Πριν το τέλος του Β΄ Μεγάλου Πολέμου η περιοχή που αργότερα θα γινόταν γνωστή ως Ανατολική Γερμανία βρισκόταν στο κέντρο του Γερμανικού κράτους με το όνομα «Mitteldeutschland» (Μέση ή Κεντρική Γερμανία). Στα ανατολικά των ποταμών Όντερ και Νάισε βρίσκονταν οι Πρωσικές επαρχίες της Πομερανίας, Ανατολικής Πρωσίας, Δυτικής Πρωσίας, Άνω Σιλεσίας και Κάτω Σιλεσίας καθώς και η ανατολική περιοχή Νόιμαρκ του Βραδεμβούργου. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Μεγάλου Πολέμου, οι συμμαχικές δυνάμεις αποφάσισαν στη διαβόητη «Διάσκεψη της Γιάλτας» ότι τα μεταπολεμικά πολωνικά σύνορα ….. θα μετακινούνταν δυτικότερα, στη γραμμή Όντερ – Νάισε, ώστε να αντισταθμιστεί η απώλεια των ανατολικών πολωνικών εδαφών που αρπάχθηκαν από τη Σοβιετική Ένωση ! Με αυτόν τον τρόπο η Γερμανία έχασε τα περισσότερα από τα ανατολικά της εδάφη και η πρώην «Κεντρική Γερμανία» κατήντησε το de facto ανατολικό της σύνορο.
Οι συζητήσεις στη Γιάλτα και το Πότσνταμ καθόρισαν επίσης τη σχεδιαζόμενη κατοχή και την περαιτέρω διαχείριση της μεταπολεμικής Γερμανίας υπό το «Συμμαχικό Συμβούλιο Ελέγχου», αποτελούμενο από τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία και τη Σοβιετική Ένωση. Κατά τη Διάσκεψη του Πότσδαμ το καλοκαίρι του 1945, μετά το τέλος των μαχών στην ρημαγμένη Ευρώπη, η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Σοβιετική Ένωση αποφάσισαν να χωρίσουν τη συντετριμμένη Γερμανία σε τέσσερις ζώνες κατοχής. Κάθε χώρα των νικητών θα είχε τον έλεγχο ενός τμήματος της Γερμανίας μέχρι να αποκατασταθεί η σταθερότητα στη νικημένη χώρα.
Τα ομόσπονδα κράτη (Länder), του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας, Βρανδεμβούργου, Σαξονίας, Σαξονίας-Άνχαλτ, Θουριγγίας, βρέθηκαν στη σοβιετική ζώνη κατοχής. Όμως, διάφορες Σοβιετικές ενστάσεις σχετικά με οικονομικές και πολιτικές αλλαγές στις δυτικές ζώνες κατοχής, οδήγησαν τη Σοβιετική Ένωση να αποχωρήσει από το Συμμαχικό Συμβούλιο Ελέγχου το 1948, καθώς και πυροδότησαν τη μετέπειτα εξέλιξη της σοβιετικής ζώνης κατοχής στην Ανατολική Γερμανία, συμπεριλαμβανομένου του τμήματος του Ανατολικού Βερολίνου. Παράλληλα, οι δυτικές ζώνες κατοχής αποτέλεσαν την «Ομοσπονδιακή» Δυτική Γερμανία.
Επισήμως, τόσον οι Δυτικοί σύμμαχοι όσο και οι κομμουνιστές στη διάσκεψη του Πότσνταμ το 1945, ήσαν δήθεν προσηλωμένοι ….. στη «διατήρηση μιας ενοποιημένης Γερμανίας», τουλάχιστον στα χαρτιά. Το 1952, το Σημείωμα του Στάλιν πρότεινε την επανένωση της Γερμανίας και την απεμπλοκή της από την κεντρική Ευρώπη, αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους αρνήθηκαν ! Στο μεταξύ ο Στάλιν πέθανε το 1953 και ο ισχυρός σοβιετικός πολιτικός Λαβρέντι Μπέρια, ο εγκληματίας Αρχηγός των Σταλινικών Μυστικών Υπηρεσιών της ΕΣΣΔ, συνέχισε την ιδέα για την «επανένωση της Γερμανίας»! Όμως ο Μπέρια συνελήφθη και απομακρύνθηκε από τα καθήκοντα του με ένα πραξικόπημα στα μέσα του 1953. Ο διάδοχός του, Νικήτα Χρουστσόφ, απέρριψε κατηγορηματικά την ιδέα της παράδοσης της Ανατολικής Γερμανίας, βάζοντας τέλος σε όποια σκέψη για ενοποίηση, μέχρι την κατάρρευση του ανατολικογερμανικού καθεστώτος το 1989.
