ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

ΗΤΑΝ ΔΥΝΑΤΟΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΝΑ ΚΡΑΤΗΘΕΙ ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΗ Η ΚΡΗΤΗ; ΚΑΤΩ ΥΠΟ ΠΟΙΕΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΘΑ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ ΕΦΙΚΤΟ; ΠΟΙΕΣ ΒΕΛΤΙΣΤΕΣ ΟΥΣΙΩΔΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΕΠΙΔΙΩΞΕΙΣ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΤΙΣ ΥΛΟΠΟΙΟΥΣΑΝ ΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΙ; ΥΠΗΡΞΕΝ ΑΦΑΝΗΣ ΚΑΙ ΔΟΛΙΟΣ  ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΑΓΓΛΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΤΕΥΞΗ ΤΩΝ ΔΙΚΩΝ ΤΟΥΣ ΣΚΟΠΩΝ;

Ο υπερήφανος και αιματηρός αγώνας των Ελλήνων κατά των δυνάμεων του Αξονα κατά την περίοδον 1940-1945 του Β΄Μεγάλου Πολέμου περιέλαβε:

• 1.Την απόκρουση των ιταλικών δυνάμεων από τον Ελληνικό Στρατό, την αποκατάσταση του ελληνικού εδά­φους και την προώθηση του Στρατού μας στη Βόρειο Ηπειρο, 80 χιλιόμετρα μέσα στο αλβανικό έδαφος.
• 2.Την απόκρουση των Γερμανών στην αμυντική τοποθεσία των οχυρών της περιβόητης οχυρωματικής «Γραμμής Μεταξά», στα ελληνο-βουλγαρικά σύνορα.
• 3.Μετά την υπερκέραση από τους Γερμανούς της ανωτέρω αμυντικής τοποθεσίας, τον αγώνα γενικώς στην ηπειρωτική Ελλάδα, από τα σύνορα μέχρι το ακρωτήριο Ταίνα­ρο, με τη συμμετοχή ενός «συμβολικού» Βρετανικού Εκστρατευτικού Σώματος (Β.Ε.Σ.) πολύ μι­κρής και ανεπαρκούς δύναμης.
• 4.Τη Μάχη της μεγαλονήσου Κρήτης.
• 5. Τη δράση των Ελληνικών Ενό­πλων Δυνάμεων στη Μέση Ανατολή, στο πλευρό των Συμμάχων στο Ελ-Αλαμέιν, στη Βόρειο Αφρική, στη Μεσό­γειο, στην Τυνησία, στην Ιταλία, στα Δωδεκάνησα, στο Αιγαίο, καθώς και την Εθνική Αντίσταση, με συμμετοχή όλων των στρωμάτων και ομάδων του υποδούλου λαού (και όχι μόνο της κομμουνιστικής Αριστεράς κατά τον Καθεστωτικό μύθο).

Ο αγώνας του Έθνους κατά των εισβολέων υπήρξε πράγματι επικός και γράφτηκαν χρυσές σελίδες πολεμικής αρετής, θυσίας και ηρωισμού. Μέσα σ’ αυτές παρενεβλήθησαν όμως και σκοτεινές, θολές και λερές σελίδες, δόλου, υποκρισίας και ξενοκίνητης χειραγώγησης, που επιδιώκεται μεθοδικά να τις ξεχνάμε. Eνώ η Αριστερά κατηγορεί την Δεξιά γιά δοσιλογισμό και συνεργασία με τον κατκτητή και συνάμα αυτοχειροκροτείται κι αυτοστεφανώνεται γιά την μάχη της υπέρ της Ελλάδας και της … Σοβιετικής Ένωσης (όταν αυτή έγινε εχθρός του ναζιστικού Ράϊχ αντί σύμμαχός του που ήταν όταν ξεκίνησε το αλβανικό έπος).

Βέβαια, η Ιστορία δεν πρέπει να συνεχίσει παραβλέποντας αυτές τις σκοτεινές εθνοκτόνες σελίδες για να διδάσκονται απροκατάληπτα οι νέοι την «Πάσα Αλήθεια» ώ­στε να μη επαναληφθούν. Η Ιστορία εί­ναι αψευδής, ουσιαστικός  και έντιμος μάρτυρας στο Δικαστήριο της Ζωής των Εθνών, μόνον ό­ταν αρνείται τις υπαγορεύσεις, τους υποβολέις και είναι ψυχρή, ακριβόλογη και αδίστακτα «μη συμβατική»…!

