ΑΛΑΖΟΝΙΑ, ΑΣΤΟΧΙΕΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΒΡΕΤΑΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ

(ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΚΟΣΜΩΝ – ΣΙΝΓΚΑΠΟΥΡΗ 1)

Στις πρώτες πρωινές ώρες της 8^ης Δε­κεμβρίου του 1941 ιαπωνικά αεροσκάφη του Ναυτικού επιτέθηκαν αιφνιδιαστικά στη Σινγκαπούρη. Κύριοι στόχοι τους ήσαν η Ναυτική Βάση, τα αεροδρόμια του Σέλεταρ, του Τένγκα και του Καλάνγκ, το Κέπελ Χάρμπορ, η περιβόητη πλατεία Ραφλς στην καρδιά της πό­λεως και η κινεζική παροικία, όπου 61 πολίτες (κυρίως Κινέζοι και Σιχ) έχασαν την ζωή τους, ενώι 133 τραυματίσθηκαν. Στην ανυποψίαστη πόλη οι υπηρεσίες πολιτικής άμυνας δεν εί­χαν καν επανδρωθεί και οι δρόμοι ήσαν κατάφω­τοι. Για τον πληθυσμό αυτές οι βόμβες ήταν οι πρώτες ενδείξεις περί του εξελισσομένου πολέμου και η θορυβώδης αρχή μίας σειράς πολύνεκρων και αιματηρών καταστροφικών γεγονό­των, τα οποία σε 70 ημέρες θα οδηγούσαν στην παράδοση της βρεταννικής Σιγκαπού­ρης στον Ιαπωνικό Στρατό !

Ο  πόλεμος μαίνεται στην Ευρώπη. Η αξονική Ιαπωνία προετοιμάζει την τιτάνια προσπάθειά της για την κατάκτηση της Νοτιοανατολικής Ασίας και την συντριβή Ολλανδών, Γάλλων και Βρεταννών αποικιοκρατών. Όμως η Σινγκαπούρη, στο νοτιότερο άκρο της ηπειρωτικής Ασίας και της Μαλαισιανής χερσονήσου, μόλις μία μοίρα βόρεια από τον Ισημερινό, θεωρείται  από τους Άγγλους αυθέντες της ότι ευρίσκεται έξω από κάθε κίνδυνο !

Η πρώτη αναφορά του Αξονα στη Σιγκα­πούρη έγινε από τους Χίτλερ και Ρίμπεντροπ στον υπουργό Εξωτερικών της Ιαπωνίας, Ματσουόκα, κατά την επίσκεψή του στην Ευρώ­πη τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 1941. Η πτωχή σε πρώτες ύλες Ιαπωνία ήταν ήδη εμπε­μπλεγμένη σε έναν πολυετή πόλεμο με την Κίνα, τον οποίον δεν είχε καταφέρει να φέρει σε τέλος. Οι Γερμανοί την προέτρεψαν να κα­ταλάβει το νησί της Σιγκα­πούρης δίδοντας έμφαση στο γεγο­νός ότι μια πιθανή πρώιμη επίθεση στη Σιγκα­πούρη θα ήταν ένας καθοριστικός παράγων για την πτώση της Βρετανίας. Με την κατάληψη του νησιού η Ιαπωνία θα είχε κερ­δίσει ένα μεγάλο πλεονέκτημα για τις δια­πραγματεύσεις της με τις πλούσιες σε πε­τρέλαιο Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες, από τις οποίες προμηθευόταν καύσιμα.

Η έναρξη των εχθροπραξιών εναντίον της Ιαπωνίας δεν προεκάλεσε κάποια συγκίνηση στην πόλη αυτή. Στον Β΄ Μεγάλο Πόλεμο η Σινγκαπούρη ήταν η κυριότερη στρατιωτική βάση των Βρετανών στη Νοτιοανατολική Ασία. «Σινγκαπόρα» σημαίνει «Πόλη των λιονταριών», από τις μαλαισιανές λέξεις «σίγκα» (λιοντάρι) και «πόρα» (πόλη). Η φλεγματική αγγλική αισιοδοξία βασιλεύει στην πόλη. Η αυτοκρατορική ευημερία ακτινοβολεί. Το διαρκές καλο­καιρι δίνει το αίσθημα του αναλλοιωτου. Ο αθλητισμός, οι απολαύσεις και οι κοινωνικές ματαιοδοξίες συναναστροφών είναι οι κυριότερες μορφές δραστηριότητας : τένις, γκόλφ, κρίκετ, ιπποδρομίες, πόλο, ιστιοπλοΐα την ημερα, κοκταίηλ. χαρτοπαιξία, χορός, μεταμεσονύκτια δείπνα / σουπέ ως τις προχωρημενες ώρες της γλυκιάς τροπικής νύκτας. Οι Άγγλοι που κατα­φθανουν από μια βομβαρδιζόμενη μητέρα – πατρίδα, που ζει με το δελτίο, ενοχλούνται στην αρχή βρίσκον­τας τοση πολλή αφθονία και ξεγνοιασιά, τοσες γυναικες με βραδινές τουαλέτες, άφθονους κυρίους με σμόκιν και αξιωματικούς με ιματίδια, έπειτα κάνουν ό,τι και οι άλλοι και τελικώς αφήνονται στη γλύκα της εξωτικής ζωής, που ο πόλεμος κάνει τοσο πολύ σπάνια στον κόσμο. Ό κανονισμός φρουράς λει­τουργεί, όπως στα πιό ειρηνικά χρόνια της Βρεταννικής Αύτοκρατορίας, με αυστηρές διαταγές σχετικά με την αμφίεση και μιαν άκαμπτη διάκριση αναμεσα στους αξιωματικούς, τους υπαξιωματικούς και τους στρατιώτες.

Ένας Αυστραλός υπαξιωματικός, ονόματι Ράσσελ Μπράντον, προκαλεί … σκάνδαλο απαιτων να τον σερβίρουν στο μπαρ του Ραίηφλς (το κομψό πολυτελές ξενοδοχείο που στεγάζεται σε ένα κτήριο αποικιακού στιλ και χρονολογείται περίπου από το 1887) και όταν τον πετούν έξω, βρίσκει το συνηθισμενο καταφύγιο των στρατιωτων στην «Οδό λεβάντας» (Λαβέντερ Στρήτ), που βρωμάει φυσικό αέριο και κοπριά, είναι γεμάτη από πλήθος πόρνες και πράκτορες της δραστήριας ιαπωνικής κατασκοπίας, της διαβόητης «Κεμπέϊταϊ» («Χωροφυλακής»). Οι Ιάπωνες όμως διόλου δεν ταράζουν τον ύπνο των Ευρωπαίων της Σινγκαπούρης.

