Ο Steve Keen, ένας Αυστραλός μετακεϋνσιανός οικονομολόγος, από τους λίγους ειδικούς που είχαν προβλέψει το κραχ του 2008, γράφει : «….ποτέ δεν θα φανταζόμουν ότι στη σταδιοδρομία μου ως οικονομολόγος, θα γινόμουν μάρτυρας της στιγμής που η αμερικανική αυτοκρατορία θα έφτανε ορατά και αμετάκλητα στα όριά της». Είναι βέβαιος ότι το πραγματικό πρόβλημα της αμερικανικής οικονομίας δεν είναι μόνο το πελώριο διεθνές δημόσιο χρέος, (το οποίο έχει εκτιναχθεί αγγίζοντας τα 40 τρισεκατομμύρια δολάρια), αλλά το κλιμακούμενο ιδιωτικό χρέος (νοικοκυριά και επιχειρήσεις), το οποίο προσεγγίζει επίπεδα αντίστοιχα με εκείνα που προκάλεσαν την κρίση του 2008.
Συνεχίζει δε λέγοντας ότι, αυτό ακριβώς, η ορατή και αμετάκλητη άφιξη στα όρια συνέβη, ενώ δεν είναι καθόλου τυχαίο πως συνέβη στο 250ο έτος της ύπαρξης των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Επιπλέον, δεν ήταν η διπλωματία που οδήγησε στην εκεχειρία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, αλλά σαφέστατα η οικονομία.
Έγκριτοι οικονομολόγοι προειδοποιούσαν σταθερά, εδώ και δεκαετίες, ότι, οι κυρώσεις εναντίον μεγάλων χωρών, μεγάλων πληθυσμών και πλουσίων σε πόρους, απλώς δεν λειτουργούν. Τώρα πλέον υπάρχουν επ΄αυτού αψευδείς εμπειρικές αποδείξεις μεταδιδόμενες ζωντανά από τη Μέση Ανατολή στις τηλεοράσεις μας.
Aργα και σταθερα η κακοπροαιρετη δυτική «γελοιογραφια» σβηνει
Επί πολλές δεκαετίες η εικόνα της αμερικανοκρατούμενης Δύσης για το Ιράν ήταν μια αντιαισθητική «γελοιογραφία» : Ψυχοπαθητικοί κακοί μουλάδες στην κορυφή, ένας συντριπτικά καταπιεσμένος πληθυσμός, καθώς επίσης μια απόλυτα απομονωμένη, βαριά καθυστερημένη, οπισθοδρομική χώρα. Αυτή την αφήγηση διέδιδαν συνεχώς για το Ιράν οι Δυτικοί αναλυτές και σχολιαστές (δηλαδή καλοταϊσμένοι «προπαγανδιστές») – έως ότου ξέσπασε ο αμερικανο-ιρανικός πόλεμος (όπου δεν θριάμβευσαν οι μεγλόστομες μπουρδολογίες του Τραμπ) και αίφνης οι Ιρανοί διαπραγματευτές βρέθηκαν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων στην Ελβετία : Αξιοπρεπέστατοι και σοβαροί άνθρωποι υψηλής νοημοσύνης και μορφώσεως, εκτενώς καλλιεργημένοι και με ευρεία στρατηγική νοοτροπία, που ούτε λίγο –ούτε πολύ είχαν σαφώς εκτιμήσει και λάβει πλήρως υπόψη την κατάστασή τους.
Επιπλέον, υπάρχει και κάτι άλλο, εξόχως ανησυχητικό, που εμείς οι … «αμερικανόφιλοι» (έως «αμερκανόδουλοι») Δυτικοί μάθαμε κατά τη διάρκεια αυτού του πολέμου : Η Ισλαμική Δημοκρατία προφανώς προετοιμαζόταν μεθοδικότατα για αυτήν τη σύγκρουση, περισσότερο από τέσσερις περίπου δεκαετίες. Ειδικότερα, οι αριστοτεχνικοί Ιρανοί σχεδιαστές είχαν χωρίσει το στρατό τους σε 31 ξεχωριστές Μεραρχίες, αντιστοιχούσες στις 31 επαρχίες της χώρας – με στόχο να μπορεί ο στράτευμα να συνεχίσει να μάχεται, ακόμη και χωρίς κεντρική διοίκηση. Επίσης διέθεταν υπεραρκετούς πυραύλους, η ύπαρξη των οποίων ήταν άγνωστη στη Δύση, πυραύλους απολύτως ικανούς να πλήξουν αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη και πολεμικά πλοία.