Για όλες τις φάσεις του προαναφερόμενου πολύμορφου πενταετούς αγώνα έχουν λεχθεί πολλά και έχουν γραφεί πάμπολλα, μάλιστα δε περισσότερα δε για τη Μάχη της Κρή­της. Ατυχώς, λόγω χώρου και περιορισμών εκτάσεως της ύλης, δεν θα ασχοληθούμε εδώ με ποικίλες διαθέσιμες αποκαλυπτικές λεπτομέρειες. Επιθυμούμε απλά να εκφράσουμε μια βαθύτερη άποψη, σχετικά με την εκ μέρους μας αποπειραθείσα «διατήρηση της Κρήτης»

Η ναζιστική Γερμανία θέλησε να ε­φαρμόσει στην Ευρώπη μιαν αναθεωρητική «Νέα Τάξη» πραγμάτων, δηλαδή να αποκαταστήσει την σε βάρος της αδικία της Συνθήκης των Βερσαλιών, να προστατεύσει τον γερμανισμό και συντρίβοντας τους Αγγλογάλλους Νικητές του Α’ Μεγάλου Πολέμου να ηγεμονεύσει της Νέας Ευρώπης εκείνη «αντ’ αυτών». Στην πορεία της αυτή αφού εξουδετέρωσε ταχύτατα πολλούς από τους αντιπάλους της, μεταξύ των οποί­ων και την αποικιοκρατική, πανίσχυρη μεγάλη Γαλλία, (που μέχρι τότε διέθετε ίσως τον καλύτερο Στρατό του κόσμου), σταμάτησε μπροστά στα επόμενα μείζονα διεθνοπολιτικά και στρατιωτικά εμπόδια: τη Μεγάλη (τότε) Βρε­τανία και την τεράστια (εδαφικά και στρατιωτικά) «κομμουνιστική πατρίδα»  Σοβιετική Ενωση.

Ο Αδόλφος Χίτλερ, όπως έλεγε ο ίδιος, είχε μείνει «..με μια σφαίρα στο όπλο». Προς τα πού λοιπόν έπρεπε να την κατευθύνει; Επρεπε να εφαρμόσει άμεση ή έμμεση στρατηγι­κή; Η άμεση θα υλοποιείτο εμπράκτως με το σχέδιο «Seelöwe» («Θαλάσσιος λέων») – εισβολή στην Βρετανία, η έμμε­ση με το αντίστοιχο «Barbarossa» – εισβολή στην ΕΣΣΔ. Το πρώτο απαιτούσε  σαφώς ναυτική υπε­ροχή έναντι της θαλασσοκράτειρας Βρετανίας, πολυάριθμα αποβατικά και συνοδευτικά πλοία κλπ. Οταν διαπιστώθηκε ότι τα διατιθέμενα ήσαν παντοιοτρόπως ανε­παρκή το σχέδιο εγκαταλείφθηκε και α­νατέθηκε στη Luftwaffe να εξουδετερώσει την Αγγλία με συνεχείς καταστροφικούς βομβαρδισμούς. Απέμενε έτσι ως ολοκληρωτική λύση της ευρασιατικής κυριαρχίας η εκστρα­τεία κατά της Σοβιετικής Ενωσης.

Όμως, το γερμανικό Ράϊχ δεν ήταν δυνατό να αποδυθεί σε μιαν εκστρατεία προς Ανατολάς αν δεν ξε­καθάριζε τα πλευρά και τα νώτα του (που αλλιώς θα ήσαν «ανοικτά» προς την Ν.Α. Ευρώπη και συνεπώς τρωτά). Με διάφορους τρόπους και μεθόδους, διπλωματικές και στρατιωτικές. εξουδετέρωσε τους Βαλκανικούς λαούς, πλην της Ελλάδας. Η Γιουγκο­σλαβία στην αρχή …. προσχώρησε στους Γερμανούς, αμέσως όμως μετά – μετά από ένα φιλοσυμμαχικό πραξικόπημα- άλλαξε στρα­τόπεδο και έτσι άνοιξε διάπλατα την επιχειρησιακή «Κερκόπορτα» της χερασάις Ελλάδας, την κοιλά­δα του Αξιού.

ΣΧΕΔΙΟ «ΜΑΡΙΤΑ»