Τους Ιάπωνες κανείς δεν τους φοβάται ! Οι φά­κελοι της «Ιντέλιτζενς Σερβις» είναι γεμάτοι φαντασιόπληκτες  και άτοπες εκθέσεις, που βε­βαιώνουν πως ο στρατος τους είναι περασμένης εποχής, η αεροπορία τους πεπαπαλαιωμένη και το ναυτικό τους «κακοεκπαιδευμενο»!. Οι πιλότοι τους παρουσιά­ζουν το .. ανατομικό μειονέκτημα μιάς ιδιόμορφης κακής κατασκευής των «σχιστων» ματιών των Ιαπώνων, οι οποίοι την νύκτα εί­ναι …. «σαν τυφλοί». Απόδειξη της αδυναμίας της Ια­πωνίας είναι το γεγονός, ότι έχει εμπλακεί σε πόλεμο εδώ και τέσσερα χρόνια με την ανήμπορη … «μεσαιωνική» Κίνα και δεν κατορθώνει να τα βγάλει πέρα μαζί της. Οι Βρετανοί επίστευαν πραγματικά πως οι οι­κονομικές κυρώσεις, που επέβαλε η Αμερική, θα την οδηγούσαν σε συμβιβασμό. Αντίθετα η Ιαπωνία ρίχνε­ται στον πόλεμο ! Όπως ένας απογοητευμενος ρίχνε­ται από τον έκτον όροφο για να τραβήξει την προσοχή των άλλων. Αυτοκτονία ενός ολόκληρου έθνους !

Επί είκοσι χρόνια η Σινγκαπούρη ήταν αντικείμενο ατέρμονος κυβερνητικής διενέξεως. Έπρεπε να κατασκευασθεί εκεί μια ναυτική βάση γιά να αντικαταστήσει το Χονγκ-Κονγκ εάν ααπιτηθεί; Εάν ναι, έπρεπε να τοποθετηθεί απ’ έξω, στο μεγάλο στενό της Μαλάκκα (Σελάτ Μελάκα) ή στο εσωτερικό, στο μικρό στενό της Τζοχόρ (Τζοχόρης/Ιοχόρης) ; Οι αμυντικές οχυρώσεις έπρεπε να είναι στραμμενες μόνο προς την θάλασσα ή έπρεπε να ετοιμασθούν, γιά να αντιμετωπίσουν έναν χερσαίο κίνδυνο, που ενδεχομένως θα προερχόταν από την Μαλαισία ; Θα πρέπει να στηριχθούν στο κλασικό συναφές όπλο, το επάκτιο πυροβολικό ή να ακούσουν όσους υποστηρίζουν «επανα­στατικές» απόψεις και ζητούν να μεταβιβασθεί ο κύριος ρόλος από το πυροβόλο στο αεροσκάφος;

Τελικά η πανάκριβη βάση κατασκευάσθηκε. Η τοποθεσία του στενού της Γιοχόρ προτιμήθηκε, καθώς και η αρχή της άμυνας με το πυροβόλο. Μιά χερσαία επίθεση θεωρή­θηκε εξαιρετικά απίθανη εξ αιτίας των αποστάσεων, των ελών και της ζούγκλας. Η Σινγκαπούρη οχυρώθηκε κατα τρόπον εκπληκτικό, αποκλειστικά όμως και μόνον γιά να αντιμετωπίσει επίθεση από την θάλασσα και ενδεχόμενη αποβατική ενέργεια. Πέντε πυ­ροβόλα των 15 ιντσών, με βεληνεκές 35 χλμ., έως τότε τα ισχυ­ρότερα πυροβόλα του κόσμου, συναρμολογήθηκαν στην παραθαλάσσια περιοχή Μπουόνα Βίστα στο ακρωτήριο Σανζί.

Πανίσχυρες πυροβολαρχίες των 9,2 ιντσών εγκατασταθηκαν στο Τεκόνγκ Μπεσάρ και στο Μπλακάνγκ Ματί. Πυροβολαρχίες των 6 ιντσών κατανέμονται κατα μήκος των ακτών. Η νήσος Σινγκαπούρη είναι ένα αβύθιστο θωρηκτο με το βαρύ και το ελαφρό πυροβολικό του σε θέση βολής προς την θάλασσα ! Η χερσαία φρουρά περιορίζεται σε έξι ταγματα γιά την άμυνα «εκ του συσταδην». Η μόνη πολιορκία που αντιμετωπίζεται ως ενδεχόμενο είναι αύτη, που θα μπορούσε να αναλάβει μιά ιαπωνική ναυτική μοίρα, που θα μετέφερε ένα μικρό αποβατικό σώμα. Σε αυτην την περίπτωση η Σινγκαπούρη έπρεπε να προβάλει αντίσταση επί τόσο διάστημα, όσο είναι απαραίτητο γιά να έρθει να την απαλλάξει από τον αποκλεισμό μιά ναυτική βρεταννική δύναμη. Η διάρκεια αυτης της αντιστασεως είχε ορισθεί σε εβδο­μήντα και ύστερα σε εκατόν ογδόντα ημέρες.

Οι προμήθειες σε τρόφιμα και πυρομαχικά είχαν υπολογισθεί με βάση αυτό το δεδομένο. Όλα αυτα έχουν αποφασιστική ση­μασία, γιατί «η Σινγκαπούρη, αφού είναι απόρθητη, δεν μπορεί να πέσει παρά μόνον με αποκλεισμό» (αλαζονικές βρατανικές αυτοκρατορικές ονειρώξεις !).

Στις 2 Δεκεμβρίου 1941 μιά είδηση ηλεκτρίζει την πόλη: η Μητρόπολη τηρεί την υπόσχεση που έδωσε, να στείλει μιάν ισχυρή ναυτική δύναμη, γιά να αντιμετωπίσει επί τόπου την ένταση που υπάρχει στην Νοτιοανατολικήν Άσία. Τα δυό μεγάλα πολεμικά, που παίρνουν θέσεις στο στενό της Γιοχόρ, είναι το θωρηκτό «Πρίγκηψ της Ουαλλίας» και το θωρηκτό μάχης «Ρήπωλς». Ο ίδιος ο Τσώρτσιλ επέβαλε την αποστολή του πλέον συγχρόνου αγγλικού θωρηκτού : Το Ναυαρχείο είχε προβλέψει την απο­στολή του «Ρόντνεϋ»και του «Νέλσον», που είναι σκά­φη του 1920, καθώς και των τεσσάρων «Ρ» : του «Ρηζολούσιον», του «Ρόγιαλ Σόβεραιην», του «Ρηβέντζ», του «Ράμιλλις», τα οποία είχαν επιζήσει από τον Πρώτο Μεγάλο Πόλεμο και είχαν εκσυγχρονισθεί επιφανειακώς. «Τα παλαιά θωρηκτα σας», είπε ο μονίμως θρασύς και αθυρόστομος εκ του ασφαλούς Τσώρτσιλ, «είναι πλωτα φέρετρα. Φυλάξτε τα, γιά να συνοδεύουν τις νηοπομπές του Ατλαντικού. Ένα και μόνο σύγχρονο πολεμικό με βάση τη Σινγκαπούρη θα ακινητοποιήσει τον ια­πωνικό στολο. Μετα το “Βίσμαρκ” δεν σας άφήνει να κοιμηθείτε το “Τίρπιτς”. Αντιστρέψτε τα πράγματα και με το “Πρίγκιψ της Ουαλλίας” μην αφήσετε τους Ιάπωνες να κοιμηθούν…». Η αλαζονική μεγαλοστομία της Καλλίπολης επανεμφανίζεται πιο δυναμική στον … Πατέρα της Νίκης.       ·

Επρόκειτο να υπάρξει και ένα τρίτο σύγχρονο πολεμικό, το αεροπλανοφόρο «Ιντόμιταϊμπλ», αλλά προσήραξε σ’ ένα κοραλλιογενή ύφαλο, καθώς έβγαινε από το λιμάνι του Κίνγκστον στην Τζαμάικα και δεν θα συνενωθεί με την υπόλοιπη μοιρα της Άπω Ανατολής, παρά μόνον αφού επισκευάσει τις ζημίες του.