Αφ΄ετέρου, οι «παντοδύναμες» ΗΠΑ, εισήλθαν σε αυτόν τον πόλεμο γιά τους προστατευόμενους Ισραηλινούς φίλους και συμμάχους τους, αστήρικτα πεπεισμένες ότι, θα τον τελείωναν εντός …τριημέρου: Αποκεφαλισμός της Ιρανικής ηγεσίας, μαζική λαϊκή εξέγερση και νέα «δημοκρατική» – τουλάχιστον ουδέτερη κυβέρνηση, αποδεκτή από Αμερικανούς και Ισραηλινούς. Είχαν δηλαδή κατά νουν οι μωρόπιστοι και αλαζόνες Αμερικανοί μιαν εντελώς απατηλή εικόνα και συνεπώς σχημάτισαν μιαν ιδέα ενεργείας και πορεία δράσεως που θύμιζε ξεκάθαρα την κοντόφθαλμη και μικρονοϊκή αφέλεια των προηγούμενων μεταψυχροπολεμικών αμερικανικών περιπετειών.
Το σπουδαιότερο και κρισιμότερο διαπραγματευτικό χαρτί που έπρεπε να είχαν προβλέψει οι ΗΠΑ, αλλά βλακωδώς δεν το έπραξαν, ήταν ο έλεγχος των Στενών του Ορμούζ, μέσω των οποίων το Ιράν μπορεί να ελέγξει πλήρως τη ναυσιπλοϊκή ροή αγαθών και πρώτων υλών. Μία σπουδαία στρατηγική πλωτή οδός, η οποία αποτελεί ένα ισχυρότατο διαπραγματευτικό εργαλείο. Ένα εργαλείο το οποίο έχει προφανώς λειτουργήσει.
φαινεται πωσ μακροπροθεσμα Η οικονομία ενιοτε ειναι ισχυροτερΗ της στρατιωτικής ισχύος
Αυτό το χαρακτηριστικό που ανάγκασε τελικώς τον αμετροεπή και αλαζόνα φιλοϊσραηλινό Τραμπ να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ήταν το πετρέλαιο και όχι η διπλωματία. Ο χαριτωμένος επιδειξίας μεγαλοεπιχειρηματίας Πρόεδρος Τραμπ ζούσε μία φαντασίωση : Aρχικά πίστευε ότι, το κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ δεν θα είχε καθόλου συνέπειες για την Αμερική, ενώ το αμερικανικό υπάκουο «κατεχόμενο κατοικίδιο» η Ευρώπη έπρεπε να διορθώσει το πολυδύναμο χάος που είχε δημιουργήσει ο ίδιος και οι Σιωνιστές αυλοκόλακές του.
Αυτό που δεν είχε λάβει όμως υπόψη του ο Τραμπ ήταν ότι, ενώ η Αμερική εξάγει πετρέλαιο, πρέπει επίσης και να εισάγει πετρέλαιο – ταυτόχρονα, επειδή το εξαγόμενο πετρέλαιο δεν είναι το πετρέλαιο που χρειάζονται τα αμερικανικά διυλιστήρια. Κάποτε όμως ο Τραμπ έμαθε ότι εφόσον τα Στενά του Ορμούζ παρέμεναν κλειστό, οι ΗΠΑ δεν θα ήσαν πλέον σε θέση να καλύψουν τις βιομηχανικές τους ανάγκες από τα δικά τους αποθέματα πετρελαίου ! (πράγμα το οποίο θα συνέβαινε …. μέσα σε λίγες εβδομάδες). Αυτό λοιπόν το ψυχρό και ουσιωδέστατο γεγονός ήταν το σημείο καμπής. Ούτε η διπλωματία, ούτε καμία ηθική και ανθρωπιστική διάσταση, αλλά η επικείμενη βεβαία κατάρρευση του αμερικανικού εφοδιασμού ήταν αυτή που τον εξανανάγκασε να λειτουργήσει ….ήπια.