Τώρα απέμενε μόνον η Ελλάδα απ΄ ό­που, αν δεν εξουδετερωνόταν, θα ήταν δυνατό οι Αγγλοι να πλήξουν τους Γερ­μανούς στα νώτα τους, καθώς και τα «χιλιάκριβα» πετρέλαια της Ρουμανίας (που ήσαν τόσο αναγκαία στη Ναζιστική Γερμανία για τον διεξαγόμενο πόλεμο). Υπό την πιεστική ανάγκη του χρόνου συνετάγη το σχέδιο «Μαρίτα», δηλαδή το σχέδιο της εκστρατείας κατά της Ελλάδας, πάντα σε συνάρτηση με το σχέδιο «Μπαρμπαρόσσα». Η αρχική σκέψη ήταν η Wehrmacht να φθάσει μέχρι τις ακτές της Ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης. Αργότερα επρυτάνευσε η σκέ­ψη να ολοκληρωθεί η κατάληψη της Ελλάδας, ενώ ο αρχηγός του Kriegsmarine, του γερμανικού Πολεμικού Ναυτικού εζήτησε και την κατάληψη της Κρήτης. Οταν τα γερμανικά στρατεύματα έφθασαν μέχρι την Καλαμάτα φάνηκε σαφώς ότι η επιζητούμενη εξάλειψη-καταστροφή των Αγγλων δεν είχε ολο­κληρωθεί, αφού αυτού είχαν μεταπηδήσει στην Κρήτη.

ΣΧΕΔΙΟ «ΕΡΜΗΣ»

Στη συνέχεια συνετάγη γρήγορα το σχέδιο «Μερκούρ» («Ερμής» το οποίο προέβλεπε την κατάληψη της Κρήτης από αεραγήματα, από τους φερόμενους ως «Πράσινους Διαβόλους», τους Αλεξιπτωτιστές που ανήκαν στην Πολεμική Αεροπορία – Luftwaffe και όχι στον Στρατό Ξηράς ! Για πρώτη φορά θα ελάμβανε χώρα τέτοια επιχείρηση ευρείας εκτάσεως. Επιβαλλόταν λοιπόν ιδιατέρως προσε­κτική σχεδίαση, που προέβλεπε κατ’ αρχήν σαφέστατες πληροφορίες, οι οποίες …. δεν υπήρχαν ! Ενας Γερμανός συνταγματάρ­χης λόγω της πενίας πληροφοριών υποστήριξε ανοήτως ότι αρκούσε ένα ….. σύνταγμα αλεξιπτωτιστών για να καταληφθεί η Κρήτη.

Τα γεγονότα στη συνέχεια είναι γνω­στά. Στις 20/5/1941 τέθηκε σε εφαρμο­γή το σχέδιο «Μέρκούρ» με την έναρξη της ομώνυμης επιχείρησης και αφού η διεξαγωγή της διήλθε από πολλές  εναλλασσόμενες φάσεις, (κατά τις οποί­ες έρρευσε άφθονο αίμα εκατέρωθεν), έληξε την 1/6/1941 με την πολύμοχθη και πολυαίμακτη «πύρρειο» γερμα­νική νίκη και τελική κατάληψη της νήσου. Γιά τα προηγηθέντα και  τα διενεργηθέντα είναι σπουδαία η πληροφόρηση που μας παρέχει το σχετικό βιβλίο του αξέχαστου  οικονομολόγου, ιστορικού και δημοσιογράφου, εκλεκτού Πατριώτη Δημοσθένη Κούκουνα (1950-2022) «Η Μάχη της Κρήτης», το οποίο αξίζει πράγματι να αναγνωσθεί επιμελώς.

Πολλές κριτικές έχουν γραφεί με α­ντικείμενο το αν ήταν δυνατόν, υπό                    δια­φορετικές συνθήκες, να κρατηθεί η Κρήτη. Αυτό μας προτρέπει να εκφέρουμε την εθνικιστική μας άποψη, η οποία όμως κατανοούμε εκ προοιμίου πως θα απαιτούσε τεράστια αποφασιστικότη­τα για να τεθεί σε εφαρμογή, μεγάλη κατανόηση και χαλύβδινη πειθαρχία κατά την εκτέλεσή της.

[Γιά την περιγραφή των εμπλακέντων χρησιμοποιούμε ως πηγή το … συμμαχκό βιβλίο «The German campaigns in the Balkans (Spring 1941)», Έκδοση υπ΄αριθμόν 104-4 του «Κέντρου Στρατιωτικής Ιστορίας» του  Αμερικανικού Στρατού, 1984, Ουάσινγτον.]

Με την Κρήτη στα χέρια του Άξονα, η ηπειρωτική Ελλάδα και οι θαλάσσιες οδοί στο Αιγαίο θα ήσαν απολύτως ασφαλείς. Πέραν από την άμεση τόνωση του ηθικού του Άξονα την οποίαν θα προκαλούσε η κατάληψη του νησιού, η Κρήτη αποτελούσε επίσης ιδανική βάση εκκίνησης από την οποίαν η Γερμανία μπορούσε να διεξάγει επιθετικές αεροπορικές και ναυτικές επιχειρήσεις στην ανατολική Μεσόγειο, αλλά και να υποστηρίξει μια χερσαία επίθεση εναντίον της Αιγύπτου και της Διώρυγας του Σουέζ.