Από την πλευρά της ξηράς ή Σινγκαπούρη βρί­σκεται χωρίς προστασία. Το στενό της Γιοχόρης έχει πλάτος λίγων έκατονταδων μετρων και η αμυντική του αξία είχε περιορισθεί με την κατασκευή ενός αναχώματος, από όπου περνα ό δρόμος και ο σιδηρόδρομος. Παρ’ 6λα αύτα ή είδηση της άποβάσεως των Ιαπώνων στον ισθμό Κρα δεν προχαλεί άνησυχία. Βρίσκονται ακόμα ,1000 χλμ. από την Σινγκαπούρη κι άλλωστε πέρασε ό καιρός που η άμυνα της Μαλαισίας βασιζόταν μόνο στα φυσικά εμπόδια.  Η Μαλαισία παράγει τα 38% του ελαστικού κόμμεως – καοτσούκ και το 58% τοϋ κασσιτέρου της παγκοσμίου καταναλώσεως και αποτελεί για την Αγγλία αυτο που ο κυβερνήτης σερ Σεντον Τόμας άποκαλεί «εργοστάσιο δολλαρίων»· λόγοι αρκετοι, γιά να ληφθούν σοβαρά μετρα γιά την άμυνά της. Διαδοχικές ενισχύσεις είχαν συγκεντρώσει στή Μαλαισία το 3^ο  ινδικό σώμα στρατού, την 9^η  και την 11^η  μεραρχία, από Σίκς και Πεντζάμπις, κι ακόμα μιά ταξιαρχία των τρομερών Γκούρκας και μια άλλη που έστειλε ή Μυζόρη και το Χαϊντεραμπάντ. Ήθελαν και μιά μεραρχία λευκών άνέλαβε να την προμηθεύση η Αυστραλία και το Ναυαρχείο δέχθηκε να στείλει το υπερωκεάνειο «Κουήν Μαίρυ», για να την μεταφέρει μ’ ένα μόνο ταξίδι. Αν υπολογισθούν και οι δυό ταξιαρχίες εθνοφρουράς της Σινγκαπούρης, το σύνολο πλησιάζει τις 100.000 άνδρες, πράγμα που είναι σημαντικό γιά έναν τροπικό πόλεμο, εναντίον ενός εχθρού που διεξάγει παρατεταμένες επιχειρήσεις σε απόσταση 5.000 χλμ. από τις βάσεις του και σε μιά χώρα, όπου οι επιχειρήσεις είναι δυνατές μόνο κατα μήκος δυό οδικών αξόνων.

Διοικητής της στρατιάς της Μαλαισίας είναι ο αντιστράτηγος Άρθουρ Έρνεστ Πέρσιβαλ, που ξεχωρίζει με τα δυό προεξέχοντα δόντια του, δυό αληθινα δόντια λαγού, που υποχρεώνουν το στομα του να χάσκει συνεχώς.  Έχει ανώτερό του τον αρχιστράτηγο της Νοτιοανατο­λικής Ασίας, τον σερ Ρόμπερτ Μπρούκ-Πόπχαμ, ζωηρό, μυστακιοφόρο, νεανικό και άξεστο σάν κλασικό συντα­γματαρχη τοΰ στρατού των Ινδιών (που κατόπιν θα τον διαδεχθεί ο μυγιάγγιχτος και καταθλιπτικός Γουαίηβελ). Κάτω από τις διαταγές του έχει έναν δύστροπο υφισταμενο, κάποιον όνόματι Γκόρντον Μπένετ, διοικητή της 8^ης  αυστραλιανής μεραρχίας, έναν πολιτικό με στολή στρατηγού, που υπονομεύει την θέση του ανωτέρου του και έχει επιτύχει να του παραχωρήσει η κυβέρνησή του το δικαιωμα να αρνείται υπακοή σε κάθε διαταγή, που δεν θα ανταποκρίνονταν στις περί πολέμου αντιλήψεις του !

Αγνοώντας τις προ­θέσεις τοΰ εχθρού ο Πέρσιβαλ είχε διασπείρει τις δυ­ναμεις του. Άφησε κοντα στη Σινγκαπούρη τις δυό ταξιαρχίες του Μπένετ —το ίδιο απείθαρχες, όσο και ο ανεκδιήγητος εγωπαθής αρχηγός τους —. Στο κέντρο της χερσονήσου εγκατέστησε την 9^η  ινδική μεραρχία, που τα στοιχεία της χω­ρίζονται μεταξύ τους από 100 χλμ. ζούγκλα. Στον Βορρά προώθησε ως τα σύνορα τοΰ Σιάμ ολόκληρη την 11^η  μεραρχία. Το σχέδιο «Ματαντορ» προβλέπει, πως θα αναλάβει έπίθεση, μόλις …αποβιβασθοϋν οι Ιάπωνες και πως θα τους ρίξει στην θαλασσα.

Χρονολογικά η επίθεση έναντίον της Μαλαισίας έγινε πριν από την επιδρομή τοΰ Πέρλ Χάρμπορ ! Η πρώτη ιαπωνική απόβαση πάτησε την ξηρά στις 8 Δεκεμβρίου στις 3 το πρωί, τοπική ώρα. Ηταν τότε 17 και 15′ της προηγούμενης ημέρας, ώρα Γκρήνουιτς. Η πρώτη ιαπωνική βόμβα δεν έπεσε στα νησιά Χαβάη, παρά μόνον στις 18.25’

Φθανοντας από την Κίνα και την Ινδοκίνα ή ια­πωνική νηοπομπή μοιράσθηκε στον κόλπο του Σιάμ : ένα τμήμα της κατευθύνθηκε στην Κότα Μπαρού, ένα άλλο προς το Πατάνι κι ένα τρίτο, το σημαντικότερο, προς το μικρό σιαμεζικο λιμάνι Σινγκόρα. Ό αιφνι­διασμός ήταν απόλυτος. Στή Σινγκόρα οι εισβολείς ξεπρόβαλαν κυριολεκτικά άπ’ τον άφρό των κυμάτων. Η μόνη απόπειρα προασπίσεως της ουδετερότητος του Σιάμ (Ταϊλάνδης) υπήρξε μιά ριπή μυδραλιοβόλου, που έπεσε από ένα αστυνομικό τμήμα. Ένας διερμηνέας την στα­μάτησε φωναζοντας :   «Είμαστε ο ιαπωνικός στρατος· ερχόμαστε για να σας απελευθερώσουμε από τους Λευκούς!»

