ΙΝΔΟΥΙΣΤΙΚΟΣ ΑΡΙΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Η σκέψη με πονάει: Υπάρχουμε για να σκοτώνουμε τον χρόνο πριν ο χρόνος μας σκοτώσει. Γιατί είμαστε εδώ; Ναι, ναι – για να αναπαράγουμε. Αλλά γιατί; για να επιφέρουμε την πλήρη εκδήλωση της καθαρής συνείδησης – ή πιο συγκεκριμένα, της ασυνείδητης συνείδησης. Αν και εμείς, όντας η «απόλυτη εκδήλωση» αυτής της θέλησης-υποστρώματος, έχουμε τα στοχαστικά μέσα για να ξεπεράσουμε μια τέτοια αυτόματη – ή αυτοματοποιημένη – ύπαρξη, παρά ταύτα, οι πιθανότητες να ξεπεράσουμε τον θεμελιώδη σκοπό μας είναι ελάχιστες.

Εδώ είμαστε λοιπόν – κάνοντας διάφορα πράγματα : Πράγματα στην πορεία, πράγματα που βρίσκουμε για να κάνουμε. Όλο αυτό το πράττειν, ανεξάρτητα από την τελική του έλλειψη νοήματος, μας δίνει ένα «τοπικό» νόημα. Γινόμαστε τα πράγματα που κάνουμε και τα πράγματα που νομίζουμε ότι σκεφτόμαστε. Υποκύπτουμε πλήρως στην στοιχειώδη ύπαρξη – στον εαυτό που εγκλωβίζεται στην καθημερινή αναταραχή του πράττειν. Εν τω μεταξύ, ο υπερβατικός εαυτός παραμονεύει κάπου κάτω από την αναταραχή, πέρα ​​από την ικανότητά μας να βλέπουμε, κλειδωμένοι καθώς βρισκόμαστε στις ταλαιπωρίες  της ύπαρξης.

Αν σταματούσαμε την αναταραχή του καθημερινού πράττειν, ίσως να μετατρέπαμε τον τόσο πολύ πολυάσχολο ήχο του σε σιωπή και να ακούγαμε το αιώνιο Ωμ (AUM). Αλλά τότε – διώχτε την σκέψη – θα νιώθαμε την έλλειψη νοήματος αυτού που φανταζόμαστε ως πραγματικότητα, ή ίσως μπορούσε η οικονομία να υποφέρει – και δεν μπορούμε να το ανεχθούμε αυτό. Όχι, δεν μπορούμε να το έχουμε αυτό. Χρειαζόμαστε μια κυβέρνηση και ανθρώπους σε θέσεις εξουσίας για να λένε συχνά πολύ, και σημαντικό, αλλά και πολύ σημαντικό – για να μας διαβεβαιώνουν για την δική τους απόλυτη αναγκαιότητα. Χρειαζόμαστε τέτοιους ανθρώπους για να μας λένε πόσο πολλοί άλλοι άνθρωποι και οι θέσεις τους είναι περιττές – για να μας διαβεβαιώνουν για την δική τους κυρίως αναγκαιότητα!. Τους πιστεύουμε, χωρίς αμφιβολία, επειδή αυτό είναι μέρος της διαδικασίας «ανακύκλωσης», της διαταραχής. Και αν δεν τους πιστεύουμε; Λοιπόν, μα τον Θεό, αυτό σημαίνει απλώς ότι πιστεύουμε πως κάτι άλλο έχει συγκεκριμένο νόημα κάπου αλλού – και θα παλέψουμε σκληρά γι’ αυτό ! Έτσι, υπάρχει πάντα κάτι να κάνουμε. Εν τω μεταξύ, η διαταραχή δεν μετατρέπεται ποτέ σε σιωπή, και ποτέ δεν αναλογιζόμαστε τον απίστευτο παραλογισμό της δήθεν «ανάγκης» του χρήματος, της κοινωνίας, της πολιτικής, ή ακόμα και της στοιχειώδους ύπαρξης. Αλλά η τελευταία υπάρχει για να διαφοροποιεί τον «εαυτό»: χωρίς αυτήν, δεν θα μπορούσαμε ούτε να δούμε ούτε να ακούσουμε τη σιωπή.