Για αυτούς τους λόγους, δεν ήταν έκπληξη το γεγονός ότι η Τέταρτη Γερμανική Αεροπορική  Δύναμη, η οποία είχε αναπτυχθεί στα Βαλκάνια υπό τη διοίκηση του Αρχιπτεράρχου Αλεξάντρ ενεπλάκη για την κατάληψη της Κρήτης.

Γερμανικές Δυνάμεις

Οι Γερμανοί (περιληπτικά) διέθεταν, υπό τον Αρχιπτέραρχο Αλεξάντρ Λέρ, τις ακόλουθες δυνάμεις:

• (α)   Αεροσκάφη 150.
• (β)   Μεταφορικά Αεροσκάφη 600 και 100 ανεμοπλάνα.
• (γ)   Μιαν ενισχυμένη αερομεταφερόμενη μεραρχία.
• (δ)   Μιαν ενισχυμένη ορεινή μεραρ­χία.
• (ε) Τάγματα αεροκινήτου αντιαερο­πορικού πυροβολικού, μηχανικού και υγειονομικού.

Το γενικό σύνολο των γερμανικών δυνάμεων αριθμούσε 25.000 άνδρες.

Η 22^α  Αεροκίνητη Μεραρχία, ειδικά εκπαιδευμένη στις επιχειρήσεις αυτού του είδους, δεν πρόλαβε να συμμετάσχει λόγω έλλειψης μεταφορικών και καθυστέρησης προώθησης στη Λάρι­σα. Οι δυνατότητες θαλάσσιας μεταφοράς και απόβασης ήσαν πενιχρές.

Συμμαχικές Δυνάμεις, υπό τον Νεοζηλανδό  Στρατηγό Μπέρναρντ Φράϊμπεργκ

• (α) Βρετανικές 27.500.
• (β) Ελληνικές 14.000.

Η πραγματική βρετανική φρουρά αριθμούσε περίπου 5.000 άνδρες, πλήρως εξοπλισμένους. Τα μεταφερθέντα από την Ελλάδα στρατεύματα ήσαν πολύ ταλαιπωρη­μένα, αποδιοργανωμένα και εξοπλισμέ­να με ελαφρύ οπλισμό. Οι Κρήτες προσέφεραν ενεργά τη βοήθειά τους. Οι Ελληνες στρατιώτες ήσαν επί το πλείστον νεοσύλλεκτοι. Γενικώς υπήρχε γενικά έλ­λειψη μεταφορικών και εφοδίων.

• (γ) Αρματα: 8 μέσα και 16 ελαφρά.
• (δ) Πυροβολικό: Μερικά ιταλικά πυροβόλα. 10 οβιδοβόλα των 3.7 ιντσών και ολίγες αντιαεροπορικές πυροβολαρχίες.
• (ε) Αεροσκάφη: 36.
• (στ) Ναυτικό: 2 θωρηκτά. 2 κατα­δρομικά. 12 αντιτορπιλλικά.

Αξίζει να σημειωθεί εδώ ότι οι Βρετανοί σχεδιαστές στο Κάιρο άρχισαν να εργάζονται κρυφά σε σχέδια εκκένωσης από την Ελλάδα ήδη από την εποχή που η εκστρατευτική βρετανική δύναμη μεταφέρονταν από την Αίγυπτο στην Ελλάδα ! Η ατυχής  «αναιμική» βρετανική αποστολή θεωρήθηκε εξ αρχής μια απελπιστική επιχείρηση από εκείνους που εγνώριζαν πόσο λίγη βοήθεια μπορούσε στην πραγματικότητα να προσφέρει η Βρετανία στην Ελλάδα. Ο Έλληνας αρχιστρατηγος Αλέξανδρος Παπάγος είχε επίσης έντονες επιφυλάξεις γιά την  βρετανική…. «βοήθεια» !

Αν γίνει μια σύγκριση των αντιπά­λων συμπεραίνουμε ότι οι αριθμητικώς ολιγότεροι Γερ­μανοί, εκείνη την εποχή, προέρχονταν από μιαν ακόμη, λίαν πρόσφατη νίκη, αλλά και από πολλές άλλες από όλα τα ευρωπαϊκά μέτωπα που τους είχαν ανυψώσει εξαιρετικά το η­θικό και τους είχαν προσδώσει μιαν έξοχη αίγλη και μιαν υπερηφάνεια που ενίσχυε τον πατροπαράδοτο στρατιωτικό εγω­ισμό τους και οπωσδήποτε την εντύπω­ση ότι ήταν ένας ακατανίκητος Στρα­τός. Οι βρετανικές δυνάμεις που αμύνθηκαν εναντίον τους στην ηπειρωτική Ελλάδα και διέφυγαν στην Κρήτη, εκαλούντο τώρα να προτάξουν τα στήθη τους προ της γερ­μανικής χαλυβδινης λαίλαπας και έπρεπε συνεπικουρούμενες από τοςυ «υπέρ πατρίδος»  μαχόμενους Έλληνες να αντιμετω­πίσουν την αιχμή της σφοδρότατης τευτονικής επιθετικής ορ­μής. Το αποτέλεσμα ήταν αναμενόμε­νο…