Οι προηγούμενες φαναφαρονικές ανακοινώσεις του και οι αλλόκοτες αλλαγές της πολιτικής του, χρησίμευσαν κυρίως για την εκμετάλλευση των διακυμάνσεων της χρηματιστηριακής αγοράς, προς όφελος αυτού του ιδίου, των φίλων του, καθώς και των επιχειρηματικών του εταίρων. Ήσαν τα κλασικά σχέδια «αυξομειώσεως» των τιμών, τα οποία εκμεταλλεύθηκαν επιτυχέστατα οι κερδοσκόποι … με την αζημώτη βοήθεια του «εύθυμου και φωνακλά» προέδρου. Όμως τώρα εξελίσσεται κάτι ολότελα διαφορετικό, εγγύτερο σε μια πραγματική συμφωνία (η οποία βέβαια δεν είναι ακόμη οριστική).
ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΗ οικονομική κατάσταση τΗΣ ΙΣΛΑΜΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
Αρκετοί Δυτικοί υποθέτουν ευχολογιακά ότι το Ιράν έχει καταστραφεί από τον πόλεμο οικονομικά – κάτι το οποίο μάλλον απέχει από την πραγματικότητα, καθώς:
- Στο πλαίσιο της συμφωνίας, πρόκειται να αποδεσμευτούν περίπου 300 δισεκατομμύρια δολάρια από τα «παγωμένα» ιρανικά περιουσιακά στοιχεία. – Δηλαδή ένα πολύ ικανό κεφάλαιο που έχει παρακρατηθεί «ληστρικά» από το Ιράν επί δεκαετίες.
- Ολόκληρος ο πλανήτης μετά τον πόλεμο θα αντιμετωπίσει πολυποίκιλες σημαντικές ελλείψεις απαραιτήτων υλικών: Πετρέλαιο, λιπάσματα, θειικό οξύ, ήλιο και λιπαντικό έλαιο, καθώς όλα αυτά είναι προϊόντα η παραγωγή και οι αλυσίδες εφοδιασμού των οποίων έχουν σαφώς πληγεί. Επομένως το Ιράν θα κερδίσει πολλά χρήματα , επι πλέον οποιουδήποτε άλλου κέρδους του από τις διαπραγματεύσεις, όπου υπερισχύει, έχει το «πλεονέκτημα».
- Το Ιράν έχει πληθυσμό μεγαλύτερον από 90 εκατομμύρια, διαθέτει ένα άρτιο και λειτουργικό βιομηχανικό και γεωργικό σύστημα, καθώς επίσης και μιαν ευρεία πληθυσμιακή ομάδα λίαν υψηλού μορφωτικού επιπέδου (μάλιστα με πολλές γυναίκες, εκπαιδευμένες σε προκεχωρημένα αντικείμενα επιστήμης, τεχνολογίας, μηχανικής και μαθηματικών).
Συνεπώς, η Ισλαμική Δημοκρατία μπορεί άνετα να αποκαταστήσει τις ζημίες που της προκλήθηκαν από τον πόλεμο σχετικά γρήγορα. Πιθανότατα δε με τους όρους που θα εξασφαλίσει από την συμφωνία αυτήν, θα αποκτήσει πρόσβαση σε αγορές εξαγωγών που πριν δεν μπορούσε. Εν ολίγοις η υπερήφανη και ανεξάρτητη χώρα έχει πλέον αποκτήσει πλεονεκτήματα από αυτόν τον πόλεμο, τα οποία διαφορετικά δεν θα είχε ποτέ. Πορεύεται δηλαδή ως Νικητής !
Η ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ, ο ΑΝΕΡΜΗΝΕΥΤΟΣ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΒΑΘΕΙΑ ΣΥΓΧΥΣΗ της αμερικανικής αποτυχίας
Επιπλέον των ανωτέρω, ο συμπεριφορικός σταθερότυπος, το μοτίβο των Αμερικανών, δεν είναι κάτι καινούργιο, καθώς οι ΗΠΑ έχουν χάσει σχεδόν κάθε πόλεμο που έχουν ξεκινήσει μετά τον Β’ Μεγάλο Πόλεμο: Βιετνάμ, Αφγανιστάν, Ιράκ. Έχουν χάσει με την ίδια προκλητική, τάχα αρενωπή και αστόχαστη νοοτροπία που οδήγησε με απόλυτη ακρίβεια …στην ίδια ήττα. Ο πρώην Υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Ρόμπερτ Στρέιντζ ΜακΝαμάρα (Robert Strange McNamara; 1916 –2009), πίστευε με πάθος ότι, θα μπορούσε να συντρίψει το αποφασιστικό κομμουνιστικό Βιετνάμ μόνο μέσω της αμερικανικής στρατιωτικής υπεροχής – ενώ μετά τον πόλεμο, ο Βιετναμέζος ομόλογός του, ο περίφημος θριαμβευτής του Ντιέν Μπιέν Φου, Στρατηγός Βο Νγκουγιέν Ζαπ του είπε τα εξής: «Θα είχαμε πολεμήσει μέχρι τον τελευταίο Βιετναμέζο ! Γι’ αυτό χάσατε. Εμείς πολεμήσαμε για την επιβίωσή μας !»