Αν η έλλειψη νοήματος υπάρχει για να αποκαλύψει το νόημα, τότε είναι ευθύνη του εαυτού που σκέπτεται τέτοιες σκέψεις να συλλάβει το νόημα. Αυτή η σκέψη είναι πέρα ​​από τις περισσότερες, γι’ αυτό και η καθημερινή αναταραχή ττου πράττειν  συνεχίζεται: όντα χωρίς πραγματική ύπαρξη υπάρχουν για κάτι άλλο, κάτι δυσοίωνο και ταυτόχρονα μακρινό και οικείο. Η ευθύνη είναι βεβαίως ξένη προς την αναταραχή, γιατί απαιτεί παύση και σιωπή. Έτσι υπάρχει και ο αποκλειστικός κόσμος των στοιχειωδών όντων: άτομα χωρίς πραγματική αιτία, επειδή το νόημα χάνεται στην πολυάσχολη φασαρία της αίσθησης του ανήκειν. Είναι ένα ψευδές ανήκειν, ωστόσο, γιατί η αυτοκυριαρχία απαιτείται για την αίσθηση του ανήκειν, και η αυτοκυριαρχία αποκλείεται από τον αναταραχή του κομφορμισμού της πράξης. Να κάνεις για χάρη — τι; Πρέπει να φτιάξουμε ισχυρά όπλα για να μας προστατεύσουν από τον αντίπαλο …. που φτιάχνει ισχυρά όπλα για να προστατευτεί ….. από τα ισχυρά μας όπλα που …..τον ωθούν να φτιάξει ισχυρά όπλα: Αυτή είναι η ουσία αυτού που θεωρείται καθημερινή «πραγματικότητα» — αυτό με κάποια ανεύθυνη απόσπαση της προσοχής για καλό μέτρο. Βλέπετε, η ευθύνη απαιτεί προσπάθεια, όπως και η σκέψη και, επομένως, ο υπερβατικός εαυτός. Η δε στοχαστική προσπάθεια είναι κάτι που η καθημερινή αναταραχή αποφεύγει και αποκλείει.

Δεν σχηματοποιούμαστε, δεν μεταμορφωνόμαστε απλώς σε αέναους καταναλωτές, σε δολοφόνους του χρόνου: Η εξόντωση, η εξάντληση του χρόνου είναι η βασική κατάσταση της ύπαρξης. Αντίθετα, πρέπει κανείς να γίνει εκείνος ο εαυτός που σταματά να σκοτώνει τον χρόνο επειδή σταματά να υπάρχει στον χρόνο. Δηλαδή, πρέπει να αναζητήσει και να επιτύχει έναν εαυτό που υπερβαίνει τον χρόνο. Αυτή είναι η ευθύνη του αναστοχασμού, και ο αναστοχασμός είναι το κλειδί για την απελευθέρωση.

Πολύ καλά, μπορεί να ειπεί κάποιος, αλλά τι σχέση έχει αυτό με μένα; ​​Τίποτα – αυτό δεν έχει καμία σχέση με εσένα. Εσύ και εγώ είμαστε τα εμπόδια που πρέπει να ξεπεραστούν, τα δεσμά που συνδέουν την ελεύθερη βούληση με τη στοιχειώδη βούληση, η οποία είναι η βούληση που δεν είναι δική μας. Η ελευθερία είναι η απόρριψη της αναταραχής και όλων όσων την συνοδεύουν. Μέχρις ότου συμβεί αυτή η απόρριψη, θα συνεχίσουμε να βλέπουμε την αναπόφευκτη υποβάθμιση των πραγμάτων που θεωρούμε αγαπητά και αληθινά.

∞ • ∞

Στην αρχή υπήρχε η απέραντη έκταση, ταυτόχρονα τίποτα και όλα. Η σοφία της αρχής αντλήθηκε από τον αιθέρα, από προφήτες του αληθινού εαυτού, και για αιώνες αυτή η σοφία μεταδόθηκε με προφορικό λόγο. Έτσι, η αρχή ήταν ο λόγος.