Το 1989, πολυάριθμες κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές δυνάμεις στην κομμουνιστική Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας και στο εξωτερικό – μία από τις πιο αξιοσημείωτες ήταν οι ειρηνικές διαμαρτυρίες που ξεκίνησαν στην πόλη της Λειψίας – οδήγησαν στην πτώση του Τείχους του Βερολίνου και στην εγκαθίδρυση μιας κυβέρνησης που είχε δεσμευτεί για την απελευθέρωση. Το επόμενο έτος, διεξήχθησαν ελεύθερες εκλογές στη χώρα και ξεκίνησαν διεθνείς διαπραγματεύσεις μεταξύ των τεσσάρων πρώην συμμαχικών χωρών και των δύο γερμανικών κρατών. Οι διαπραγματεύσεις οδήγησαν στην υπογραφή της «Συνθήκης Τελικού Διακανονισμού», η οποία αντικατέστησε τη Συμφωνία του Πότσνταμ για το καθεστώς και τα σύνορα ενός μέλλοντος, επανενώνοντας τη Γερμανία. Η ΛΔΓ έπαψε να υπάρχει όταν τα πέντε κρατίδια της («Länder») εντάχθηκαν στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, βάσει του Άρθρου 23 του Βασικού Νόμου, και η πρωτεύουσά της, το Ανατολικό Βερολίνο, ενώθηκε με το Δυτικό Βερολίνο στις 3 Οκτωβρίου 1990. Αρκετοί από τους ηγέτες της ΛΔΓ, ιδίως ο τελευταίος κομμουνιστής ηγέτης της, Έγκον Κρεντς, αργότερα διώχθηκαν για αδικήματα που διαπράχθηκαν κατά την εποχή της ΛΔΓ.
Η Γερμανία τρώει τον εαυτό της το 1990, με το ένα … κατεχόμενο στόμα να καταβροχθίζει το άλλο άκρο, μια γκροτέσκα κοινωνία δύο μισών, κομμένων από ξένες ξιφολόγχες. Η Ανατολή υποκλίνεται στη Δύση επειδή το κόκκινο φρούριο καταρρέει στις στάχτες του και το νικηφόρο καπιταλιστικό στρατόπεδο υψώνει τα λάβαρά του πάνω από ολόκληρο το πτώμα. Η λέξη «ενοποίηση» καλύπτει αυτόν τον κανιβαλισμό: η Δυτική Γερμανία επεκτείνει τα σύνορά της, η Ανατολική Γερμανία σβήνει το πνεύμα της, και στην πραγματικότητα η γη παραμένει δεσμευμένη σε ξένες αλυσίδες διοίκησης, «επιχρυσωμένες» αλλά χαλύβδινες : Πολιτικές, οικονομικές, στρατηγικές και πνευματικές. Ο ύμνος του Ψυχρού Πολέμου μεταλλάσσεται σε παγκόσμιο ευαγγέλιο, έναν ύμνο ενός κέντρου κρίσης, της Δύσης ως αυτοκρατορίας του πλανήτη, που πιέζει τα λογότυπά της σε κάθε επιφάνεια, σε κάθε εγκέφαλο και σε κάθε γραμμή σκέψης, έτσι ώστε οι αλυσίδες της Γερμανίας να διαλύονται μεν στον γεωπολιτικόν αέρα αλλά να σφίγγονται, αόρατες, γύρω από το μέλλον των ευρωπαϊκών λαών και της ανθρωπότητας.