Προφανώς τίθεται το εύλογο στρατιωτικό στρατηγικό ερώτημα : Ηταν πιθανό και δυνατό να αναμεί­νουν οι αμυνόμενοι ενισχύσεις από την Αφρική, τη Μέση Ανατολή ή από κάπου αλλού;

RAF Habbaniya

Είναι ξεκάθαρο ότι, συγχρόνως με το πρόβλημα της Κρήτης, στο μέτωπο της Βορείου Αφρικής οι Βρετανικές δυνάμεις δοκιμάζονταν σκληρά με πενιχρά μέσα και δεν περίσ­σευαν δυνάμεις για την Κρήτη. Εξάλ­λου στο Ιράκ, δηλαδή στην κατεξοχήν πετρελαιοφόρο περιοχή, είχαν εξεγερθεί οι φιλοαξονικοί Ιρακινοί εθνικιστές του Ρασίντ Αλή Αλα Γκαϊλανί εναντίον των Αγγλων αποικιοκρατών, οι οποίοι για να καταστείλουν την εξέγερση κατόρθω­σαν να συγκεντρώσουν μια ταξιαρχία Ινδών και 200 αεροσκάφη και επέτυχαν να επιβάλλουν την τάξη. Σημειώνεται ότι πολλά από αυτά τα αεροπλάνα τα πετούσαν Ελληνες Ικαροι που συνέχι­ζαν την εκπαίδευσή τους στη Μέση Ανατολή και είχαν μεταφερθεί έγκαιρα στην περιοχή, στο αεροδρόμιο της RAF στην Χαμπανίγια, 89 χιλιόμετρα δυτικά της Βαγδάτης! Ετσι η Κρήτη θυσιάστη­κε και για τα ….  αγγλικών συμφερόντων ιρακινά πετρέλαια. Ηταν όμως δυνατό να κρατηθεί αν υπήρχε πράγ­ματι σοβαρή πολιτική βούληση έγκαιρα για τη διατήρηση κάποιου ελληνικού ε­δάφους (και αυτό βεβαίως δεν μπορούσε να εί­ναι τίποτα άλλο από τον «ζωτικό χώρο» που αντιπροσωπεύει η Μεγαλόνησος).

Ιρακινοί εθνικιστές του Ρασίντ Αλή Αλα Γκαϊλανί

Στην αρχή εκθέσαμε τους σαφείς λόγους για τους οποίους ήταν εμφανές ότι ο Χίτλερ θα έπρεπε να στραφεί κατά της Ν.Α. Ευρώπης, κυρίως της Ελλάδας. Μάλιστα επειγό­ταν, διότι μετά την κατάληψη της Ελλάδας έπρεπε να αναστραφούν οι ει­σβολείς για να συμμετάσχουν στην εκστρατεία κατά της Σοβιετικής Ενωσης. Ο Σοβιετικός Στρατάρχης Γκιόρκι Ζούκωφ είχε ετοιμάσει πληρέστατο σχέδιο εισβολής προς Δυσμάς, μάλιστα δε αυτά τα επιθετικά σχέδια απασχο­λούσαν τόσο πολύ τη σοβιετική ηγεσία, ώστε παρέβλεπαν την αμυντική τους οργάνωση,  μη πιστεύοντας στις επιθετικές διαθέσεις του ηγέτη της Γερμανιας.

Ηταν φανερό ότι ήδη από τον Νοέμβριο του 1940 η Ναζιστική Γερμανία θα επιχειρούσε να αχθεί στο νότιο ά­κρο της Ν.Α. Ευρώπης (Βλέπε και εφημερίδα «Εστία» 16-5-96 άρθρο «Ο Γερμανοελληνικός πόλεμος», του φιλοπάτριδος επιτίμου πρέσβεως Αντωνίου Κοραντή,), όπως τηλε­γραφούσαν οι διάφοροι πρεσβευτές που ήσαν διαπιστευμένοι σε πολλά κρά­τη της Ευρώπης, δηλαδή πέντε ολό­κληρους μήνες πριν από τη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα.

