσουν οριστικά τις θεμελιώδεις αξίες της ευρωπαϊκής χριστιανικής κληρονομιάς που οικοδόμησε ευημερούντα έθνη. Πως ; Άπλούστατα εξαλείφοντας εντελώς τους λευκούς ανθρώπους !

Παγκόσμιος Λευκός Πληθυσμός:

1950: Περίπου 33% του παγκόσμιου συνολικού πληθυσμού

1955: 31%

1960: 28,5%

1965: 26%

1970: 24%

1975: 22%

1980: 20%

1985: 18%

1990: 17%

1995: 16,5%

2000: 16%

2005: 15,5%

2010: 15%

2015: 14%

2020: 12%

2025: 10-12%

2050: Προβλέπεται ποσοστό μόλις 5-8%, σύμφωνα με εκτεταμένες προβλέψεις του ΟΗΕ

Στην Αμερική, τα στοιχεία της Εθνικής Υπηρεσίας Απογραφής δείχνουν μια εντονότερη κατάσταση, με τους μη ισπανόφωνους λευκούς να μειώνονται από συντριπτική πλειοψηφία σε συρρικνούμενη  σχετική πλειοψηφία.

Οι ειδικοί λένε ότι αυτό επιταχύνθηκε μετά το 1980 λόγω του «Νόμου περί Μετανάστευσης» του 1965 – ο οποίος οδήγησε σε μια σημαντική μετατόπιση της μετανάστευσης:

Τη δεκαετία του 1950, ~60% των νόμιμων μεταναστών προερχόταν από την Ευρώπη και τον Καναδά.

Μέχρι τη δεκαετία του 1980-2020, ~80-90% προέρχεται από τη Λατινική Αμερική, την Ασία και την Αφρική.

Λευκός πληθυσμός στις ΗΠΑ σε εκατοστιαίο ποσοστό επί του συνολικού πληθυεμού :

1950: 89,5%

1955: 88,8%

1960: 88,6%

1965: 87,8%

1970: 87,0%

1975: 85,5%

1980: 79,8%

1985: 78,2%

1990: 75,6%

1995: 73,5%

2000: 69,1%

2005: 67,0%

2010: 63,7%

2015: 61,6%

2020: 57,8%

2025: 56,0%

2050: 44,3%

Η Εθνική Απογραφή του 2020 στις ΗΠΑ σηματοδότησε ένα ορόσημο: Την πρώτη απόλυτη μείωση του λευκού πληθυσμού στην ιστορία των ΗΠΑ, Αυτός αποκαλύφθηκε μειούμενος κατά 8,6% : από 223,6 εκατομμύρια το 2010 σε 204,3 εκατομμύρια, ακόμη και όταν ο συνολικός πληθυσμός των ΗΠΑ αυξήθηκε στα 331 εκατομμύρια. Δεν επρόκειτο απλώς για βραδύτερη ανάπτυξη – ήταν μια πραγματική συρρίκνωση, που τροφοδοτήθηκε από περισσότερους θανάτους παρά γεννήσεις μεταξύ των λευκών για πρώτη φορά.

Το κρίσιμο φυλετικό δημογραφικό ζήτημα στις ΗΠΑ είναι η σαφής κρίση γονιμότητας στις περιοχές με λευκή πλειοψηφία.

[Ο Δείκτης Γονιμότητας (Fertility Rate) ή και Δείκτης Γεννητικότητας είναι ο μέσος όρος των παιδιών που θα γεννούσε μια γυναίκα κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγικής της ζωής, αν βίωνε τα ίδια ποσοστά γεννήσεων ανά ηλικία που παρατηρούνται σε μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο, υπολογίζεται αθροίζοντας τις ηλικιακές ειδικές γεννητικότητες. Είναι ένας σημαντικός δείκτης για την ανάπτυξη του πληθυσμού, ανεξάρτητος από την ηλικιακή δομή του πληθυσμού. Ακριβέστερα ο Δείκτης Γεννητικότητας μετρά τον αριθμό των παιδιών και όχι τη σχετική βιολογική ικανότητα τεκνογονίας, η οποία ονομάζεται ακριβώς «αναπαραγωγική ικανότητα»  και  αποδίδεται με διατατική ερμηνεία ως «γονιμότητα» (fecundity).

Η «δυνητική γονιμότητα» – fecundity είναι το βιολογικό δυναμικό ή η ικανότητα αναπαραγωγής, ενώ η «έμπρακτη γονιμότητα» -fertility είναι η πραγματική παραγωγή ζωντανών απογόνων, καθιστώντας τη δυνητική γονιμότητα το θεωρητικό μέγιστο και τηn έμπρακτη γονιμότητα το πραγματοποιημένο αποτέλεσμα, επηρεαζόμενο τόσο από τη βιολογία (fecundity) όσο και από τις επιλογές/περιβάλλον (fertility). Σκεφτείτε με φυσικό ανάλογο τη μεν δυνητική γονιμότητα ως την ιπποδύναμη του κινητήρα ενός οχήματος (δυναμικό), την δε έμπρακτη γονιμότητα ως τον αριθμό των αγώνων που πράγματι κερδίζει αυτό το όχημα (απόδοση).

Ο Συνολικός Δείκτης Γεννητικότητας   (Total Fertility Rate – TFR)  υπολογίζεται αθροίζοντας τα ποσοστά γεννήσεων ανά ηλικιακή ομάδα (π.χ., 15-19, 20-24) σε ένα έτος. Ο Δείκτης Γεννητικότητας  μας δείχνει πόσο γρήγορα ή αργά αναπαράγεται ένας πληθυσμός και πόσο γρήγορα αυξάνεται ή μειώνεται, ξεχωριστά από τη μετανάστευση. Διαφέρει από τον ακαθάριστο συντελεστή γεννήσεων (crude birth rate) που μετρά τις γεννήσεις ανά 1.000 άτομα στον συνολικό πληθυσμό. Συνοπτικά, ο fertility rate μας λέει πόσα παιδιά αναμένεται να αποκτήσει μια γυναίκα στη ζωή της, με βάση τα τρέχοντα δεδομένα γεννήσεων σε όλες τις ηλικίες.]

Δείκτης έμπρακτης γονιμότητας:

Ιταλία & Γερμανία 1,2

Λευκοί ΗΠΑ 1,6

Ισπανόφωνοι ΗΠΑ 1,9

Μαύροι ΗΠΑ 1,7

Μετανάστες σε Ευρωπαϊκό και Αμερικανικό έδαφος 2,5

Αφρική 4,2

Οι ΗΠΑ έχουν 45 εκατομμύρια κατοίκους που έχουν γεννηθεί στο εξωτερικό

Στην τελευταία πενταετία ο πληθυσμός των μεταναστών στην ΕΕ που προέρχονται από χώρες εκτός της ΕΕ έχει αυξηθεί κατά 60%.

Είναι προφανές ότι αυτό το δρώμενο καθοδηγείται από πολιτικές, με τα συστήματα κοινωνικής πρόνοιας των μη ευρωπαϊκών «ευπαθών πληθυσμών» και στις δύο «Λευκές Περιοχές» / Ευρώπη Βόρεια Αμερική. Πολύπλευρες κι επίμονες πολιτικές που  παρέχουν στήριξη στις οικογένειες οι οποίες ευνοούν τα μεγαλύτερα νοικοκυριά των αλλόφυλων μεταναστών έναντι των λευκών οικογενειών της εργατικής τάξης. Αυτών των λευκών οικογενειών που συθλίβονται από τους δυσβάστακτους φόρους και τους στάσιμους μισθούς.