Στις μεγαλουπόλεις της Ευρώπης μας, όπου οι καθεδρικοί ναοί-φαντάσματα τρέμουν κάτω από τους ουρανούς που ανατανακλούν τα φώτα του νέον και η ίδια η μνήμη αποσπάται από τα χέρια ηλικιωμένων στις εκκλησίες των χωριών, εκεί ιππεύει ο Άγιος Γεώργιος, ένας αιώνιος εκδικητής σε φθαρμένα εικονίσματα. Δεν μιλάει τη γλώσσα των τραπεζιτών ή των ΜΚΟ, αλλά τη σιωπηλή γλώσσα των γενεαλογικών γραμμών, των όρκων και των βωμών. Το άλογό του ξεπερνά τη σάρκα – μηχανική σάρκα, χρώμιο και κόκαλα συγχωνευμένα από τη θέληση – ένα αρχαιοφουτουριστικό θηρίο που καλπάζει στα ερείπια του αποτυχημένου πειράμτος της Συνθήκης Σένγκεν. Γύρω από το κεφάλι του λάμπει ένα φωτοστέφανο από φωσφορίζουσες γραφές, κυκλώματα σχηματισμένα σε σταυροειδή κώδικα, το παλαιό Ευαγγέλιο που μετατράπηκε σε τεχνο-λιτανεία.
Ιππεύει για τον αστερισμό των γκρεμισμένων αστεριών που κάποτε αυτοαποκαλούνταν Ευρωπαϊκή Χριστιανοσύνη, σε όλη τη διαδρομή από την καταρρέουσα ακτή της Λισαβόνας μέχρι τα παγωμένα συνοριακά φυλάκια του Νόβγκοροντ. Κρατάει μια λόγχη σφυρηλατημένη από τους σπασμένους κίονες του Παρθενώνα και τις θρυμματισμένες καμπάνες της Ρεμς, ένα όπλο ακονισμένο από τη μνήμη και τον μύθο, που στοχεύει ακριβώς στην καρδιά της σιχαμερής τερατώδους αφαίρεσης που ονομάζεται Παγκοσμιοποίηση.
Ο δράκος που αντιμετωπίζει ο Ιππότης Άγιος δεν είναι φολιδωτό θηρίο από κάποιο παιδικό παραμύθι, αλλά ένας Λεβιάθαν με κεφάλι ύδρας που γεννήθηκε στο Νταβός και θήλασε αλγόριθμους πληροφοριών. Σέρνεται στις ροές δεδομένων, εγχέει το δηλητήριό του στο κοινοβούλιο των Βρυξελλών, γουργουρίζει απαλά στα αυτιά αδύναμων βασιλιάδων, μαλθακών πρωθυπουργών και πλαστικών προέδρων. Τα μάτια του είναι δορυφόροι, η ανάσα του η δυσοσμία της συνθετικής ισότητας, τα φτερά του υφασμένα από τον Χάρτη του ΟΗΕ και τις συνθήκες του ΔΝΤ. Σφυρίζει σε όλες τις γλώσσες, υπόσχεται παράδεισο σε αντάλλαγμα για την άνευ όρων παράδοση, ουτοπία σε αντάλλαγμα για την αυτοκτονία. Περιφρονεί το αίμα, αποκαλεί τα έθνη «κατασκευάσματα» και φτύνει φωτιά σε τάφους που είναι σημαδεμένοι με μεταλλικούς σταυρούς. Απαιτεί κάθε χωριό να γίνει προάστιο, κάθε σύνορο μια πρόταση και κάθε εκκλησία ένα μουσείο. Ωστόσο, ο Γεώργιος, που είναι από μόνος του μια ιερή ακατάβλητη Λεγεώνα, που είναι Έλληνας και Ρωμαίος, Γότθος και Γαλάτης, Κέλτης και Σλάβος, δεν υποκλίνεται. Η πίστη του δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Η λόγχη του καίει με ένα φως παλαιότερο από τον ηλεκτρισμό – το φως του Βυζαντίου και του Άαχεν, φως που ξαναγεννιέται στο καυτό καμίνι της τελικής σταυροφορίας της Ευρώπης.