Οταν οι Ιταλοί εισέβαλαν στην Ελλάδα, τρεις μέρες μετά, οι Αγγλοι έ­στειλαν δυνάμεις στην Κρήτη, βελτιώ­νοντας έτσι τη στρατηγική τους θέση στην ανατολική Μεσόγειο, ενώ από τις 4 Νοεμβρίου πενιχρές βρετανικές αεροπορικές δυνάμεις άρχισαν να καταφθάνουν στη νότια Ελλάδα. Στο μεταξύ οι συζητή­σεις των «αρμοδίων» Βρετανών με την ελληνική κυβέρνηση οδηγούσαν σε α­διέξοδο, αφού βεβαίως δεν υπήρχαν επαρκείς διαθέσιμες δυνάμεις για να αντιμετωπισθεί, όταν θα πραγματοποιείτο, η γερμανική εισβολή. Μια δύναμη εννέα μεραρχιών με ικανή αεροπορική υπο­στήριξη ήταν απαραίτητη για να οργανωθεί «Μακεδονικό μέτωπο» αντίστοιχο το Α΄Μεγάλο Πολέμου. Εξάλλου οι Γιουγκοσλάβοι δεν δέχονταν να συμπράξουν γιατί πίστευαν ότι θα κα­τόρθωναν να παραμείνουν ουδέτεροι, όπως εσκόπευαν. Στο τέλος μετά το αγγλόφιλο πραξικόπημα …. διαλύθηκαν. Ετσι κατά το διάστημα 7-31 Μαρτίου άρχισαν να αποβιβάζονται στο Βόλο και στον Πει­ραιά οι πρώτες δυνάμεις των Αγγλων. Ηταν όμως βέβαιο πως το επιζητούμενο «Μέγιστο» της ικανής βρετανικής υποστήριξης ήταν αδύνατο να επι­τευχθεί. Γιατί τότε εμείς δεν επιδιώξαμε το Ελά­χιστο;…

Στα στρατιωτικά προβλήματα τακτι­κής ή και στρατηγικής προσπαθούμε στις δύσκολες εκβάσεις ενός αγώνα να διατηρήσουμε το ζωτικό έδαφος ή το ζωτικό χώρο σε ευρύτερη δυαντή κλίμακα. Στο Ελ-Αλαμέιν εκράτησαν οι Αγγλοι τους Γερμανούς έξω από το Κάιρο και στον Βόλγα οι Ρώσοι, που αφού προετοιμάστηκαν επανήλθαν ε­πιθετικά. Ποιος ήταν για την Ελλάδα αυτός ο στρατηγικός ζωτικός χώρος; Το βάθος της, εκεί που τελείωνε η Ελλάδα. Για να μη μακρηγορούμε λοι­πόν «αμπελοφιλοσοφώντας» με .. συμμαχικές υμνωδίες, υποστηρίζουμε ότι το διαβόητο «Βρετανικό Εκστρατευτικό Σώμα» για την ηπειρωτι­κή Ελλάδα ήταν πολύ μικρό και αστεία ανεπαρκέ­στατο. Αντίθετα για την Κρήτη ήταν ό,τι χρειαζόταν ! Συνεπώς αν υπήρχε από την αρχή η πολιτική βούληση να διατη­ρηθεί κάποιο εδαφικό ελληνικό τμήμα, εν προκειμένω η Κρήτη, θα έπρεπε το ελληνικό ΓΕΣ και η αγγλική αντιπροσωπεία να συμφωνήσουν για την έγκαιρη επάν­δρωση της Μεγαλονήσου με αυτό το Σώμα.

Η δύναμη αυτή με μια επιστρά­τευση κα­τοίκων της Κρήτης (έστω και μεγάλων ηλικιών), των οποίων η διά­θεση για πόλεμο υπέρ της ιδιαιτέρας πατρίδας τους είναι έμφυτη, θα ήταν αρκετή για να αντιμετωπίσει όχι μόνο αεραγήματα αλλά και αποβατικές ενέρ­γειες. Ετσι οι μεγαλονσιωτικές Θερμοπύλες θα μετα­τρέπονταν σε Πλαταιές. Εξάλλου είναι γνωστό (Σ.Κ. 900-23, Σελίδα 33 «Η ιστο­ρία του όπλου Ιππικού-Τεθωρακισμένων», Αρχηγείον Στρατού, 3^ο  ΕΓ, Αθήναι, Φεβρου­άριος 1969), ότι δια της υπ’ αριθμ. Α.Π. 7014/15/1/1941 Διαταγής του Γενικού Στρατηγείου συγκροτήθηκε η XIX Μη­χανοκίνητη Μεραρχία με έδρα την Αθήνα.