Όπως και στις Φιλιππίνες, οι ιαπωνικές δυναμεις εισβολής δεν είναι καθόλου επιβλητικές. Η ονομασία «25^η  Στρα­τιά» είναι μιά μεγάλη … λέξη. Από τις τέσσερεις μεραρ­χίες που την αποτελούν θεωρητικά, η μιά έμεινε στην Ιαπωνία από έλλειψη μεταφορικών μεσων, μιά άλλη …. ελοξοδρόμησε προς την Μπανγκόκ, γιά να κάνει την κυβέρνηση του Σιάμ να λογικευθεί. ενώ οι δυό άλλες, ή 5^η  και η 18^η , δεν είναι κάν πλήρεις. Ορισμενες μο­ναδες της βρίσκονται ακόμα στην Κίνα. Ένα σύνταγμα πλέει προς την Βόρνεο. Την στιγμή που εξορμά γιά την κατακτηση της Σινγκαπούρης ή 25^η  στρατιά διαθέτει μόνο 17.230 άνδρες !. Περιορίζεται σε τέσσερα συντα­γματα πεζικού : το 56^ο  στην Κότα Μπαρού, το 42^ο  στο Πατάνι και τα 11^ο  και 41^ο  στή Σινγκόρα. Αρχη­γός τους είναι ο αντιστράτηγος Τομογιόκου Γιαμασίτα, ένας παχύς, βάναυσος άνθρωπος, που ο λαιμός του είναι γραφτο να τυλιχθεί από το σχοινί της αγχόνης, που θα κρεμάσει τους εγκληματίες πολέμου. Η προθεσμία που του δίνεται από το Ιαπωνικό Αυτοκρατορικό Επιτελείο για να καταλάβει την απόρθητη Σινγκαπούρη είναι εκατό ημερες.

Οι τολμηροί στρατιώτες που ανοίγουν ένα καινούργιο κεφά­λαιο στην ιστορία του Β΄Μεγάλου πολέμου δεν είναι νεο­σύλλεκτοι. Προέρχονται από την περιοχή της Σανγκάης και από την περιοχή της Καντωνας, όπου έργο τους ήταν η απηνής καταδίωξη των εθνικιστών ανταρτών. Κανένα άλλο άνθρώπινο ύλικό δεν είναι πιό ανθεκτικό και πιό υπάκουο από αυτούς τους Ιάπωνες βετεράνους. Υπέμειναν αγόγγυστα το μαρτύριο ενός τα­ξιδιού μεσα στο βάθος του αμπαριού, μεσα στην αποκρουστική δυσωδία των αποχωρητηρίων που ξεχεί­λιζαν και των συνεπειών της ναυτίας, καταδικασμενοι στην σιωπή και στο σκοταδι, στριμωγμενοι σ’ ένα χώρο, όπου αντιστοιχούν 2 μ² γιά τρεις άνθρώπους, και με μερίδα φαγητού, που περιοριζόταν σ’ ένα κάδο ρύζι ή κριθάρι την ημερα γιά κάθε ….διμοιρία! Κράμα άκαμπτης αυστηρότητας, απαιτητικής προσηλώσεως στους τύ­πους και ταυτοχρονα συγκινητικής αδελφοσύνης «εν όπλοις» η ιαπωνική πειθαρχία – γέννημα της αγωγής «χαγκακουρέ» των Σαμουράϊ προγόνων τους-τους έχει επιβάλει την ακριβέστερη ύποταγή, χωρίς να τους αφαιρέσει τα ηθικά κίνητρα του αδυσώπητου αγώνα που διαξάγουν. Και ο τελευταίος στρατιώτης ξέρει πως συμμετέχει στον αγώνα γιά την ζωή του έθνους του και η ολοκληρωτική προσφορά του εαυτού του είναι ανεπιφύλακτη. Οι άξιωματικοι εμποδίζονται στις κινήσεις τους από το μακρύ σπαθί των σαμουράι και υπομένουν το αρχαϊκό χιτωνιο με τον σκληρό κοφτο γιακά, αλλά ή λαχταρα τους γιά θυσία τους κάνει ασύγκριτους ηγέτες.

Η προετοιμασία γιά το θέατρο των επιχειρήσεων στη Μαλαισία έγινε σύμφωνα με την διδασκα­λία του «Κέντρου Σπουδών Τροπικοΰ Πολέμου», που είχε δημιουργηθή στή Φορμόζα. Οι μαχητές γνωρίζουν καλά τις συνθήκες της ζούγκλας, ξέρουν πως άνθρωποι εγκρατείς και στωικοί μπορούν να τα βγάλουν πέρα, πως τα δηλητηριώδη φίδια προκαλούν πολύ λίγα θύματα, πως τα κόκκινα μυρμήγκια είναι πιό πολύ ταλαιπωρία παρά κίνδυνος και πως δεν υπάρχουν παρά δυό μόνο αδυσώπητα ζώα : το σενταλάγκ, – ο δυνατος και ηλίθιος ασιατικός βούβαλος- και μιά μικρή σφήκα με κίτρινο «ζω­νάρι», που πέντε τσιμπήματα της σκοτώνουν σίγουρα έναν άνδρα. «Επειδή είναι πολύ δειλοι και πολύ θηλυπρεπείς», λένε οι οδηγίες, «οι Δυτικοι, φοβούνται να μπουν στην ζούγκλα. Την θεω­ρούν συνεπώς α  διάβατη. Γι’ αυτόν τον λόγο πρέπει να την χρησιμοποιήσουμε για να τους αιφνιδιάσουμε…». 

Δυό ημερες είναι αρκετές σ’ αύτους τους στρατιώτες, για να επιβληθούν στα ινδικά στρατεύματα, που η εντατική στρατολόγηση είχε αλλοιώσει την ποιότη­τα τους. Καταρρακτώδεις βροχές επηρεάζουν το ηθικό και αποδιοργανώνουν τους υπερασπιστές της Μαλαισίας, πνίγουν το πυροβολικό τους, διακόπτουν τις συνδέσεις τους, επιφέρουν την εγκαταλειψη της επιχειρήσεως «Ματαντόρ», ενώ ούτε καν επιβραδύνουν την πορεία των Ιαπώνων, που καλύπτουν 120 χλμ. μέσα σε εξήντα ώρες !. Οι φάλαγγες της Σινγκόρα και του Πατάνι συνενώνονται και εισβάλλουν στο δυτικό τμήμα της Μα­λαισίας. Η φάλαγγα της Κότα Μπαρού προελαύνει στο ανατολικό τμήμα, αδιαφορώντας παντελώς γιά την τέλεια έλλειψη δρόμων. Οι απόπειρες γιά να υποχρεωθεί ο εχθρός να σταματήσει σε πιό εύνοϊκές γιά τους αμυνόμενους θέσεις, όπως η γραμμή του Ζίτρα και ο ρους του ποταμού Μούντα, δεν σημειώνουν καμία επιτυχία. Ολόκληρη η Βόρειος Μαλαισία θα έχει κατακτηθεί ως τα Χριστούγεννα.

Στο μεταξύ μιά τρομερή συμφορά έπληξε το βρεταννικό ναυτικό : Οι δύο θαλάσσιοι γίγαντες, το «Ρήπωλς» και το «Πρίγκιψ της Ουαλ­λίας» δεν υπάρχουν πιά !

Διοικητής της ναυτικής δυναμεως ήταν ο αντιναύαρχος σερ Τομ Φίλιπς, επιλεγόμενος και «Σπιθαμιαίος Τομ», επειδή είχε ύψος 1,62 μ., πράγμα που τον υποχρέωνε στο καράβι να ανεβαίνει σε μιάν αναποδογυρισμένη σαπουνοκα­σέλα γιά να μπορεί να βλέπει επάνω από την κουπαστή της γέφυρας. Αλλά και … ο μέγας Οράτιος Νέλσον ήταν κοντός, οπότε από τους Βρεταννούς ναυάρχους ό Φίλιπς ήταν αύτος που πρόθυμα τον συνέκριναν με το αθάνατο πρότυπο. Χρειαζόταν γιά την διοικηση του ισχυρού σχηματισμού, που ριψοκινδύνευε τοσο μακριά από τα μητροπολιτικά ύδατα, ένας ναυτικός γεμάτος τολμη. Κανένας δεν διατύπωσε αντιρρήσεις στον διο­ρισμό του Σπιθαμιαίου Τομ σ’ αυτήν την περίβλεπτη και πολύ βαριά σε ευθύνες θέση.