Το ίδιο ισχύει σήμερα και για το Ιράν, ενώ ο μόνος λόγος που το Ιράκ αποδείχθηκε στρατιωτικά ελεγχόμενο και τρωτό ήταν το ότι, οι Άραβες Ιρακινοί Σουνίτες και οι Σιίτες στάθηκαν ενάντιοι οι μεν στους δε. Αυτή η διαίρεση όμως δεν υφίσταται στο Ιράν, καθώς η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού είναι Σιίτες. Αξίζει να θυμηθούμε πως το αποτέλεσμα του 20ετούς πολέμου των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν, ήταν η … δρομαία απαγκίστρωση και φυγή των Αμερικανών με την επιστροφή των Ταλιμπάν στην εξουσία.
Το αμερικανικό στράτευμα είναι σχεδιασμένο και προσανατολισμένο να νικήσει σε έναν γενικευμένο μεγάλο πόλεμο : αεροπλανοφόρα, εξαιρετικά προηγμένα και πανάκριβα μαχητικά αεροσκάφη, πολύ ακριβοί και ακριβέστατοι πύραυλοι μεγάλου βεληνεκούς. Στην πρόσφατη σύγκρουση με το Ιράν, οι Αμερικανοί ηττήθηκαν από φθηνά μη επανδρωμένα αεροσκάφη και φθηνούς πυραύλους απλοϊκής τεχνολογίας και μαζικής παραγωγής. Αυτό σημαίνει ξεκάθαρα πως η Αμερική δεν μπορεί πλέον να προβάλλει την ισχύ της, όπως πίστευε κάποτε ότι μπορούσε !
Η αμερικανική – νεα καρχηδονιακη αυτοκρατορία ….. αντεπιτιθεται και αποσυντιθεται
Η συλλογική ψυχοδιανοητική λειτουργία του πληθυσμού μιας χώρας λειτουργεί ως ισχυρή παράμετρος των πολιτικοκοινωνικών επιλογών της, οπότε επιβάλλεται να επισημανθούν κάποια συναφή δεδομένα γιά τις ΗΠΑ.
Η αθεΐα και η αθρησκία στις ΗΠΑ γνωρίζουν σημαντική άνοδο τις τελευταίες δεκαετίες. Σύμφωνα με έγκριτες έρευνες του «Pew Research Center» («δεξαμενής σκέψεως» με έδρα την Ουάσινγκτον, που ερευνά κοινωνικά θέματα, την κοινή γνώμη και τις δημογραφικές τάσεις που διαμορφώνουν τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον κόσμο), περίπου το 28% με 29% του ενήλικου αμερικανικού πληθυσμού δηλώνουν «άθρησκοι» (nones), κατηγορία που περιλαμβάνει άθεους, αγνωστικιστές ή όσους δηλώνουν «τίποτα το συγκεκριμένο». Από αυτούς, περίπου το 5% του συνολικού πληθυσμού αυτοπροσδιορίζονται ως άθεοι. Το 82% των Αμερικανών αθέων τείνει να ταυτίζεται ή να υποστηρίζει το Δημοκρατικό Κόμμα. Οι άθεοι τείνουν να είναι σε μεγαλύτερο ποσοστό άνδρες (περίπου 64%) και νέοι, με το 70% να είναι κάτω των 50 ετών.