XIX Μη­χανοκίνητη Μεραρχία

[Η πλήρης αυτή Μεραρχία απετελείτο από:

• (α) Στρατηγείο.
• (β) 191^ο Μηχανοκίνητο Σύνταγμα, [με το 1ο Τάγμα Πεζομάχων (με μια ίλη μάχης, ουλαμό πολυβόλων με 4 πολυβόλα, ουλαμό όλμων με τέσσερις σωλήνες των 81 χλστ., ίλη πολυβόλων πολυβόλων επί αυτοκινήτων Austoni 8 HP) και τη 2η Επιλαρχία Αρμάτων (1η Ίλη «Κλειστών» αρμάτων με 9 Μk ΙΙΙ, 2η Ίλη «Ανοικτών» αρμάτων με 11 Carrier, εφοδιασμένη και με δύο αντιαρματικά τυφέκια Boys των 14 χλστ. και 3 όλμους των 3 in. την 3η Ίλη «Ανοικτών» αρμάτων και την 4η Ίλη Μοτοσικλετιστών με 48 διθέσιες μοτοσικλέτες Norton 16H και έξι εξοπλισμένα με πολυβόλο αυτοκίνητα Austin 8HP)].
•      192^ο Μηχανοκίνητο Σύνταγμα, (ίδια σύνθεση με το 191^ο, αλλά αντί αρμάτων Mk III ιταλικά αρματίδια CV-33/35).
•      193^ο Μηχανοκίνητο Σύνταγμα, (όπως το 192^ο).
• (γ) 19^η Ομάδα Αναγνωρίσεως. (Ελαφρά Ίλη, μια Ίλη με 11 Carrier).
• (δ) 19^η Μοίρα Πυροβολικού (δύο πυροβολαρχίες των 75 χλστ.)
• (ε) 19^η Μοίρα Α/Α Πυροβολικού (δύο πυροβολαρχίες, μια με 4 πυροβόλα των 37 και μια με τέσσερα πυροβόλα των 20 χλστ.)
• (στ)19^ο Λόχο Στρατηγείου.
• (ζ) 19^ο Λόχο Δ/Β.
• (η) 19^ο Υγειονομικό απόσπασμα.
• (θ) 19^ο Απόσπασμα Επιμελητείας.
• (ι) 927 Ταχυδρομικό Τομέα.]

Το ηθικό των δυνάμεων αυτών θα ή­ταν ασφαλώς υψηλό, γιατί δεν είχαν υποστεί αυτό που έπαθαν αργότερα τόσο το Β.Ε.Σ. όσο και οι ελληνικές δυνάμεις που αντιμετώπισαν τους Γερμανούς στο πεδίο. Αντίθετα αυτές οι δυνάμεις προήρχοντο από νικηφόρους αγώνες, επί το πλείστον, κατά των Ιταλών.

Η δύναμη αυτή κινήθηκε προς Βορ­ρά για να αντιμετωπίσει τις σιδηρόφρα­κτες γερμανικές μεραρχίες και μάλιστα επί δυσμενούς εδάφους. Η ΧΙΧ Μηχανοκίνητη Μεραρχία βρέθηκε απέναντι στην πανίσχυρη γερμανική 2^η Μεραρχία Πάντσερ που καλύπτονταν παράλληλα από αέρος από δεκάδες αεροσκάφη. Όπως ήταν ευνόητο η θεωρητικά μόνο, ελληνική «μεραρχία», δεν είχε καμία τύχη απέναντι στην άριστα εξοπλισμένη γερμανική δύναμη και σαρώθηκε αγωνιζόμενη πάντως γενναία. Για τέτοια ευρύτατη αποστολή ήταν τελείως ανεπαρκής, ιδι­αίτερα δε όπως χρησιμοποιήθηκε. Όμως για την Μεγαλόνησο Κρήτη ήταν εξόχως κατάλληλη. Συνεπώς έπρεπε να κινηθεί προς Νό­τον και να με­ταφερθεί στην Κρήτη, καθώς η V Μεραρχία Πεζικού η ξακουστή «Με­ραρχία Κρητών» ήταν εμπεπλεγμένη στις επιχειρήσεις στην Αλβανία και ήταν αδύνατο να αποσυρθεί.