Το παλαιότερο πνευματικό κείμενο στον κόσμο είναι το Βεδικό κείμενο— ωστόσον οι Βέδες ήσαν αρχαίες ακόμη και όταν καταγράφηκαν. Αν οι Βέδες είναι περίπου 4.000 ετών, θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι οι προϊστορικές τους ρίζες φθάνουν πίσω αρκετούς ακόμη αιώνες, αν όχι χιλιετίες. Σήμερα ονομάζουμε αυτά τα κείμενα Ινδουιστικά, αλλά η ρίζα τους είναι Άρια. Μετά την φιλελεύθερη-μαρξιστική συντριβή της χιτλερικής ιδέας, παγκοσμίως η λέξη Άρια αντικαταστάθηκε από την λέξη Ινδοευρωπαϊκή (ή Πρωτοινδοευρωπαϊκή) – που χρησιμοποιείται πλέον ως ο «πολιτικά ορθός» όρος. (Ο Φιλελεύθερος Μαρξισμός προτιμά πάντα την ορθότητα από την αλήθεια). Στο βιβλίο του «Μύθος και Ήλιος», ο Μάρτιν Φρίντριχ εξετάζει αποκεντρωτικά την εκχώρηση των συστατικών του Αριανισμού, (που συνοδεύεται πάντα από τις μορφολειτουργικές κάστες του), εκχώρηση η οποία είναι ιδιαιτέρως χρήσιμη για την ιστορική διαμόρφωση της πνευματικής συζήτησης:

Η Ινδο-Άρια παράδοση υποστηρίζει ότι, στην αρχή, υπήρχε μόνο μία κάστα (βλέπε René Guenon, «Lord of the World», σελίδα 28) Αυτή η αρχική κάστα «κατείχε κανονικά και αυθόρμητα τον πνευματικό βαθμό που ορίζεται από αυτό το όνομα». Αυτό συνδέεται με τη δεύτερη από τις θεωρίες του Ρατζάν για τον Ινδο-Αριανισμό: ότι «αυτό που εξελίσσει ένα αποτέλεσμα από μόνο του είναι ένα με αυτό» ή ότι το πνεύμα του Δημιουργού διαπερνά πλήρως και αφθάρτως την ουσία του «κτιστού» δημιουργήματος [βλέπε Τιρουμανγκάλουμ Κρίσνα Ρατζάν Ιγενγκάρ «Η Ινδο-Άρια θεωρία επί της εξελίξεως και ενδοστροφής. Η επιστήμη του Βασιλικού Γιόγκα» (Tirumangalum Chrishna Rajan Iyengar, «The Hindu–Aryan Theory on Evolution and Involution/ The science of Raja –Yoga», εκδόσεις Funk & Wagnalls, Λονδίνο, 1908), σελίδα 4.). Ωστόσον, επειδή ο άνθρωπος δεν έχει μια τόσο τέλεια πνευματική ή άψογη φύση, αυτή η θεωρία θεωρήθηκε ανεπαρκής. Αυτή η ανεπάρκεια οδήγησε όχι μόνο σε μια μεταγενέστερη θεωρία, αλλά και, (το πιο σημαντικό), σε μια διεύρυνση και διάδοση καστών. Πρώτον, όσον αφορά το πρώτο σημείο, η τρίτη και τελευταία θεωρία του Ινδικού-Αριανισμού υποστηρίζει ότι ο Δημιουργός (ή «Αποτελεσματική Αιτία», δηλαδή ο Βράχμα) είναι διακριτός από τη δημιουργία του, αλλά επαρκής για να την ζωντανέψει.

Το παράδειγμα που προσφέρεται από τον Ρατζάν είναι αυτό του ήλιου και της ακτινοβολούσας ενέργειάς του. Ο Ρατζάν χαρακτηρίζει αυτήν την τρίτη θεωρία ως λογικά άψογη και «αποδεκτή από όλους τους καλύτερους λογικούς θεωρητικούς του κόσμου. Όλη η φιλοσοφική μας δομή βασίζεται σε αυτή τη θεωρία». Δεύτερον, όσον αφορά στο τελευταίο σημείο, η ανάπτυξη πολλαπλών καστών από τη μία αρχική κάστα, επιβεβαιώνει την ψευδαίσθηση της δεύτερης θεωρίας, καθώς η ετερότητα του ανθρώπου (από την υπέρτατη δημιουργική αιτία) επιταχύνει την πτωτική του κατάσταση: όσο πνευματικά καθαρή κι αν ήταν η πρώτη κάστα, ήταν αρκετά «πεσμένη» για να ξεκινήσει η περαιτέρω υποβάθμισή της μέσω ενός  «κυκλικού» σχήματος επαναλήψεων. Αυτό σηματοδοτεί την υποβάθμιση του ανθρώπου από την ανώτερη κατάστασή του (βλέπε Martin Friedrich, «Myth and Sun: Essays of the ARCHETYPE» εκδόσεις Clemens & Blair, 2022, σελίδα 139).