Το φάντασμα της Πρωσίας παρακολουθεί αυτό το θέαμα, με τα σκουριασμένα σιδερένια οστά του να κροταλίζουν στο έδαφος, ένα πνεύμα κάποτε κυρίαρχο που τώρα δεσμεύεται από συνθήκες γραμμένες σε ξένες γλώσσες. Ο «αλλοπαρμένος» ξεχασμένος «εθνικομπολσεβίκος» από το παρελθόν, ο ρωσόφιλος και σοβιετόφιλος δάσκαλος Ερνστ Νίκις (1889-1967) από το Άουγκσμουργκ, μιλάει από το χωροχρονικό ιστορικό περιθώριο, καλώντας σε αντίσταση, κραυγάζοντας για μια Γερμανία με ατσάλινα νεύρα και ηφαιστειακή αποφασιστικότητα, όμως τα λόγια του σκορπίζονται σαν σπίθες ,πέφτοντας επάνω στο αστραφτερό ατσάλινο παραπέτασμα του ατλαντικού ελέγχου. Η μνήμη των Ράιχ γίνεται ένα απαγορευμένο κειμήλιο, που εκτίθεται μόνο σε επιλεγμένα θραύσματα, ενώ η Δύση τυλίγει την ιδεολογία της στον Ρήνο και στον Έλβα, μετατρέποντας τη χώρα σε ορμητήριο για στρατούς και αγορές. Η Γερμανία …..αναπνέει με δανεικούς πνεύμονες, με τον δικό της παλμό συγχρονισμένο με το μετρονόμο της Ουάσιγκτον και των Βρυξελλών, ένα μετρονόμο που απαιτεί ως πεπρωμένο την αδιαμαρτύρητη υπακοή στους Επικυρίαρχους. Η Γερμανία, πότε χαϊδεμένο – πότε χαστουκισμένο τσιράκι και ανδρείκελο των Δυτικών εμφανίζεται σαν … ο σκληρός επιστάτης !
Πολλοί Ανατολικογερμανοί αρχικά αντιμετώπισαν θετικά τη διάλυση της ΛΔΓ, αλλά αυτή η αντίδραση εν μέρει αποδυναμώθηκε. Οι Δυτικογερμανοί συχνά ενεργούσαν σαν να είχαν «νικήσει» και οι Ανατολικογερμανοί είχαν «χάσει» στην ενοποίηση, με αποτέλεσμα πολλοί Ανατολικογερμανοί («Ανατολίτες» – Ossis) να δυσανασχετούν με τους Δυτικογερμανούς (Wessis). Το 2004, η Αυστραλή ιστορικός και δεινή μελετήτρια της Γερμανίας, καθηγήτρια στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Σίδενϋ Ντέμπορα Άσερ Μπάρνστοουν έγραψε: «Οι Ανατολικογερμανοί δυσανασχετούν με τον πλούτο που κατέχουν οι Δυτικογερμανοί. Οι Δυτικογερμανοί βλέπουν τους Ανατολικογερμανούς ως τεμπέληδες καιροσκόπους που θέλουν κάτι δωρεάν. Οι Ανατολικογερμανοί βρίσκουν τους “Wessi” αλαζόνες και πιεστικούς, οι Δυτικογερμανοί πιστεύουν ότι οι “Ossis” είναι τεμπέληδες και άχρηστοι !».
Επιπλέον, πολλές γυναίκες της Ανατολικής Γερμανίας βρήκαν τη Δύση πιο ελκυστική και εγκατέλειψαν την περιοχή τους για να μην επιστρέψουν ποτέ, αφήνοντας πίσω τους μια κατώτερη τάξη ανδρών με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο και ανεργία. Το 2009, η πλειοψηφία (57%) των ανθρώπων που παρέμειναν στην Ανατολική Γερμανία υπερασπίστηκε σε έρευνα γνώμης τη ΛΔΓ, με το 49% των ερωτηθέντων να δηλώνει ότι «Η ΛΔΓ είχε περισσότερες καλές παρά κακές πλευρές. Υπήρχαν κάποια προβλήματα, αλλά η ζωή ήταν καλή εκεί», ενώ το 8% αντιτάχθηκε σε κάθε κριτική για την Ανατολική Γερμανία και δήλωσε ότι «η ζωή εκεί ήταν πιο ευτυχισμένη και καλύτερη από ό,τι στην επανενωμένη Γερμανία σήμερα».