Ολες αυτές οι δυνάμεις θα επέφε­ραν ικανές απώλειες στους κατόχους της πολεμικής τέχνης Γερμα­νούς που θα ήταν αδύνατο να επιχειρή­σουν νέα επιθετική ενέργεια κατά της νήσου, χωρίς να εκθέτουν τον άρρενα κρητικό πληθυσμό στην κατηγορία του «αντάρτη – παρτιζάνου». Θα κατόρθωναν ενδεχομένως να διατηρή­σουν την Κρήτη ελεύθερη, ασχέτως των αρχικών βρετανικών σκοπιμοτήτων (Η  Βρετανία ήθελε απλώς να σύρει την Γερμανία σε πόλεμο στην Ελλάδα, όπως το 1916). Εάν η Μεγαλόνησος παρέμενε ελεύθερη όπως π.χ. συνέβη με την Μάλτα, όλη η ε­ξέλιξη των γεγονότων αργότερα θα ή­ταν προφανώς διαφορετική, κυρίως δε η απε­λευθέρωση της ηπειρωτικής Ελλάδας θα ερχόταν πολύ νωρίτερα, από τον οργανωμένο Ελληνικό Στρατό. Ο ανορθό­δοξος πόλεμος κατά του κατακτητή θα κατευθυνόταν από αυτόν τον ελεύθερο ελληνικό χώρο, (και όχι από τους Βρετανούς και τους κατοπινούς … συμμάχους τους «ελληνες μπολσεβίκους»)  α­φού προηγουμένως θα είχε μελετηθεί από το Ελληνικό ΓΕΣ, με τις πρέπουσες, κατάλ­ληλες και απαραίτητες στρατιωτικοπολιτικές προπαρασκευές.

Ήταν ολοφάνερο ότι στο Ελληνοϊταλικό μέτωπο ο Στρα­τός μας είχε υποστεί σοβαρή αιμορρα­γία. Οι ευκαιριοκράτες και μόνο μεγαλόστομοι «Γιουγκοσλάβοι» δεν ήταν πρό­θυμοι να συμπράξουν. Τα εξαίσια οχυρά της Γραμμής Μεταξά ήσαν ι­κανά να αντιμετωπίσουν αποτελεσματι­κά τους Βουλγάρους, όχι όμως και τους Γερμανούς, οι οποίοι είχαν την ευχέρεια  να τα παρακάμψουν, δια της κοιλάδας της Στρώμνιτσας (μια γεωγραφική περιοχή που την δισχίζει ο ποταμός Στρούμιτσα, στο νοτιοανατολικό τμήμα της Γιουγκοσλαβίας, κοντά στα σύνορα με την Ελλάδα και τη Βουλγαρία) και σε τρεις μέρες να καταλάβουν τη Θεσσα­λονίκη, πράμα το οποίο και έπραξαν. Το «Βρετανικό Εκστρατευτικό Σώμα» ήταν ένα ψευδεπίγραφο … φούμαρο, ολότελα ανεπαρκές να αμυνθεί κατά των Γερμανών στη βόρειο Ελλάδα.

Άρα εάν όλα αυτά ελαμβάνοντο υπόψη σοβαρά και μακράν των ξενοκίνητων και ξενόδουλων πολλαπλών σκοπιμοτήτων, θα καταλήγαμε στο πρόδηλο συμπέρασμα ότι το «ελληνοβρετανικώς» επιθυμητό ήταν α­δύνατο ενώ το ελληνικώς δυνατό ήταν πραγματο­ποιήσιμο, τότε η Μεγαλόνησος ήταν δυνατόν να διατηρηθεί, οπότε το γενικό ακόλουθο πολιτικοστρατιωτικό σκηνικό θα μεταβαλλόταν υπέρ του Ελληνικού Εθνικού Συμφέροντος.

Λανθασμένο ρωμαντικό εθνικιστικό ευχολόγιο; Πιθανώς. Όμως δεν εξετάσθηκε ώστε να απορριφθεί. Αυτή η απόλυτα «ελληνοκεντρική» προσέγγιση του πολέμου ήταν παράλογη γιά τα «ευρύτερα συμμαχικά συμφέροντα» ; Πιθανότατα, σήμερα οι περισσότεροι, περισσότερο ρεαλιστές και «συμμαχικότεροι» (εδώ ο Ζελένσκι είναι … αξιος σύμμαχος), θα τη θεωρήσουν παράλογη και θα την χαρακτηρίσουν ανόητη. Ομως εκείνη την εποχή οι ακάθεκτοι Γερμανοί μό­νο με παράλογους και ανορθολογικούς τρόπους ήταν δυνατό να αντιμετωπιστούν.

Τελικά θυσίασαν επίλεκτα εξαιρετικά τμή­ματά τους, κατέλαβαν τη Μεγαλόνησο, ανεστράφησαν και στις 22 Ιουνί­ου επιτέθηκαν κατά της Σοβιετικής Ενωσης ….. προλαμβάνοντας τον Ζούκωφ μόνο για λίγες ημέρες. «Ο κόσμος κράτησε την αναπνοή του», ο πόλεμος κράτησε ακόμη τέσσερα χρόνια και εν τέλει, πολεμώντας σε Δύση κι Ανατολή, η Γερμανία ηττήθηκε.

Εμείς αμέσως μετά την φυγή των Γερμανών κατακτητών, βιώσαμε την αποτυχημένη κομμουνιστική επανάσταση, την αγγλοαμερικανική επικυριαρχία  κι έναν εθνοκτόνο εμφύλιο πόλεμο.