ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ 

[...]
Δεν πρόκειται να αλλάξει αν δεν καταλάβουμε την λογική και την ακατάλυτη βιωσιμότητα και συνεχιζόμενη δραστικότητα του Ανατολικού Ζητήματος, ώστε να μπορέσουμε να την στρέψουμε εις όφελός μας.

Αλλά γι΄ αυτό χρειάζονται γνώσις και θάρρος. Δηλαδή …χρειάζεται Ηγέτης ! 

H επικίνδυνη διαχρονία τoυ «Ανατολικού Ζητήματος - 7


Η Ιστορία επαναλαμβάνεται διότι, απλώς, οι άνθρωποι παραμένουν οι ίδιοι! Ο αυστριακός Αυτοκράτωρ δεν έδειξε κανέναν ενθουσιασμό για το σχέδιο αυτό της Αικατερίνης. Ήθελε και την Ίστρια και την Βλαχία, αλλά δεν ήθελε τον Δούναβη στα χέρια της Ρωσίας.

Η Αικατερίνη προσαρτά ήδη την χώρα των Τατάρων, οχυρώνει την Κριμαία, ενισχύει την γεωργική παραγωγή και οργανώνει τον Ναύσταθμο της Σεβαστοπόλεως. Στέλνει και πάλι Ρώσους πράκτορες για να εξεγείρει τους Έλληνες, Σλάβους και Ρουμάνους. Επεκτείνει την δράση της και στην Αίγυπτο. Ζητά από τον Σουλτάνο Αβδούλ Χαμίτ τον Δ’ να εγκαταλείψει την Γεωργία και την Βεσαραβία και να αντικαταστήσει την Ηγεμονία των Φαναριωτών που «..ελυμαίνετο τους πληθυσμούς». Ο Σουλτάνος κηρύσσει τον πόλεμο κατά της Ρωσίας το 1787, αλλά η Ρωσία κατατροπώνει τον τουρκικό στρατό…..

Όπως στο μέλλον η οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδος την χρυσή 20ετία εθορύβησε τους φίλους μας …. Αμερικανούς, έτσι ακριβώς και η ραγδαία ανάπτυξη της Ρωσίας υπό την Αικατερίνη ανησυχεί τις Γαλλία, Αγγλία και Πρωσία, οι οποίες συνάπτουν την «Τριπλή Συμμαχία» τους. Αρχικώς, η Αγγλία έβλεπε την Ρωσία ως αντίβαρο στην ανάπτυξη της Γαλλίας. Όμως, τώρα, ο Άγγλος πρωθυπουργός Pitt ο Νεότερος, αντιλαμβάνεται πρώτος ότι η Αγγλία έχει σημαντικά συμφέροντα στην Μέση Ανατολή, τα οποία όμως κινδυνεύουν από την διάλυση της ασθενούς Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η αλλαγή των καιρών με την Γαλλική Επανάσταση δημιουργεί Νέα Τάξη Πραγμάτων. Στην Τουρκία πεθαίνει ο ορμητικός Αβδούλ Χαμίτ και τον διαδέχεται ο ασθενικός Σελίμ 3ος. Στην Αυστρία πεθαίνει ο Ιωσήφ και τον διαδέχεται ο Λεοπόλδος με ολότελα διαφορετικές ιδέες περί εξωτερικής πολιτικής. Αυτός συμφωνεί πρόθυμα με τους Τούρκους για την διατήρηση του status quo ante.

Τώρα, η Γαλλική Επανάσταση μετατοπίζει το διπλωματικό κέντρο βάρους, και όχι μόνο. Αυστρία και Πρωσία θέλουν ειρήνη στην Ανατολή για να αντιμετωπίσουν τον κλιμακούμενο επικίνδυνα Γαλλικό κίνδυνο στην Δύση, μετά την μεγαλειώδη νίκη των Γάλλων στο Βαλμύ. Την μάχη αυτή παρηκολούθησε από ένα λόφο και ο μεγάλος Γκαίτε ο οποίος είπε «σήμερα αλλάζει η τύχη του κόσμου και μπορώ να πω ότι παρευρέθην». Η Μάχη του Βαλμύ ήταν η πρώτη μεγάλη νίκη του γαλλικού στρατού κατά την διάρκεια των πολέμων που ακολούθησαν την Γαλλική Επανάσταση. Η μάχη διεξήχθη στις 20 Σεπτεμβρίου 1792, καθώς τα πρωσικά στρατεύματα του δούκα του Μπράουνσβαϊχ προσπάθησαν να προελάσουν μέχρι το Παρίσι. Οι στρατηγοί Κελλερμάν και Ντυμουριέ σταμάτησαν την προέλαση τους κοντά στο χωριό Βαλμύ .