Στίς 8 Δεκεμβρίου γίνεται πολεμικό συμβούλιο επάνω στο «Πρίγκιψ της Ουαλλίας». Οι ιαπωνικές αποβάσεις έπιβεβαιώνονται. Γιά άλλη μιά φορά με λύπη διαπιστώνεται ασυγχώρητη έλλειψη επαγρυπνήσεως. Ο στολος εισβολής είχε επισημανθεί από ένα αεροπλάνο Καταλίνα στον κόλπο του Σιάμ και δεν έγινε ούτε κάν συναγερμός ! Τα περισσότερα αεροπλάνα καταστρά­φηκαν στο έδαφος στα αεροδρόμια του Βορρά και η Σινγκαπούρη πάλι βομβαρδίσθηκε με όλα τα φώτα της άναμμενα, γιατί δεν μπόρεσαν να βρουν τον αρχηγό της παθητικής αεράμυνας, ώστε να διατάξει γενική συσκότιση I Ευτυχώς το «Πρίγκιψ της Ουαλλίας» και το «Ρήπωλς» δεν έπαθαν την παραμικρή ζημία. Το πρόβλημα που τίθεται σχετικά μ’ αυτά τα δυό πολεμικά είναι το ακόλουθο : ποιό ρόλο πρέπει να παίξουν στην άμυνα της Μαλαισίας ;

Αρχαιότερος από τον Φίλιπς, χωρίς όμως να τον εξουσιάζει, ο διοικητης του θαλασσίου μετώπου ναύαρ­χος Λαίυτον, υποστηρίζει πως τα δυό μεγάλα πολεμικά πρέπει να μείνουν στα αγκυροβολεία τους του στενού της Γιοχόρης. Η προσάραξη τοΰ «Ιντόμιταϊμπλ» τα στέρη­σε από την αεροπορική προστασία και χωρίς αυτην δεν είναι πιά δυνατο να ριψοκινδυνεύσουν στο ανοικτό πέλαγος μεγάλης άξίας πολεμικά σκάφη. Αλλά ό Φίλιπς αρνείται … περήφανα να ακούσει την φρόνιμη αυτή γνώμη. «Διακυβεύεται», λέει, «η τιμή του Βασιλικού Ναυτικού». Αρνείται να μείνει «φοβισμένα» πίσω από τα δίχτυα που τον προστατεύουν από τις τορπίλλες, την ώρα που οι Ιάπωνες εισβάλλουν στη Μαλαισία. Το «Πρίγκιψ της Ούαλ­λίας» και το «Ρήπωλς» μπορούν ακόμα να επιτεθούν έναντίον των ιαπωνικών νηοπομπών και να τις καταστρέψουν. Η απουσία ενός αεροπλανοφόρου προστασίας είναι βέβαια δυσάρεστη, αλλά η αντιαεροπορική άμυνα των πλοιων είναι εξαιρετικά ισχυρή και ο διοικητης των χερσαίων αεροπορικών δυνα­μεων αντιπτέραρχος Μάρσαλ Πούλφορντ υποσχέθηκε την υποστήριξη των σμηνών του. Άλλωστε το μεγιστο και καλύτερο μερος των ιαπωνικών αεροπορικών δυνα­μεων έχει ήδη εμπλακεί στο Πέρλ Χάρμπορ. Το τμήμα που απομενει στη νοτιοανατολική Ασία «….πρέπει να είναι εξαιρετικά μετριο!».

Στίς 8 Δεκεμβρίου, στίς 17 και 35′, η ναυτική δύ­ναμη «Ζ» βγαίνει μεγαλόπρεπα από το στενό της Γιοχόρης. Τα αντιτορπιλλικά «Ηλέκτρα», «Εξπρές», «Τένεδος» και «Βαμπίρ» συνοδεύουν τους δυό θαλάσσιους γίγαντες. Την στιγμή που βγαίνουν στο ανοικτό πέλαγος επιδίδουν στον σερ Τομ ένα μήνυμα του Πουλφορντ : «Λυ­πούμαι μή δυναμενος σας έξασφαλίσω κάλυψιν κατα­διωκτικών». Ο σερ Τομ βάζει το μήνυμα στην τσέπη του λέγοντας : «Θα τα καταφέρω και χωρίς αυτά».

Επάνω στα πολεμικά βασιλεύει απόλυτη αισιοδοξία. Στο σαλόνι του «Ρήπωλς» οι νεαροί αξιωματικοι συζητούν εύθυμα γιά τους Ιάπωνες αεροπόρους, κακούς πιλότους, που δεν βλέπουν τη νύκτα. Ό Αμερικανός δημοσιογράφος Σεσιλ Μπράουν επεμβαίνει : «Σείς οι Άγγλοι δεν μπορείτε να απαλλαγείτε από την συνήθεια να υποτιμάτε τον έχθρό. Το ίδιο κάνατε και στη Νορβηγία, στην Γαλλία, στην Κρήτη και πολύ φοβάμαι, πως κι αυτή την φο­ρά. . .». Φωνές αποδοκιμασίας του απάντησαν. “Αν αύτοι οι τρομεροι Ιάπωνες ήταν άξιοι να κάνουν κάτι, θα το είχαν δείξει έδώ και πολύ καιρό με τους Κινέ­ζους !» Είναι καιρός άλλωστε να πολεμήσει το «Ρήπωλς», από την αρχή του πολέμου δεν πήρε μερος σε καμιά σύγκρουση, λές και η μάχη το άποφεύγει !

Περνά μιά ημέρα, περνά το άλλο πρωινό. Ο ουρανός είναι συννεφιασμενος επάνω από μιά θαλασσα φουρτου­νιασμενη. Με ταχύτητα 25 κόμβων, τα έξι πολεμικά προχωρούν σηκώνοντας τεράστια κύματα με την πλώρη τους. Το μαζούτ των αντιτορπιλλικών εξαντλείται γρή­γορα μ’ αυτήν την ταχύτητα, πρέπει όμως να επωφεληθοΰν από την κάλυψη που προσφέρουν τα σύννεφα αντικαθιστωντας την αεροπορική κάλυψη που τους λείπει. Το απόγευμα, δυστυχώς ο ουρανός καθαρίζει και οι πιθανότητες να επισημανθούν αύξάνουν. Φαινομενικά απαθής, άλλά θα­νασιμα ανήσυχος ο Φίλιπς γνωστοποιεί στο επιτελείο του «Πρίγκιπος της Ούαλλίας» την γραμμή δράσεως, που απεφάσισε να ακολουθήσει : αν φθάσει η νύκτα χωρίς δυσάρεστη συναντηση, η πορεία θα συνεχισθεί και τα ξη­μερώματα θα επιτεθούν εναντίον του εχθρού ! Στην αντίθετη περίπτωση η δύναμη «Ζ» θα επιστρέψει στην Σινγκαπούρη. Το παν βασίζεται στον αιφνιδιασμό. Αν δεν επιτευχθεί ο αιφνιδιασμός, οι δυσμενείς πιθανότητες γίνονται πολύ σοβαρές και ο ναύαρχος οφείλει να αποδώσει πρωτεύουσα σημασία στην διαφύλαξη των πολύτι­μων πολεμικών, που του έχουν εμπιστευθεί.