Ο Φρίντριχ, όπως και η Σαβίτρι Ντέβι, υποστηρίζουν πειστικά ότι, οι Ευρωπαίοι (Γερμανοί) θα πρέπει να αποκαταστήσουν τις ρίζες τους στην κυκλικότητα των αρχαίων «Ινδο-Αρίων» παραδόσεων, αντί για οποιαδήποτε νεκρή γραμμικότητα που επινοήθηκε στην έρημο της Μεσανατολής. Αυτή η αποκατάσταση δεν είναι μεταφύτευση, αλλά αποκλειστικά και μόνον η απομάκρυνση των χωροκατακτητικών ζιζανίων. Ένα τέτοιο αυτόχθονο πλαίσιο, λοιπόν, θα μπορούσε να βοηθήσει στην κεντρική πνευματική μας προσέγγιση.

Η αρχή ήταν ο λόγος. Μέσα στη βεδική παράδοση, οι προφήτες του αληθινού εαυτού ανέπτυξαν τη φιλοσοφία τους στις Ουπανισάδες, οι οποίες περιγράφουν το Βράχμαν ως την απόλυτη πηγή της ύπαρξης και τον Άτμαν ως την ανθρώπινη ενσάρκωσή του, αρκεί να αναζητηθεί και να ανακαλυφθεί. Το Βράχμαν, ωστόσο, δεν είναι ον, υπερβαίνει το ον και είναι θεμελιωδώς ακατανόητο. Δεν χρειάζεται να σκοντάψουμε σε όρους εδώ – το Βράχμαν είναι ένας όρος με ιστορικότητα, αλλά ένας όρος που ούτε αποδέχομαι πλήρως ούτε χρησιμοποιώ στα γραπτά μου: Δεν είμαι τόσο Ινδουιστής όσο είμαι Άριος απόγονος. Έτσι, ερμηνεύω τη φιλοσοφία των Ουπανισάδων μέσα από ένα «γερμανικό πρίσμα». Οι σύγχρονοι «σβάμι» (Κύριοι – ιεροί σοφοί) σημαίνουν λοιπόν για μένα κάτι λιγότερο από τους κύριους Γερμανούς προφήτες: τον Σοπενχάουερ, τον Κίρκεγκορ, τον Νίτσε και τον Χάιντεγκερ. Ο Σοπενχάουερ συγκλονίζοντας την Ευρώπη την αφύπνισε από τον σχολαστικό – μεσανατολίτικο λήθαργό της. Ο Κίρκεγκορ υπενθύμισε στην Ευρώπη την γεμάτη πίστη αποστολή της. Ο Νίτσε αναγνώρισε την καταστροφική μάστιγα της μη γερμανικής ελευθεριότητας. Και ο Χάιντεγκερ, ως η κορυφαία φωνή της διαχρονικής Γερμανίας, αντηχούσε την αρχέγονη Άρια φωνή : « Μόνον ένας Θεός μπορεί να μας σώσει!» («Nur noch ein Gott kann uns retten») [Το φημισμένο μήνυμα του Χάιντεγκερ  σε μια  του συνέντευξή του 1966 στο περιοδικό Der Spiegel, (στον εκδότη Rudolf Augstein και στον δημοσιογράφο Georg Wolff, τέως αξιωματικό της υπηρεσίας ασφαλείας των SS ), όπου δημοσιεύθηκε το 1976 μεταθανατίως, στις 31/ 05/ 1976, 5 ημέρες μετά τον θάνατο του μεγάλου φιλοσόφου].

Η αρχή ήταν η λέξη, ο λόγος, επειδή οι κοινότητες ήσαν ομοιογενείς και μικρές. Αυτή η ομοιογένεια ήταν φυλής και σκέψης. Η φυλή δεν ήταν τα πάντα, αλλά ήταν η αρχή των πάντων. Η θεϊκή σκέψη πηγάζει από τη μνήμη του αίματος, μεταδίδεται από γενιά σε γενιά. Μόνον αργότερα, μετά τη διάδοση των λαών στο χρόνο και τον χώρο, ο λόγος εκδηλώθηκε στη γραφή – για να υπενθυμίσει στις «αραιωμένες» ψυχές την προηγούμενη ισχύ. Το «Μόνον ένας θεός μπορεί να μας σώσει» είναι ο Λόγος ! Για τον Χάιντεγκερ, η σκέψη είναι το μόνο μέσο σωτηρίας μας, διότι, αν διενεργείται  ειλικρινά, μας αναγκάζει να αναδιαμορφώσουμε τον εαυτό μας στην εξελισσόμενη ύπαρξη, στο Γίγνεσθαι! Η Μαϊτρί Ουπανισάδ μας διδάσκει: «Επιτύχετε την ενατένιση» και φθάσετε στον Θεό. Η σκέψη προετοιμάζει το δρόμο !