Πίσω από τον Άγιο Γεώργιο, στρατοί σιωπούν ενώ οι λαοί ξυπνούν – οι κοιμισμένοι πληθυσμοί αναδύονται υπό το βάρος της μετα-ιστορίας. Τα οράματα του Αρχαιοφουτουριστή Εθνικιστή Γκιγιόμ Φέι περπατούν με τον αγέρωχο Άγιο: οι πολεμιστές των εθνοσφαιρών, οι μαχητικοί ποιητές της ταυτότητας, οι μοναχοί που κωδικοποιούν τη σωτηρία σε κομποσχοίνια ανοιχτού κώδικα. Αυτοί απέχουν πολύ από νοσταλγικούς ανόητους, αντ’ αυτού, αναδύονται ως πρωτοπόροι προφήτες του αδύνατου, αυτοί που βλέπουν την Αγία Αυτοκρατορία ούτε ως νεκρό κέλυφος ούτε ως λείψανο, μάλλον ως ένα ασχημάτιστο ακόμη Θεϊκό σώμα – μια ηλιακή Αυτοκρατορία επαναφορτισμένη για έναν πλανητικό πόλεμο επανιεροποίησηςς. Αυτή η Ευρώπη δεν «επιστρέφει στην παράδοση». Προχωρά σε μια νέα μυθική λογική, όπου οι χριστιανικοί βωμοί εκπέμπουν κρυπτογραφημένα κηρύγματα και κάθε περιοχή γίνεται ένα φρούριο της δικής της αυτοχθονίας. Δεν ψάλλουν συνθήματα, γιατί τα συνθήματα έχουν γίνει εμπορικά κουδουνίσματα. Λένε προσευχές σε δώδεκα γλώσσες, η καθεμία μια έκκληση για όπλα και ιερή αντίσταση. Σε αυτή τη νέα Ευρώπη, η Βιέννη είναι ένα επίσημο αυτοκρατορικό σιγίλλιο, η Γρανάδα μια ουλή, η Κωνσταντινούπολη μια αθεράπευτη βαθιά πληγή και ο Δούναβης μια υγρή ανάμνηση σταυροφορικών στόλων και πνιγμένων μαρτύρων.
«…ΤΩΝ ΑΙΧΜΑΛΩΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΤΗΣ
ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΤΩΧΩΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΗΣ,
ΑΣΘΕΝΟΥΝΤΩΝ ΙΑΤΡΟΣ, ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΥΠΕΡΜΑΧΟΣ,
ΤΡΟΠΑΙΟΦΟΡΕ, ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΓΕΩΡΓΙΕ !»
Και στο Απολυτίκό του— που ακούγεται μέσα από ραγισμένα μεγάφωνα στα οδοφραγμένα μετρό του Παρισιού και του Βερολίνου, όχι σαν προσευχή ή άσμα τροβαδούρων — η κορύφωση ξεδιπλώνεται ως πολιορκία και όχι ως θάνατος. Ο Άγιος Γεώργιος δεν σκοτώνει τον δράκο σε μια λάμψη δόξας. Τον καρφώνει κάτω από τα ερείπια των καταρρέουσων συνθηκών, τον λιμοκτονεί με δασμούς ψυχής, τον μαχαιρώνει ξανά και ξανά με τοπικά έθιμα. Ο δράκος σπαρταράει, μεταδίδει συγγνώμες, οπλίζει τη συμπόνια των αφελών. Αλλά είναι πολύ αργά. Η μνήμη του τελευταίου «κοιμώμενου Αυτοκράτορα» έχει μεταλλαχθεί. Όχι έλεος πλέον ! Οι λειτουργίες της παλαιάς Εκκλησίας συγχωνεύονται τώρα με τα άσματα των ψηφιακών πολεμιστών και κάθε καθεδρικός ναός γίνεται ταυτόχρονα κόμβος δεδομένων και ιερός τόπος. Ο δράκος αιμορραγεί την γραφειοκρατία που τον λάτρεψε . Ο Άγιος στέκεται από πάνω του, με το βλέμμα του στραμμένο πέρα από την κατάκτηση, ευθυγραμμισμένο με την ανάσταση. Η Ευρώπη, κουρασμένη να είναι μια χυδαία αγορά, ένα τριτοκοσμικό παζάρι ανακτά τον εαυτό της ως ένα μυστήριο !.
Ας τελειώσει λοιπόν το Απολυτίκιο ενορχηστρωμένο σε ρυθμό εμβατηρίου πορείας, να υψώνεται εκεί που κάποτε είχε πέσει σιωπή: Ο Άγιος Γεώργιος ιππεύει, όχι για τη Βρετανία, όχι για τη Ρώμη, όχι για την Αθήνα, την Βασιλεύουσα ή την Μόσχα, αλλά για όλες τις φυλές της Ευρώπης — που ξαναγίνονται συγγενείς από τον αγώνα, από τον μύθο, από το βαθύ βουητό του συλλογικού πεπρωμένου. Σε κάθε παιδί βαφτισμένο κάτω από έναν ουρανό γεμάτο δρόνους , σε κάθε γέροντα που θυμάται τα ονόματα των ποταμών πριν γίνουν χάρτες, σε κάθε κατασκευαστή που αρνείται την ομοιομορφία των προκατασκευασμένων — ζει η αρχέγονη φλόγα. Και στη φλόγα, ο άνθρωπος. Και στον άνθρωπο, το ξίφος.
Η επόμενη Ευρώπη δεν είναι δική τους. Είναι δική μας. Και ο προστάτης μας Άγιος Γεώργιος είναι ο πρώτος ιππότης της !
Tito Fanfulla