Το απόγευμα τελειώνει. Η ημέρα σβήνει. Η νύχτα τοϋ ισημερινού πέφτει βαριά. Είναι 8 και 15’ Σε λίγα λεπτα θα σκοτεινιάσει. .. Ακριβώς αυτήν τη στιγμή αντιλαμβάνονται ένα θόρυβο κινητήρων. Οι σκοποι ανακαλύπτουν τρία αεροπλάνα που μένουν όμως σε απόσταση, χωρίς να άλλάξουν πορεία,^– είναι πάρα πολύ μακριά, γιά να μπορούν να αναγνωρισθοϋν και χάνονται μεσα στο σκοταδι. Είναι άραγε εχθρικά ; Είδαν τή μοιρα ; Πως να το μάθουν ; Ό Σπιθαμιαίος Τομ σκέπτεται και ξανασκέπτεται. Πρέπει ταχα να επιμείνει σε μιά παράτολμη πράξη, που μπορεί να καταλήξει σε μιά νελσόνεια δόξα ; Πρέπει να ακούσει την φωνή της φρονήσεως και να επιστρέψει ; Λίγα λεπτά αργότερα το «Τένεδος» αναφέρει, ότι εξαντλούνται τα καύσιμά του. Ο Φίλιπς το διατασσει να επιστρέψει στη Σινγκαπούρη. Κατευθύνεται έπειτα προς τα βορειοανατολικά, γιά να εισχωρήση στον κόλπο του Σιάμ. Μεσα σε μιά νύκτα μαύρη σάν πίσσα τα πολεμικά ακολουθούν την καινούργια τους πορεία γιά είκοσι πέντε ακόμα λεπτα. Έπειτα, ξαφνικά, στις 9 η ώρα, μιά καινού­ργια διαταγή βγαίνει από το «Πρίγκιψ της Ουαλλίας» με φωτεινα σήματα : «Μεταβολή !»

Στο «Ρήπωλς» ξεσπάει η οργή ! Ο πλοιαρχος Τέναντ επιχειρεί να δικαιολογήσει την απόφαση του ναυάρχου. Οι άνδρες απαντούν αναθεματίζοντας το πλοίο «Unlucky ship!» (γρουσούζικο πλοίο). Θα τελειώσει ο πόλεμος, χωρίς να έχει ρίξει το «Ρήπωλς» ούτε μιά κανονιά!

Σε απόσταση 250 μιλλίων προς βορράν άλλες πολεμόχαρες καρδιές νοιώθουν την ίδια απογοήτευση. Πάνω από τα έκτεταμενα θαλάσσια τενάγη της Κοχινκίνας οι κινητήρες 80 βομβαρδιστικών κάνουν την νύκτα να μουγκρίζει. Ο 22^ος  Ιαπωνικός αεροπορικός στολίσκος επιστρέφει στή βάση του της Σαϊγκόν, αφού μάταια ανεζήτησε τα θηράματά του αγγλικά πολεμικά.

Ο Φίλιπς είχε ανακαλυφθεί πολύ νωρίτερα από όσο ενόμιζε. Τα τρία αεροπλάνα του δειλινού δεν τον είχαν επισημάνει, ο ίδιος όμως μεσα στα άφρισμενα κύματα δεν είχε διακρίνει το περισκόπιο του υποβρυχίου Ι-56, που από τίς 13 και 40′ είχε δώσει στον ναύαρχο Κόντο το στίγμα της δυναμεως «Ζ». Η πληροφορία διαβιβά­σθηκε στον 22^ο  στολίσκο, που ετοιμαζόταν να απογειωθεί για ένα νέο βομβαρδισμό της Σινγκαπούρης. Βιαστικά αντικατέστησαν τις βόμβες με τορπίλλες σε ένα μερος από τα αεροπλάνα. Η καταστροφή του «Πρίγκιπος της Ουαλλίας» Θα χάριζε στα πληρώματα όση δόξα είχαν αποκτήσει και οι νικητές του Πέρλ Χάρμπορ! Απογειώθηκαν μεσα σε μιαν έξαρση ζήλου. Επιστρέφουν απογοητευμενα. Πέταξαν επάνω από μια θαλασσα άδεια. Κινδυνεύοντας να μην έχουν πια βενζίνη καταφέρνουν με κόπο να φθασουν στη Σαϊγκόν, όπου προσγειώνονται τα μεσάνυχτα.

Τα μεσάνυχτα ο Τομ Φίλιπς κοιμόταν ντυμενος στον θαλαμίσκο επιφυλακής τοϋ «Πρίγκιπος της Ουάλλίας». Του φέρνουν ένα μήνυμα του επιτελάρχου του, αντιναυάρχου Πάλισερ, που τον είχε αφήσει στην Σινγκαπούρη, για να έξασφαλίζει την σύνδεση με το στρατο : «Επεσημάνθη εχθρική απόβαση στο Κουαντάν». Καμιά λε­πτομερεια, καμιά εκτίμηση της αξίας της πληροφορίας. Και δεν τίθεται ζήτημα διακοπής της σιγής του ασυρμάτου, για να ζητηθούν οι κρίσιμες διευκρινήσεις.

Ο Φίλιπς ξαναπέφτει στο λαβύρινθο των αποφάσεων,που πρέπει να πάρει. Το Κουαντάν είναι ένα μικρό λιμάνι στην ανατολική ακτή, μεσα στην καρδιά της ζούγκλας, σε απόσταση 250 χλμ. από την Σινγκαπούρη. Αν πάει ως εκεί να ιδεί τί συμβαίνει, παρατείνει την παρά­τολμη περιπέτεια από την οποία βγαίνει ανέπαφος. Πλέον­τας όλη τή νύχτα με κατεύθυνση προς το Νότο τα ξημε­ρώματα θα βρίσκεται σχεδόν εν όψει της Σινγκαπουρης, ενώ, αν λοξοδρομήσει προς το Κουαντάαν, θα καταλήξει να εκθέσει το «Πρίγκιψ της Ουαλλίας» στους πρόσθετους κιν­δύνους μίας ακόμα όλόκληρης ημέρας. Από την άλλη πλευρά η παρουσία των Ίαπωνων στο Κουαντάν μπορεί να προσφέρει μια δικαιολογία στη μεγαλειώδη και μάταιη έξοδο της δυναμεως «Ζ» που επιστρέφει στή Σινγκαπούρη, αφού έκαμε μια ταπεινωτική μεταβολή και αφού ξόδεψε μια περιουσία σε μαζούτ, χωρίς να συνεργασθεί στην άμυνα της Μαλαισίας περισσότερο από …. τον αγγελειοφόρο τοϋ κυβερνήτου της αποικίας ! Έστω και ένας λό­χος Ιαπώνων αν ύπάρχει στο Κουαντάν, έχει σημασία να μπορεί να ειπεί πως το Βασιλικό Ναυτικό τον εκμηδένισε ! Μεσάνυχτα και 52′ λεπτα ο Φίλιπς δίνει νέα  διαταγή να κατευθυνθούν προς το Κουαντάν.