Οι Ουπανισάδες περιγράφουν τον Άτμαν, την μακρινή-οικεία πηγή του εαυτού και της ύπαρξης, ως έχοντα τέσσερις προϋποθέσεις: Την αφυπνισμένη ζωή, την ονειρική ζωή, την κοιμισμένη ζωή και την «αφυπνισμένη ζωή της υπέρτατης συνείδησης… πέρα ​​από τη σκέψη και το άφατο» (ή τον ιδίως Άτμαν).(Βλέπε Mandukya Upanishad – «Ισοδύναμο του Βατράχου» ή «της Δυσχέρειας».) Από τις τρεις πρώτες, η κοιμισμένη ζωή είναι πιο κοντά στο Βράχμαν, αυτή την «παντογνώστρια σιωπηλή συνείδηση…, τον εσωτερικό κυβερνήτη, την πηγή των πάντων, την αρχή και το τέλος όλων των όντων». Αλλά επειδή αυτή η σιωπηλή συνείδηση ​​είναι απρόσιτη σε εμάς στη συνειδητή ζωή, μια τέταρτη προϋπόθεση («υπέρτατη συνείδηση») γίνεται ο απαραίτητος στόχος για τον βαθυστόχαστο σοφό. Κάθε μία από αυτές τις στοιχειώδεις συνθήκες φέρει έναν σχετικό ήχο: «Α» (αφύπνιση), «ΟΥ» (όνειρο), Μ (ύπνος) και «ΑΟΥΜ» (Άτμαν). Έτσι, οι στοιχειώδεις τρόποι ύπαρξης – δηλαδή, αυτοί που σχετίζονται με τη φυσιολογία – είναι τα κατηγορήματα για την ιερή σιωπή, ΑΟΥΜ. Και έτσι, η υπερβατική ύπαρξη συνδέεται με την στοιχειώδη ύπαρξη.

Μπορούμε επίσης να ιδούμε αυτή την αλληλοσύνδεση, στην Ινδουιστική-Άρια κοσμοντολογία (σύνθετος όρος που αποδίδει εδώ την κοσμολογία ομού με την οντολογία  και αποτελεί μιαν επιτυχή περιγραφή της Ινδοευρωπαϊκής φιλοδσοφικής σκέψης): Ο Βράχμαν είναι ο Σίβα ο καταστροφέας (Ρούντρα), ο Βράχμα ο δημιουργός (Άγκνι) και ο Βισνού ο συντηρητής (Ίντρα). Κάθε μία από τις «κατώτερες» παρουσίες του Βράχμαν φέρει μια σχετική «γκούνα», ή έναν «τρόπο της Φυσικής προσωπικότητας» : Τάμας (Σίβα), Ράτζας (Βράχμα) και Σάττβα (Βίσνου). Ο αναγνώστης ενθαρρύνεται να διερευνήσει ξεχωριστά τις γκούνας. Αλλά πριν κάποιος εξετάσει πολύ αυστηρά τη σύνδεση των τάμας και του Σίβα, ας γίνει γνωστό ότι μετά την καταστροφή αυτού που δεν μπορούσε πλέον να διατηρηθεί έρχεται το σκοτάδι – είναι μια περίοδος ανάπαυσης πριν από τον επόμενο κύκλο. Επιπλέον, ο Σίβα μπορεί να θεωρηθεί άγριος, σκληρός, γαλήνιος και ευγενικός – λογικά, και όχι παράδοξα χαρακτηριστικά για έναν καταστροφέα που θέτει τις συνθήκες για την δημιουργική δράση. Το αντίστοιχο γερμανικό σχήμα θεότητας μπορεί να μοιάζει με τα εξής: ο Ήλιος (ή Μπάλντουρ, Βράχμαν), ο Λόκι (Σίβα), ο Βόταν (Βράχμα) και ο Θωρ (Βισνού). -Αυτό το σχήμα αντιστοίχισης των θεών είναι μόνον μια πρόταση και πιθανότατα θα μπορούσε να βελτιωθεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο-. Το θέμα είναι ότι ο Αριανισμός έχει βαθύτατες αρχέγονες ρίζες, τα ίχνη των οποίων μπορούν να φανούν μόνον αν κάποιος είναι σε θέση να κοιτάξει πέρα ​​από την καθημερινή ρουτίνα των πράξεων, πέραν από την αναταρχή του πράττειν.