Σ' αυτή την πρώιμη φάση των Πολέμων της Γαλλικής Επανάστασης (γνωστή και ως «Πόλεμος του Πρώτου Συνασπισμού»), η νέα γαλλική κυβέρνηση βρέθηκε περικυκλωμένη απ' όλες τις πλευρές, οπότε η νίκη στο Βαλμύ ήταν μεγάλη ψυχολογική νίκη για τους επαναστάτες. Η μάχη θεωρήθηκε καταστροφική ήττα για τον περίφημο κι αγέρωχο πρωσικό στρατό. Μετά την μάχη, η Εθνοσυνέλευση ανέκτησε το θάρρος της και κήρυξε το τέλος της μοναρχίας στην Γαλλία και την εγκαθίδρυση της Α’ Γαλλικής Δημοκρατίας. Η νίκη των Γάλλων στο Βαλμύ επέτρεψε την ανάπτυξη της επανάστασης και θεωρείται ως μια από τις πιο σημαντικές μάχες όλων των εποχών.

Έτσι η Αικατερίνη μένει και πάλι μόνη. Η πολιτική του William Pitt διακόπτεται μόνον από την κοινή γνώμη της Αγγλίας που δεν περιφρονεί την πατροπαράδοτη φιλία με την Ρωσία, «για χάρη», μιάς άγριας και αποτυχημένης Αυτοκρατορίας ενός έθνους καταστρεπτικών βαρβάρων», όπως είπε ο περιφρονητής των Τούρκων, πολιτικός και σπουδαίος συντηρητικός φιλόσοφος Edmund Burke. Ο σφοδρός πολιτικός αντίπαλος του Pitt, ο παθιασμένος Ουίγος (Whig) ρήτορας Charles James Fox εκδηλώνεται αναφανδόν υπέρ της Ρωσίας και της διαλύσεως της Τουρκίας και ο πρωθυπουργός υποχωρεί.

Τον Αύγουστο του 1791 η Αυστρία συνάπτει Συνθήκη Ειρήνης με την Τουρκία και της ξαναπροσφέρει την Σερβία και τον λαό της «συσκευασμένο». Βεβαίως η αναφορά στον «λαό», την εποχή εκείνη, δεν ήταν …. της μόδας όπως είναι σήμερα, αλλά η ουσία του πράγματος δεν έχει αλλάξει από τότε. Πάντοτε, κάποια λίγα άτομα, αποφασίζουν για την τύχη των λαών.

Τον Ιανουάριο του 1792 η Ρωσία υπογράφει ειρήνη με την Τουρκία στο Ιάσιο και επικυρώνει την Συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή. Έτσι κλείνει το πρώτο μέρος του Ανατολικού Ζητήματος. Η χαρισματική Αικατερίνη γράφει, «Ήρθα στην Ρωσία ένα φτωχό κορίτσι και εκείνη μου έδωσε πλούσια προίκα, αλλά της την ξεπλήρωσα με την Αζοφική, την Κριμαία και την Ουκρανία». Πράγματι, η μικροσκοπική αυτή ερωτομανής και μεγαλοφυής, θεληματική Γερμανίδα κατέστησε την Ρωσία, από ασήμαντη Ασιατική χώρα, μια νέα Ευρωπαϊκή Δύναμη.