Σε ημικαταδυση το Ι-58 αγρυπνεί. Είναι το τε­λευταίο από τα εννέα υποβρύχια, που ο ναύαρχος Κόντο είχε αναπτύξει, γιά να καλύψει τις αποβατικές επιχειρήσεις. Στις 2 και 40′ ό κυβερνήτης του, υποπλοιαρχος Τανισάκι, διακρίνει στο νυκτερινό του περισκόπιο τις σιλουέτες του «Πρίγκιψ της Ουαλλίας» και του «Ρήπωλς». Ή θαλασσα είναι κυματώδης, η απόσταση όμως είναι μικρή και ο Τανισάκι δοκιμάζει την τύχη του. Πέντε τορπίλλες εκσφενδονίζονται προς τα εχθρικά πολεμικά.

Τίποτε δεν συμβαίνει. Καμιά έκρηξη δεν αντηχεί. Η τύχη και ή έλλειψη επιγνώσεως εξακολουθούν να προστατεύουν τους Άγγλους : δεν είδαν κάν το αυλάκι των τορπιλλών ! Αλλά δεν ακούν ούτε τον ασύρματο του Τανισάκι, που από τόσο κοντά τους, αναφέρει απογοητευμενος στον αρχηγό του την συναντηση που είχε και την αποτυχία του.

Ό Κόντο και η μοιρα του είναι πάρα πολύ μακριά, γιά να επέμβει, αλλά ο 22^ος   στολίσκος μπορεί να δοκιμάσει την τύχη του μιά δεύτερη φορά. Μεσα στή βαριά νύκτα της Σαϊγκόν οι μηχανικοι γεμίζουν πάλι βενζίνη τα ντεπόζιτα των αεροπλάνων. Τα πληρώματα κοιμούνται δυό ώρες. Πριν από την αυγή 10 αναγνωριστικά αεροπλάνα απογειώνονται. Ξημερώνει, όταν 34 άεροπλάνα οριζοντίου βολής και 51 τορπιλλοβόλα απογειώνονται με την σειρά τους. Κάθε σμήνος έχει εντολή να πετά ανεξάρτητα κατα μήκος του 5^ου  μεσημβρινού. Δεν θα κάνουν μετα­βολή, πριν φθασουν σε 2 μοίρες βόρειο πλάτος, όριο γιά την ακτίνα δράσεως των αεροσκαφών.

Τή στιγμή που τα ιαπωνικά βομβαρδιστικά περνούν τις ακτές της Ινδοκίνας, τα αγγλικά πολεμικά πλησιά­ζουν στις ακτές της Μαλαισίας. Ο Σπιθαμιαίος Τομ δίνει στο «Εξπρές» διαταγή να κάνει αναγνώριση στο λιμάνι τού Κουαντάν. Η αναφορά του αντιτορπιλλικού φθάνει γεμάτη ειρωνία : «Τα πάντα είναι ήρεμα σάν βρο­χερή Κυριακή !». Η είδηση της αποβάσεως ήταν εσφαλμένη. Μερικά … βουβάλια είχαν μπει σ’ ένα ναρκοπέδιο και οι εκρήξεις δημιούργησαν την εντύπωση ….προπαρασκευής πυροβολικού !

Ο Φίλιπς αλλάζει πορεία, ό Φίλιπς είχε χάσει πολύτιμες νυκτερινές ώρες γιά το τίποτα. Δεν του απομένει παρά να ξαναπάρει το δρόμο γιά την Σινγκαπούρη. Αλλά το μεγάλο ναρκοπέδιο που έχει ποντισθεί ανάμεσα στα νησιά Τιομάν και Άνανμπα επιβάλλει μιά μεγάλη καμπή προς τα ανατολικά.

Στίς 10 ο ασύρματος ομιλεί. Σε απόσταση 175 μιλλίων νοτιοανατολικά, το «Τένεδος» αναφέρει, ότι δέχθηκε επίθεση από 9 ιαπωνικά άεροπλάνα. Πέρασε μεσα από τίς βόμβες και συνεχίζει την πορεία του προς τη Σινγκαπούρη. Το μύνημα σημαίνει πως εχθρικές άεροπορικές δυναμεις βρίσκονται σε απόσταση επικίνδυνα μικρή. Επιβεβαιώνει επίσης, πως οι Ιάπωνες σκο­πεύουν άσχημα. Οι βόμβες που ρίχθηκαν επάνω στο μικρό «Τένεδος» ρίχθηκαν με πείσμα. Όπως την προηγούμενη, ο 22^ος  στολίσκος επιστρέφει άπρακτος. Τα πληρώματα του νοιώθουν κατάκοπα και ντροπιασμένα. Αν τα άγγλικά πολεμικά βρίσκονταν στο άνοικτο πέλαγος, θα τα έβλεπαν. Ο σημαιοφόρος Τάντο Μισίμα, πιλότος του αναγνωριστικού αεροσκάφους υπ’  αριθμόν 3, φέρνει στην μνήμη του την με­γαλόστομη ημερησία διαταγή, με την οποίαν ο άντιναύαρχος Ματσουνάγκα έστειλε τα έκατο αεροσκάφη του να κυνηγήσουν το πιό σύγχρονο αγγλικό θωρηκτο : «Είναι μιά χρυσή εύκαιρία, που παρουσιάζεται κάθε χίλια χρόνια !».

Χαμενη ευκαιρία ! Γυρίζουν πίσω. Ο Μισίμα είναι κατάκοπος και πεινασμένος. Τρέμει από το κρύο. Έχει επιτακτική αναγκη να ουρήσει. Από ευσυνειδησία έχει στραμμενη την προσοχή του στή θαλασσα. Εγκαταλεί­πουν την ζώνη, όπου υπάρχει πιθανότητα να βρίσκεται  το «Πρίγκιψ της Ουαλλίας» και το «Ρήπωλς» … Και ξαφνικά να τα !

Πείνα, κρύο, νύστα, πίεση της ουροδόχου κύστεως, όλα ξεχνιούνται ! Ό Μισίμα κατεβαίνει και πλησιάζει. Το θέαμα είναι υπέροχο. Τρία άντιτορπιλλικά σχηματίζουν ένα ισοσκελές τρίγωνο, μεσα στο οποίο το «Πρίγκιψ της Ουαλλίας» πλέει μπροστα από το «Ρήπωλς». Ο Μισίμα απομακρύνεται, ενώ ο ασύρματος του μεταδίδει πυρετωδώς προς όλες τις διευθύνσεις : «Μεγάλα έχθρικά πολεμικά εν όψει, 4 μοιρες βόρειο πλάτος, 104 μοιρες και 55 λεπτα δυτικό μήκος, μεγάλα εχθρικά πολεμικά εν όψει …».