Από το 2014, η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων στην πρώην ΛΔΓ προτιμούν να ζουν σε μιαν ενωμένη Γερμανία. Ωστόσο, ένα αίσθημα νοσταλγίας επιμένει σε ορισμένους, που ονομάζεται «Ostalgie» (ένα μείγμα Ost «ανατολή» και Nostalgie «νοσταλγία»). Αυτό απεικονίστηκε ξεκάθαρα στην επιτυχημένη ταινία του Wolfgang Becker «Goodbye Lenin!». Σύμφωνα με τον Klaus Schroeder, ιστορικό και πολιτικό επιστήμονα στο «Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου», ορισμένοι από τους αρχικούς κατοίκους της ΛΔΓ «εξακολουθούν να αισθάνονται ότι δεν ανήκουν ή ότι είναι ξένοι στην ενωμένη Γερμανία», καθώς η ζωή στη ΛΔΓ ήταν «απλώς πιο διαχειρίσιμη». Προειδοποιεί ότι η γερμανική κοινωνία θα πρέπει να είναι προσεκτική σε περίπτωση που η Ostalgie οδηγήσει σε ιδεολογικοπολιτική διαστρέβλωση και ρομαντισμό αποδοχής ή αναζήτησης του παρελθόντος.
Το 2023, μια δημοσκόπηση διαπίστωσε ότι μεταξύ των Γερμανών που ζούσαν στην πρώην Ανατολική Γερμανία, το 40% αυτοπροσδιοριζόταν ως «Ανατολικοί Γερμανοί» και το 52% αυτοπροσδιοριζόταν ως «Γερμανοί».
Εκλογικές συνέπειες : Το χάσμα μεταξύ Ανατολής και Δύσης μπορεί να φανεί στις σύγχρονες γερμανικές εκλογές. Το αριστερό λαϊκιστικό κόμμα «Die Linke» (το οποίο έχει ρίζες στο SED) συνεχίζει να έχει ένα προπύργιο και περιστασιακά κερδίζει πλειοψηφία στα ανατολικά, όπως στο κρατίδιο της Θουριγγίας όπου παραμένει ένα από τα μεγάλα κόμματα. Η περιοχή βλέπει επίσης δυσανάλογη υποστήριξη για την «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD), ένα δεξιό λαϊκιστικό κόμμα, ιδιαίτερα στο κρατίδιο της Σαξονίας και της Θουριγγίας. Αυτό έρχεται σε έντονη αντίθεση με τη δυτική περιοχή όπου κυριαρχούν τα πιο κεντρώα καθεστωτικά κόμματα όπως το CDU/CSU, το SPD, οι Πράσινοι και το FDP.
Το ακροδεξιό Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας (NPD) εκπροσωπήθηκε στο Κοινοβούλιο του κρατιδίου της Σαξονίας από το 2004 έως το 2014. Στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία το NPD εκπροσωπήθηκε από το 2006 έως το 2016.
Η ψευδαίσθηση της ελευθερίας παρελαύνει με φωτεινά χρώματα, οι εκλογές και οι αγορές λειτουργούν σαν λαμπερές αποκριάτικες μάσκες που κρύβουν μια βαθύτερη αιχμαλωσία. Τα πανεπιστήμια επαναλαμβάνουν Δυτικές και Δυτικόδουλες κατηχήσεις, τα μέσα ενημέρωσης αντηχούν με έναν σταθερό ρυθμό καθεστωτικής συναίνεσης και οι δρόμοι αντηχούν με συνθήματα που υπηρετούν την ατλαντική εξουσία. Εργοστάσια, τράπεζες, υπουργεία: όλα αντηχούν με το βουητό της ενσωμάτωσης σε ένα σύστημα που αυτοαποκαλείται παγκόσμιο αλλά ευδοκιμεί στην υποταγή της Γερμανίας. Η παλιά Ανατολή διαλύεται στη νοσταλγία, η παλιά Δύση χάνει ακόμη και τα δικά της περιγράμματα, και αυτό που απομένει είναι μια ζώνη διαχειριζόμενης ταυτότητας, ένα κατεχόμενο τοπίο όπου η κυριαρχία γίνεται ένας μύθος που απαγγέλλεται σε μιαν άδεια από κοινό μάντρα απόθεσης αχρήστων, ενώ η αυτοκρατορία της Δύσης τραγουδά τη μονοπολική της χορωδία μέσα από κάθε γερμανικό στόμα.