Έτσι, με την Γαλλική Επανάσταση, με τυχαία και απρόσμενα γεγονότα (όχι όμως πάντα και απρόβλεπτα για τους οξυδερκείς παρατηρητές όπως ήταν ο Ζαν Ζακ Ρουσσώ και ο Βολταίρος οι οποίοι είχαν προϊδει το «grand fracas», το μεγάλο σπάσιμο, την μεγάλη θραύση της γαλλικής κοινωνίας), αλλάζει η πορεία ολόκληρου του κόσμου, τα σχέδια, οι Συμμαχίες, τα ενδιαφέροντα του Δίκαιου του εκάστοτε κυριάρχου Ισχυροτέρου, δηλαδή επέρχεται η μοιραία Τάξη των Πραγμάτων.

Αυτή είναι η φύση των πραγμάτων, αποτέλεσμα πολυσχιδών, πολυεπιπέδων και πολυσυνθέτων αιτιωδών σχέσεων, μεταξύ των οποίων και το περίφημο «φαινόμενο της πεταλούδας» (butterfly effect), που καθορίζουν στον ρου της Ιστορίας αυτό που ο Μακιαβέλλι αποκαλεί «la Fortuna», η Τύχη, η οποία «καθορίζει περισσότερο από τις μισές πράξεις των ανθρώπων». Το φαινόμενο της πεταλούδας αποτελεί μια ποιητική μεταφορά, στην μαθηματική «θεωρία του χάους» για το φαινόμενο της ευαίσθητης εξάρτησης ενός συστήματος από τις αρχικές συνθήκες.

Σύμφωνα με μια από τις διατυπώσεις, λέγεται ότι «αν μια πεταλούδα κινήσει τα φτερά της στον Αμαζόνιο, μπορεί να φέρει βροχή στην Κίνα». Διαφορετικές παραλλαγές εκφράζουν ουσιαστικά την ίδια ιδέα: μια απειροελάχιστη μεταβολή στην ροή των γεγονότων οδηγεί, μετά από την πάροδο αρκετού χρόνου, σε μια εξέλιξη της ιστορίας του συστήματος δραματικά διαφορετική από εκείνη που θα λάμβανε χώρα, αν δεν είχε συμβεί η μεταβολή.

Είδαμε πώς η ανάπτυξη της Ρωσίας χάρις στις ικανότητες της Μεγάλης Αικατερίνης εθορύβησε τις αντίπαλες «φίλιες αλλήλων» δυνάμεις οι οποίες προέβησαν σε σύναψη αποτρεπτικών Συμμαχιών.

Έτσι και σήμερα, για εμάς τους Έλληνες, μετά τον καταστρεπτικό Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον καταστρεπτικότερο «Εμφύλιο Συμμοριτοπόλεμο» (τον οποίον προκάλεσαν οι ερυθρές «δημοκρατικές δυνάμεις της Αριστεράς και της Προόδου»), η Τύχη, δηλαδή η συγκυρία, η «καιρικότης», έφερε την Ελλάδα να γνωρίσει την πραγματική ανάπτυξη της χρυσής εικοσαετίας 1950-1970 . Με ετήσια άνοδο του ΑΕΠ 8% και των Ιδιωτικών Επενδύσεων (κυρίως Ελλήνων του εξωτερικού) 10%, η χώρα εγκατέλειπε το σύμπλεγμα κατωτερότητος της παραδοσιακής κακομοιριασμένης «Ψωροκώσταινας» και αποκτούσε συνείδηση αρτίας κρατικής οντότητος.

Όλοι στην Ευρώπη μιλούσαν για το «ελληνικό οικονομικό θαύμα». Ο παράγων ο οποίος έπαιξε τον κύριο λόγο της σημερινής καταπτώσεως είναι ότι η θεαματική αυτή ανάπτυξη μιας μέχρι τότε ασημάντου οικονομικώς χώρας, εθορύβησε μια Δύναμη με τα σημαντικά συμφέροντα και την λογική του Ανατολικού Ζητήματος στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Συνεπώς η ανάπτυξις αυτή έπρεπε να σταματήσει. Η χώρα έπρεπε και πάλι να ισοπεδωθεί σε γεωπολιτική μηδαμινότητα ώστε να μάθει και πάλι να υπακούει πειθήνια, ως ανεπίσημη δούλη.