Επάνω στα άγγλικά πολεμικά τα πληρώματα καλούνται να πάρουν θέσεις μάχης. Κανείς δεν ανησυχεί υπερβολικά. Η αντιαεροπορική άμυνα του «Πρίγκιψ της Ούαλλίας» είναι τοσον ισχυρή, ώστε το θωρηκτο έχει την φήμη πως είναι άτρωτο. Πάνω από την δευτερέύουσα θωράκισή του, από τα οκταπλά πυροβόλα του είναι το πρώτο πολεμικό, που έχει εφοδιασθεί με τα θαυμάσια αμερικανικά ταχυπυροβόλα, «Pom-Pom» που οι ναύτες τα αποκαλούν «πιάνα τού Σικάγου». Οι τέσσερεις κανονοστοιχίες τους των 25 σωλήνων είναι ικανές να ρίχνουν 60.000 βλή­ματα το λεπτό και να σχηματίζουν επάνω από το πολεμικό έναν θόλο θανατου. Το «Ρήπωλς» από την πλευρά του διαθέτει καλύτερη δύναμη αντιαεροπορικού πυρός από τα περισσότερα σκάφη τού Βασιλικού Ναυτικού. Έστω και χωρίς κάλυψη καταδιωκτικών τα δυό πο­λεμικά δεν είναι εύκολη λεία.

Το «Ρήπωλς» δέχεται την πρώτη επίθεση. Από ύψος 15.000 ποδών τα 9 βομβαρδιστικά οριζοντίου βολής τού υποπλοιάρχου Σανταο Τακάι το διαλέγουν γιά στοχο. Απαθείς οι παλαίμαχοι τού «Ηλέκτρα» παρακολουθούν σαν γνώστες των πραγμάτων. Ξέρουν πως τα βομβαρδι­στικά οριζοντίου βολής είναι περισσότερο εντυπωσιακά παρά άποτελεσματικά…

Κατάπληξη ! Οι παλαίμαχοι βγάζουν μιά κραυγή άγωνίας. Το θωρηκτο μάχης εξαφανίσθηκε μεσα σ’ έναν τεράστιο πίδακα νερού. Ποτέ οι Ιάπωνες δεν είχαν σκοπεύσει έτσι. .. Ποτέ δεν είχαν πλαισιώσει ένα στοχο με τοσο καταπληκτική ακρίβεια ! Το «Ρήπωλς» επανεμφανίζεται. Οι ναύτες του «Ηλέκτρα» ζητωκραυγάζουν, οι ζητωκραυγές όμως πνίγονται στα λαρύγγια τους. Το «Ρή­πωλς» είναι τραυματισμένο. Σύννεφα καπνού βγαίνουν από την κατεστραμμενη γέφυρά του. Στο καταστρωμά του μιά ξεψύχισμένη σάλπιγγα χτυπά το σύνθημα της πυρκαΐάς. Το σκάφος όμως διατηρεί την ταχύτητα του. Φλεγματικά ο πλοιαρχος Τένναντ αναφέρει: «Μιά εύστοχη βολή, αλλά η δύναμη πυρός μας μένει ανέπαφη και είμεθα κύ­ριοι της καταστάσεως».

Ο υποπλοίαρχος Χαρίκι Ίκι διοικεί μιαν ομάδα τορπιλλοβόλων αεροπλάνων. Ορμά εναντίον του «Πρίγκιψ της Ούαλλίας», που μεσα στις φλόγες των «πιάνων του Σικάγου» μοιάζει με θαλάσσιο ηφαίστειο εν δράσει. Μάταιο μένος. Τα άποτελέσματα των δυό τορπιλλών, που πλήττουν το θωρηκτό, είναι τρομερά. Το πηδάλιο, οι δυό έλικες της αριστεράς πλευράς, το βοηθητικό πυρο­βολικό του αχρηστεύονται. Το σκάφος πέρνει κλίση 15 μοιρών και η ταχύτητα του πέφτει στους 13 κόμβους. Οι επιθέσεις διαδέχονται η μιά την άλλη και τα σμήνη ορμούν ακάθεκτα γιά να κάνουν κόσκινο τα δυό πολεμικά. Το «Ρήπωλς» αμύνεται σαν κυνηγημενο αγρίμι, άποφεύγοντας με μοναδική επιδεξιότητα τα πλήγματα, κάνοντας ελιγμούς, χρησιμοποιώντας όλη την ταχύτητα που διατηρεί. Αλλά στίς 12 και 10′, τρεις τορπίλλες το κτυπούν ταυτόχρονα. Η κλίση του φθανει τις 30 μοιρες. Η φωτιά μαίνεται στα βάθη του. Ο κυβερνήτης δίνει έντολή να εγκαταλειφθεί το σκάφος. Οι άνδρες πέφτουν στήν θαλασσα: καμιά σαρανταριά επιχειρούν να γλιτώσουν από την ψευτο­καπνοδόχο, εγκλωβίζονται όμως εκεί εξ αιτίας του μεταλλικού δικτύου που την καλύπτει και πεθαίνουν απανθρακωμενοι! Στίς 12 και 33′ το «Ρήπωλς» ανατρέπεται, υψώνει την πλώρη του προς τον ουρανό και βυθίζεται.

Το «Πρίγκιψ της Ουαλλίας» επιπλέει ακόμα. Η ταχύτητά του έχει πέσει στους 8 κόμβους και το κατά­στρωμα της πλώρης έχει σκεπασθεί από την θαλασσα. Το «Εξπρές» το πλησιάζει θαρραλέα και αρχίζα να περισυλλέγει το πλήρωμα, το θωρηκτό όμως πολεμά ακόμα και υποδέχεται την επίθεση νέου κύματος βομβαρ­διστικών με μιάν ομοβροντία των τρομερών αντιαεροπορικών του !

Ο Φίλιπς, σαν να είχε ακόμα την ελπίδα να σώσει τη ναυαρχίδα του, δίνει εντολή να ζητήσουν από την Σινγκαπούρη ρυμουλκά. Αυτή είναι η τελευταία διατα­γή τοθ Σπιθαμιαίου Τομ, που είχε ονειρευθεί την δόξα του Νέλσονος. Ούτε αυτός, ούτε ο κυβερνήτης Λήτς δεν θα γλυτώσουν από την καταστροφή. Στή 1 και 20′ το «Πρίγκιψ της Ούαλλίας» αναποδογυρίζεται και χάνεται.

Οι Ιάπωνες έχασαν μόνον 4 αεροσκάφη. Ασυνήθιστα μεγαλόψυχοι, μεσα στην χαρά της νίκης, δίνουν σήμα στα βρεταννικά αντιτορπιλλικά ότι μπορούν να περισυλλέξουν τους επιζώντες ! Από τους 2.921 αξιωματικούς και ναύτες του «Πρίγκιψ της Ούαλλίας» και του «Ρήπωλς» οι 2.081 θα ξαναϊδούν την Σινγκαπούρη.

Χωρίς τα βαρέα θωρηκτά, τα οποία βυθίστηκαν στις 10 Δεκεμβρίου, η Σιγκαπούρη (που ποτέ δεν υπήρξε πραγματικό φρούριο) είχε πάψει να είναι και ναυτική βάση. Πριν ακόμη οι Ιάπωνες απειλή­σουν το νησί ο ναυτικός διοικητής, υποναύ­αρχος Σπούνερ, είχε διατάξει το μεγαλύτερο μέρος του προσωπικού να μεταφερθεί στην Κεϋλάνη (Σρι Λάνκα). Μόνον ολίγοι τεχνικοί εί­χαν απομείνει για να συμβουλεύσουν τους άνδρες του Στρατού που θα κατέστρεφαν την πανάκριβη βάση.

(συνεχίζεται)