Στην … αντιθετη πλευρά της αθεΐας υπάρχει –μεταξύ άλλων-και η θεωρία των «Χριστιανών Σιωνιστών», βασιζόμενη στο ότι οι Ισραηλινοί παραμένουν ο «περιούσιος λαός» του Θεού, ενώ η Χριστιανική Εκκλησία είναι απλώς μία «παρένθεση» στο σχέδιο του Θεού ! Ο Χριστός δεν μπορεί να επιστρέψει στη γη μέχρι πρώτα να συμβούν ορισμένα γεγονότα. Ο Χριστιανικός Σιωνισμός είναι ένα ισχυρό θεολογικό και πολιτικό κίνημα (sic) που υποστηρίζει την αναγκαία ύπαρξη, αλλά και την επέκταση του κράτους του Ισραήλ! Πηγάζει από την ερμηνεία ορισμένων βιβλικών προφητειών και συνδέεται κυρίως με ευαγγελικές προτεσταντικές ομάδες στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Στην αρχή, οι πρακτικοί και ρεαλιστές Ισραηλινοί δεν τους έδιναν ιδιαίτερη σημασία, αλλά ο πολύπειρος και αδίστακτος πρωθυπουργός Μενάχεμ Μπέγκιν συνειδητοποίησε γρήγορα πως η «θρησκευτική δεξιά» είχε αποκτήσει όλο και μεγαλύτερη επιρροή στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα του Ρέιγκαν. Ο Μπέγκιν και πολλοί άλλοι επιφανείς Ισραηλινοί άρχισαν αριστοτεχνικά να παρακολουθούν συναφείς συναντήσεις και θρησκευτικές εκδηλώσεις στις ΗΠΑ !
Μέχρι το τέλος της προεδρίας του Ρέιγκαν, οι δύο ομάδες είχαν γίνει….. «σύμμαχοι για τον Αρμαγεδδώνα», ενωμένες από την κοινή φιλοδοξία να δουν το Ισραήλ να κατακτά τους εχθρούς του. Οι Ισραηλινοί είχαν πρακτικούς στόχους, ελπίζοντας ότι η αμερικανική υποστήριξη θα διασφάλιζε παγίως το έθνος τους. Οι ευαγγελικοί Σιωνιστές, αντίθετα, εύχονταν η βοήθεια των ΗΠΑ να προκαλέσει … την Αποκάλυψη και να προετοιμάσει το έδαφος για τον ερχομό του Ιησού !!!!
Στη δεκαετία του 1990, ο τότε πρεσβευτής του Ισραήλ στα Ηνωμένα Έθνη, και νυν Πρωθυπουργός του, ο διαμόνιος Σιωνιστής Μπεντζαμίν Νετανιάχου, αναγνώρισε γρήγορα ότι το όραμα της θρησκευτικής δεξιάς για το Ισραήλ ταίριαζε με τον δικό του σιωνιστικό – τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα ή περιστασιακά. Όταν έγινε πρωθυπουργός το 1996, μετέφερε αμέσως ένα κλιμάκιο Χριστιανών Σιωνιστών στο Ισραήλ (!), σφυρηλατώντας έκτοτε μια στενή σχέση που έχει επεκταθεί στα επόμενα 30 χρόνια, με τους «ιουδαΐζοντες» Αμερικανούς ευαγγελιστές να υποστηρίζουν όλο και πιο σταθερά το Ισραήλ.
Τα ανωτέρω αναφερθέντα οδηγούν στο λογικό συμπέρασμα ότι, είμαστε μάρτυρες του τέλους της αμερικανικής Νέας Καρχηδόνας, που λησμόνησε τις ευρωπαϊκές ρίζες της, χάρηκε βαθύτατα διότι «προσκυνάει στην Ιερουσαλήμ» κι ορέχθηκε τον τίτλο της αυτοκρατορίας. Φαίνεται μάλιστα ότι, το τέλος αυτό συμπίπτει με την 250η επέτειο από την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών!
Η αμερικανική στρατηγική της απομόνωσης και καταστροφής των μεγάλων οικονομιών μέσω συντριπτικών κυρώσεων, ταυτόχρονα με την γιγαντιαία στρατιωτική κυριαρχία, δεν λειτουργεί για χώρες που είναι αρκούντως μεγάλες, ώστε να είναι σε ικανό βαθμό αυτάρκεις.
Η Κούβα, πολύπαθη γείτονας των ΗΠΑ, με τα δέκα εκατομμύρια κατοίκους της, την αναιμική της γεωργία και την έλλειψη σημαντικού βιομηχανικού τομέα, δεν είναι τέτοια χώρα. Όμως η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν είναι : Με τα 90 εκατομμύρια κατοίκους του, με τη δική της παραγωγή όπλων και με την πυρηνική τεχνολογία και με τα ενεργειακά της αποθέματα που τα χρειάζεται ολόκληρος ο πλανήτης μας (ο οποίος θα είναι ασφαλέστερος εάν οι σιωνιστικές ΗΠΑ δεν θα παρεμβαίνουν συνεχώς ως παγκόσμιος χωροφύλακας στις υποθέσεις άλλων χωρών). Η τρέχουσα κατάσταση στη Μέση Ανατολή έχει αποδείξει ξεκάθαρα ότι, οι αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στον Κόλπο καθόλου δεν έχουν προστατεύσει τις χώρες εκεί, μάλλον τις έχουν στοχοποιήσει.