Η μέθοδος είναι γνωστή από την ιστορική πείρα: Τα τείχη των φρουρίων όταν χτυπηθούν από μέσα, πάντοτε πέφτουν ! Έτσι ακούστηκε το διαβόητο «να πλήξουμε την γλώσσα, τα πνευματικά και ιστορικά αποθέματα για να μην μας ενοχλεί». Δεν γνωρίζουμε ακριβώς, ούτε και ενδιαφέρει, αν αυτό το είπε ο διαβόητος κύριος Κίσσινγκερ, (ο οποίος το αρνείται με κυνική φυσικότητα) ή κάποιος άλλος εξωτερικός παράγων. Αυτό όμως που ενδιαφέρει είναι ότι το βλέπουμε να εφαρμόζεται «εντός των τειχών» με κλιμακούμενους ρυθμούς.

Αυτό που βλέπουμε είναι ότι σήμερα, ο «Ξέρξης», στην προγονική, μαγική «ελληνίδα γη.. που παντού με αίματα εβάφη, όπου κοιλάδες και βουνὰ είναι τυράννων τάφοι», χώρα όπου «ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα… και θάλλει η ελαία», μπορεί εύκολα να βρεί όχι μόνον έναν σιχαμερό προδότη Εφιάλτη του Ευρυδήμου, αλλά πολλούς, πάμπολλους, πρόθυμους και … ατιμώρητους Εφιάλτες. Αυτή είναι η σημερινή μας κατάστασις. Αυτή είναι η παγκόσμια Νέα Τάξις Πραγμάτων !

Δεν πρόκειται να αλλάξει αν δεν καταλάβουμε την λογική και την ακατάλυτη βιωσιμότητα και συνεχιζόμενη δραστικότητα του Ανατολικού Ζητήματος, ώστε να μπορέσουμε να την στρέψουμε εις όφελός μας. Αλλά γι΄ αυτό χρειάζονται γνώσις και θάρρος. Δηλαδή ….. χρειάζεται Ηγέτης ! Ας θυμηθούμε τι ακριβώς λέγει επ΄αυτού ο Μακιαβέλλι: «Για να μη εξαλειφθεί η ελεύθερη βούλησή μας, πιστεύω να είναι αλήθεια πως η τύχη είναι ο διαιτητής των μισών από τις πράξεις μας, αλλά μας αφήνει ακόμη να διευθύνουμε το άλλο μισό ή και κάτι λιγότερο».

Θα προσεγγίσουμε λοιπόν με στοιχειώδη ακρίβεια και την συγκυρία των οιωνδήποτε τυχαίων και απρόσμενων γεγονότων τα οποία συνετέλεσαν στην (τυπική τουλάχιστον) ελευθερία της Ελλάδος.

Οι Μεγάλες Δυνάμεις οι οποίες ανακινούν το Ανατολικό Ζήτημα, δηλαδή τα βασικά συμφέροντα που το ζωογονούν και το μοχλεύουν, συνεπώς η δραστική ουσία του, παραμένουν τα ίδια. Όπως πάντα, μερικά άτομα, σε σχετικά ελάχιστο αριθμό, σκέπτονται, κρίνουν και αποφασίζουν για τις τύχες εκατομμυρίων ανθρώπων.

Στον τελευταίο Μεγάλο Πόλεμο, τον Β΄ Παγκόσμιο, περίπου 60 εκατομμύρια άνθρωποι …. παιδιά, σύζυγοι, γονείς, αδέλφια, έχασαν την ζωή τους, …. την υγεία …, την ελευθερία …. τις περιουσίες τους, διότι 50 περίπου άνθρωποι το σκέφθηκαν, το απεφάσισαν, το σχεδίασαν και το διέταξαν.

Επώνυμοι ή και ανώνυμοι – παρασκηνιακοί «Ιστορικοί Εγκληματίες», με αυθαίρετο δικαίωμα ζωής ή θανάτου, πάνω σε πλατιές μάζες λαών που οδηγούνται στον θάνατο, στα βάσανα ή στην σκλαβιά χωρίς κανένα δικαίωμα επιλογής, εκφράσεως ή βουλήσεως.

Καλώς ή κακώς, έτσι γράφεται η Ιστορία !

Ευαγγελια Ιωαννίδου 

Share This !

2022 ALL RIGHTS RESERVED COPYRIGHT ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΊ ΑΝΤΊΛΑΛΟΙ