Κάτω από αυτή τη χορωδία, υπόγειες δυνάμεις αναδεύονται, ένα αντί-τραγούδι μνήμης και οργής, φωνές της χρονοσκιασμένης πρωσικής τάξης που υψώνονται σαν βασάλτης μέσα από το έδαφος. Μιλούν για ένα άλλο πεπρωμένο, μια Γερμανία αποδεσμευμένη από την ατλαντική μηχανή, μια Γερμανία ευθυγραμμισμένη με την Μεγάλη Ηπειρωτική δύναμη, την ευρασιατική ισχύ και τον πολυπολικό ρυθμό. Η Δύση αυτοανακηρύσσεται αιώνια, όμως κάθε αυτοκρατορία φέρει τους σπόρους της διάρρηξή της , ενώ η Γερμανία περιμένει ως πιόνι και ως πιθανός άξονας. Στη σιωπή μεταξύ των εντολών του ΝΑΤΟ και των διαταγμάτων των Βρυξελλών, ένα ερώτημα σιγοκαίει: θα ξυπνήσει το έθνος ως κυρίαρχος τιτάνας ή θα παραμείνει μια διοικούμενη επαρχία, ένα εργαστήριο για τους πολέμους των άλλων, μια αγορά για τους θεούς των άλλων;
Η σκηνή της Ευρώπης γέρνει και η Γερμανία στέκεται στο κέντρο της, ένας γίγαντας δεμένος με χρυσά σχοινιά, θαυμάσιος για τη βιομηχανία του, αλλά ταυτόχρονα κατευθυνόμενος σαν μαριονέτα στο έργο κάποιου άλλου. Ο μύθος της επανένωσης κρύβει ένα βαθύτερο ρήγμα, όπου η κυριαρχία αιμορραγεί σε αίθουσες συνεδριάσεων και στρατώνες που φυλάσσονται με την ξένη βούληση. Ωστόσο, μέσα σε αυτό το ρήγμα βρίσκεται η πιθανότητα: η μνήμη του πρωσικού χάλυβα, η φωτιά της εθνικομπολσεβίκικης εξέγερσης, το όνειρο μιας ηπειρωτικής τάξης απαλλαγμένης από την ατλαντική διοίκηση. Η Γερμανία κουβαλάει τόσο αλυσίδες όσο και κλειδιά, τόσο κατοχή όσο και πιθανή αυτοκρατορία, αιωρούμενη σε ένα λυκόφως όπου κάθε γερμανική επιλογή αναδιαμορφώνει την τύχη της ίδιας της Ευρώπης.
Η Γερμανία ολισθαίνει και παρασύρεται ως ένας λυκοφωτικός πολιτισμός, ο λαός της κινείται μέσα από τελετουργίες αποστραγγισμένες από μύθο, το έθνος επιβιώνει ως διοικητικό κέλυφος, αποτελεσματικό αλλά κενό. Η ήττα του 1945 παραμένει αθεράπευτη, μια ανοιχτή πληγή καλυμμένη από ευημερία, ενώ το 1990 σφράγισε την εξάρτηση με την ψευδαίσθηση της αναγέννησης. Η ιστορία λυγίζει εδώ: η πρωσική κληρονομιά μετατράπηκε σε καταθλιπτικό μουσειακό έκθεμα, η κυριαρχία ανταλλάχθηκε με άνεση, το πεπρωμένο αντικαταστάθηκε από τη διαχείριση. Η Δύση απαιτεί συνεχή μετάνοια ως μόνιμη συνθήκη, ενοχή ως πολιτική θρησκεία, χειραγωγούμενη μνήμη ως πολιτικό όπλο, ώστε η Γερμανία να μάθει να υπάρχει μόνο ως μάθημα για τους άλλους, μια γη παραγωγικότητας που δένεται στην αυτοκρατορία, απογυμνωμένη από την υπέρβαση, περιμένοντας υπάκουη και ταπεινωμένη το ήσυχο τέλος της δικής της ιστορίας.