Το τελευταίο κομμάτι του παρόντος ψηφιδωτού είναι το χάσμα μεταξύ των Ουπανισάδων και της Γερμανίας. Κανένας από τους κύριους Γερμανούς προφήτες δεν ήταν «Ινδουιστής» – αλλά το Άριο αίμα τους αντηχούσε με το μήνυμα του Ινδουιστικού-Αριανισμού: Ο αυτοαναστοχασμός είναι το κλειδί, γιατί ο αυτοαναστοχασμός επιτρέπει την ιερή σιωπή που μπορεί να υπάρχει για να αντισταθμίσει τον παραλογισμό του αυτοματισμού. Η Σβετασβάταρα Ουπανισάντ ρωτά: «Πώς μπορεί κάτι να είναι μεγαλύτερο από τον Θεό; — Αυτός είναι η πηγή των πάντων». Εδώ βρίσκεται το ζήτημα ! Μεγαλύτερη από τον Θεό είναι η θέληση που υπερνικά τις φτωχές συνθήκες οι οποίες δημιουργούνται από την πηγή. Η πηγή δεν είναι ο Βράχμαν. είναι η θέληση – και περισσότερο από αυτό, είναι η μηχανή προς τη θέληση, ή ασυνείδητη συνείδηση. Και η σωτηρία δεν είναι ο Άτμαν. Είναι η σκόπιμη θέληση ενός στοχαστικού όντος, που εκδηλώνεται για να υπερνικά το Είναι («Beyng») που είναι η πηγή του !

[«Beyng» είναι η εναλλακτική γραφή του γερμανικού όρου «Sein» (που μεταφράζεται ως «Είναι») και σχετίζεται με τη φιλοσοφική σκέψη του Μάρτιν Χάιντεγκερ. Σημαίνει το γενικό υπόβαθρο ή το πεδίο μέσα στο οποίο τα όντα (αντικείμενα, έννοιες) μπορούν να αναδυθούν, να αποκτήσουν σταθερή παρουσία και να γίνουν κατανοητά. Ο Χάιντεγκερ το περιγράφει ως ένα «χάσμα» ή μια «χαραμάδα» που καθαρίζει, επιτρέποντας στα όντα να «σταθούν». Δεν είναι ένα αντικείμενο, αλλά η συνθήκη, το υπόβαθρο  που καθιστά δυνατή την ύπαρξη και την εμφάνιση των όντων. Αυτό το υπόβαθρο δεν είναι στατικό, αλλά αλλάζει και παίρνει διαφορετικές «μορφές» ή «στυλ» σε διάφορες ιστορικές περιόδους, επηρεάζοντας αόρατα τη φύση των όντων. Το «beyng» είναι η φιλοσοφική έννοια για το θεμέλιο της ύπαρξης, για τον τρόπο με τον οποίον τα πράγματα μπορούν να υπάρχουν και να γίνονται αντιληπτά].

J. R. (Jason Robert) Sommer

Κατέχοντας πτυχία στη φιλοσοφία και στις ανθρωπιστικές επιστήμες, ο J. R. Sommer επιμελείται πολιτιστικά αντικείμενα. Το συγγραφικό του έργο επικεντρώνεται σε ένα μέλλον με ζοφερή μοίρα. Έχοντας ζήσει στην Αμερική, στην Ευρώπη και στην Ασία, καθιστάμενος  μάρτυρας τόσο της ομορφιάς όσο και της υποβάθμισης, παραμένει αφοσιωμένος και επιμελής μελετητής των ανθρώπινων κινήτρων. Έχει επίσης δημοσιευθεί η μετάφρασή του στο έργο του Άλφρεντ Μπώυμλερ (Alfred Baeumler) «Ο Νίτσε Φιλοόσοφος και Πολιτικός» («Nietzsche: Philosopher and Politician» εκδόσεις Arktos, 2024).

Ο J. R. Sommer επικαλείται το Άριο πνεύμα των Ουπανισάδων και των Γερμανών προφητών για να δηλώσει ότι η αληθινή απελευθέρωση προκύπτει μέσα από τη σιωπηλή θέληση, η οποία υπερβαίνει τον καθημερινό αυτοματισμό και ανακτά την ύπαρξη μέσω της στοχαστικής σκέψης.

Michael William Brooke