Το ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ σιωνιστικο Ισραήλ μαλλον δεν ΘΑ έχει πλέον «λευκή επιταγή» ΣΤΙΣ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΕΠΙΔΙΩΞΕΙΣ ΤΟΥ
Είναι αξιοσημείωτη και παραμένει αξιοπαρατήρητη, ιδωμένη στο νέο αυτό το πλαίσιο, η στάση της Ουάσιγκτων προς το Ισραήλ : Θα είναι κάτι περισσότερο από μια ρηχή αλλαγή ρητορικής; Όπως φάνηκε από τον Αμερικανό Αντιπρόεδρο Τζέημς Ντέηβιντ Βανς (JD Vance) που δήλωσε ότι, μια χώρα με μόλις εννέα εκατομμύρια κατοίκους δεν μπορεί «απλώς να βομβαρδίσει» τα προβλήματα ασφαλείας της, κάτι διαφοροποιείται. Ταυτόχρονα ο Αντιπρόεδρος, τόνισε πως οι ΗΠΑ πρέπει πρωτίστως να ευθυγραμμίσουν την πολιτική τους για τη Μέση Ανατολή με τα δικά τους συμφέροντα, κάτι που σηματοδότησε έναν ασυνήθιστα ανοικτό τόνο προς την ισραηλινή κυβέρνηση και μιαν αξιοσημείωτη μετατόπιση της έμφασης στην αμερικανική πολιτική για τη Μέση Ανατολή.
Το γεγονός αυτό υποδεικνύει μια νέα στρατηγική πραγματικότητα, κατά την οποία το Ισραήλ μπορεί μεν ακόμη να βασίζεται στις Ηνωμένες Πολιτείες ως σημαντικότερο σύμμαχό του, (με βάση το εκεί πανίσχυρο φιλοϊσραηλινό λόμπι, του Νεοσυντηρητικούς και τους χρήσιμους ηλίθιους «Χριστιανούς Σιωνιστές») αλλά η αυτόματη πολιτική υποστήριξη δεν φαίνεται πλέον δεδομένη. Με άλλα λόγια, οι ΗΠΑ επιτέλους κατέστησαν σαφέστερο από πριν πως, τα αμερικανικά και τα ισραηλινά συμφέροντα δεν συμπίπτουν πάντα. Οι ΗΠΑ δεν μπορεί να είναι ο σωτήρας του εκλεκτού λαού Γιαχβέ, έστω και αν το θέλουν.
Για την ισραηλινή κυβέρνηση, σημαίνει στενότερη ευθυγράμμιση της στρατηγικής ασφαλείας της με μια περιοχή, όπου το Ιράν παραμένει σημαντική δύναμη, παρ’ όλες τις στρατιωτικές του ταλαιπωρίες. Εφόσον δεν βρεθεί ένα βιώσιμο πολιτικό πλαίσιο συμφωνίας και συνύπαρξης, η σύγκρουση θα κλιμακωθεί περαιτέρω. Επίσης, θα έχει μείζονες οικονομικές επιπτώσεις και κρίσιμες επιπτώσεις ασφαλείας, πολύ ευρύτερες από την μεσανατολική περιοχή.
Όπως και να έχει η νυν εξέλιξη σηματοδοτεί το τέλος της ιδέας ενός «παντοδύναμου Ισραήλ» που επιζητεί να καταστεί «Μείζον Ισραήλ». Επίσης φαίνεται ότι ξεφτίζει η ιδέα ενός Αμερικανού προστάτη του Ιουδαϊσμού και του Ισραήλ, προστάτη ικανού να ελέγχει παντού την κάθε εξέλιξη κατά βούληση. Η πολιτικοστρατιωτική πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Επιπλέον οι ΗΠΑ έχουν ακόμη ένα μεγάλο πρόβλημα να επιλύσουν : Το τέλος της παντοδυναμίας του πετροδολαρίου, με τους BRICS, τους πυραύλους και τα drones, να προξενούν πολυεπίπεδη και πολύμορφη διάβρωση στην οικονομική και στρατιωτική ισχύ τους.
Ιάκωβος Ναυκλήρου