Σύνδεση με ρολό ταινίας του 1990 — Η Ανατολή κατάπιε ωμή πολτώδη τροφή, μασημένη, φτυσμένη από το στόμα της Δύσης, η κατοχή τετράγωνη, οι νέον πινακίδες τρεμοπαίζουν «ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ», καθώς ξένα χέρια τραβούν χορδές μαριονέτας. Η Γερμανία συνδέεται με το δίκτυο: η πολιτική ως κύκλωμα, η οικονομία ως κουλοχέρης καζίνο, η στρατηγική ως joystick του Πενταγώνου, η διάνοια ως συχνότητα εκπομπής συντονισμένη με τον Ατλαντισμό. Η ακολουθία κατάρρευσης του κόκκινου μπλοκ που συνδυάζεται με την καπιταλιστική θριαμβευτική παρέλαση, κόβεται ξανά, τώρα κάθε γερμανικός δρόμος είναι ένας διάδρομος του ΝΑΤΟ, κάθε γερμανική λέξη φιλτράρεται παγίως μέσω του θαλάμου ηχούς της Ουάσιγκτον. Η προπαγάνδα του Ψυχρού Πολέμου αναμειγνύεται ως παγκόσμιο λειτουργικό σύστημα, ο κόσμος περιορίζεται σε ένα ενιαίο τερματικό διοίκησης – την κυρίαρχη και ανοικτίρμονα ΔΥΣΗ – που αναβοσβήνει τις εντολές της σε όλες τις ηπείρους. Ο κώδικας έχει γίνει σάρκα και οστά, η Γερμανία κλειδωμένη σε αδιάκοπη αναπαραγωγή των αμερικανικών εντολών, επαναλαμβάνεται για πάντα, δουλική και αμήχανη.
Οι διεθνείς νομικοί εμπειρογνώμονες έχουν από καιρό αμφιβολίες για την περιορισμένη ή ανύπαρκτη κυριαρχία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας. Αυτές οι αμφιβολίες βασίζονται, μεταξύ άλλων, στον «Νόμο περί Καγκελαρίου», μια σειρά από έγγραφα στα οποία οι νικηφόροι σύμμαχοι του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου επέβαλαν δεσμευτικούς όρους όσον αφορά στην εξουσία τους επί της Γερμανίας, και τα οποία – σύμφωνα με έναν πρώην σύμβουλο του Καγκελάριου, τον Egon Bahr (1922-2015) – κάθε Ομοσπονδιακός Καγκελάριος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας υποχρεούται να υπογράψει πριν αναλάβει τα καθήκοντά του !
Στις 5 Ιουλίου 2022, ο πρώην βουλευτής της Γεωργίας, Demur Giorkhelidze, δημοσίευσε μια ανάρτηση στην οποία ισχυριζόταν ότι η μεταπολεμική Γερμανία δεν ήταν ποτέ ανεξάρτητη επειδή το 1949 υπέγραψε τον λεγόμενο «Νόμο του Καγκελάριου» με τις ΗΠΑ, σύμφωνα με τον οποίο η Γερμανία δεν είχε δικαίωμα να επιδιώκει ανεξάρτητα τη λήψη αποφάσεων και τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης έπρεπε να ελέγχονται από τις ΗΠΑ μέχρι το 2099. Σύμφωνα με τον Giorkhelidze, η υπογραφή του νόμου ήταν υποχρεωτική για όλους τους Γερμανούς καγκελάριους, συμπεριλαμβανομένου και του προσφάτου τέως Olaf Scholz.
Πιστεύει μήπως κάποιος ότι ξέφυγε από το Νόμο ο νέος, «μαγιάτικος» πρόσφατος ….σκληρός, χριστιανοδημοκράτης Καγκελάριος Joachim-Friedrich Martin Josef Merz ; Ε, αν συμβαίνει κάτι τέτοιο αυτός ο κάποιος να πάει σε νευρολόγο – ψυχίατρο ! Για δικό του καλό.
Karl Alexander Wahl
