ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ 

[...]
Όταν ένας πολιτικός στην Ελλάδα λέει «δεν διεκδικούμε τίποτα»
δεν πρόκειται να συγκινήσει συναισθηματικά κανέναν.

Απεναντίας, απλώς προδιαθέτει τον δεδομένο ή δυνητικό αντίπαλο να του δώσει ακόμη έναν κόλαφο.

Κατά τους προαναφερθέντες νόμους της Φύσεως, όποιος δεν διεκδικεί, ή δεν είναι σε θέση να διεκδικήσει, χάνεται !
Να λοιπόν πόσο δυσφορικά
αλλά σωστά
μας διδάσκει η… «παρελθοντολογία»...

Η ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΔΙΑΧΡΟΝΙΑ TOΥ «ANATOΛIKOΥ ZHTHMΑΤΟΣ» - 5


Πολλοί έντιμοι και σοβαροί αναλυτές (ποικίλων ιδεολογικοπολιτικών αποχρώσεων) έχουν εκφράσει την ωμή ιστορική αλήθεια η οποία αποτελεί σήμερα το ευρύτερο υπόβαθρο της Ρωσο-Δυτικής ρήξεως στην Ουκρανία : Ζούμε ιστορικές στιγμές με την εμφανή και αγωνιώδη προσπάθεια των Αμερικανών να περικυκλώσουν την Ρωσία και να διακόψουν την ανάπτυξή της, μαζί με τις μαριονέτες των Βρυξελλών πιστούς ακολούθους τους.
Μαριονέτες των Βρυξελλών που όσο περνά ο καιρός τόσο αυξάνει και η απόστασή τους από την αληθή βούληση των λαών της Ευρώπης.

Βεβαίως το παίγνιο εκπτύσσεται απαράλλακτο μ’ ατόν τον τρόπο ! Μέχρις ότου, κάποτε, αυτό το φρικώδες πολιτικό απόστημα, αυτή η αισχρή φαγέδαινα θα σπάσει!
Και οι λαοί της Ευρώπης, από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια, όπως ονειρευόταν ακόμη και ο μη δημοκράτης -μη φασίστας, σπουδαίος Γάλλος κυβερνήτης- Κάρολος Ντε Γκωλ,
με την Αγία Ρωσία εντός των κόλπων τους, θα ησυχάσουν, συμμετέχοντες σε μια μακρά περίοδο ειρήνης και ευημερίας. Όταν πλέον ο εφιάλτης της παγκοσμιοποιημένης
Νέας Τάξης Πραγμάτων θα έχει μοιραίως υποστεί το τέλος του.

Το επισημαίνουμε και πάλι : Η Ιστορία του ανθρώπου επαναλαμβάνεται κατ’ άλλον τρόπον, που όμως αν και άλλος, παραμένει ο ίδιος!!!
Και τώρα τα γεγονότα τα συμφυή προς το Ανατολικό Ζήτημα, με μεγάλη συντομία :

Για την Ρωσική πολιτική, βασική επιδίωξις ήταν πρωτίστως η κατοχή των Στενών των Δαρδανελίων και τούτο έφερε συνεχή αντιπαράθεση Ρωσίας Τουρκίας.
Διαχρονικό το φαινόμενο, το είδαμε να αναδύεται και πρόσφατα, μετά την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.

Η παγκόσμια πολιτική συνωμοσία η οποία διαγράφεται στα άδυτα του διεθνούς στενού κύκλου εξουσίας βρίσκει πάντα τις κατάλληλες μεθόδους και τα απαραίτητα μέσα για την διαχείριση του φανατισμού των λαών, οι οποίοι έχουν την θέση των προβάτων, τα οποία
ο βοσκός και τα τσοπανόσκυλα καθοδηγούν στις εκάστοτε ορθές (για τον βοσκό) θέσεις.
Ο θρησκευτικός φανατισμός, είναι ένα όπλο πολύ δυνατότερο από την ατομική βόμβα.

Η Ρωσία εμφανίζεται ότι αναλαμβάνει την προστασία των «ομοθρήσκων» έναντι της καταπιέσεως που υφίστανται από την Τουρκία. Ο χαρισματικός Μέγας Πέτρος γίνεται Τσάρος σε ηλικία 10 ετών υπό την κηδεμονία της μητέρας του και το 1694, με τον θάνατο της μητέρας του, αναλαμβάνει σε ηλικία 22 ετών πλήρως την εξουσία μιας χώρας η οποία μέχρι τότε βρισκόταν απομονωμένη από την Ευρώπη. Η σημερινή Νέα Τάξις των Αμερικανικών συμφερόντων επιδιώκει να επαναφέρει την Ρωσία σε αυτό το καθεστώς «απομονώσεως».
Ασφαλώς δεν θα το επιτύχει, αλλά ας ελπίσουμε ότι δεν θα το επιτύχει …. μόνον με ειρηνικά μέσα.

Αρκετά εκατομμύρια αθώων ανθρώπων έχουν πεθάνει για την ικανοποίηση της μεγαλομανίας και του πάθους ελαχίστων ανθρώπων. Αλλά και για την επαλήθευση ή διάψευση πολλών αποτυχημένων ιδεολογιών. Και αυτό γιατί ; Διότι τα πράγματα δεν είναι, όπως νόμισε ο Πλάτων, «ενδεέστερα και φαυλότερα», που προσπαθούν να μιμηθούν τις Ιδέες. Αλλά είναι οι Ιδέες, στα ανθρώπινα μυαλά, που προσπαθούν να μιμηθούν τα πράγματα και πάντοτε αποδεικνύονται αυτές ως οι «ενδεέστερες και φαυλότερες».

Ο Τσάρος Πέτρος με την ανάληψη της εξουσίας του βρίσκει την Βαλτική κατεχόμενη από τους Σουηδούς και τον Εύξεινο από τους Τούρκους. Το «πρώτο αίμα» μεταξύ τους είχε χυθεί από τον Ιβάν τον Τρομερό, με ήττα των Τούρκων στην Αζοφική. Την οποίαν τελικώς καταλαμβάνει ο Πέτρος. Η Ρωσία αναγνωρίζεται πρώτη φορά ως Ευρωπαϊκή δύναμη με την Συνθήκη του Κάρλοβιτς τον Ιανουάριο του 1699.
Mε τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1710, Σλαύοι και Έλληνες στα Βαλκάνια αρχίζουν να βλέπουν τον Ρώσο ως τον φυσικό απελευθερωτή τους. Ακολούθησε όμως η ατυχία της αλόγιστης διελεύσεως του Προύθου από τον Πέτρο και η Συνθήκη του Προύθου ως συνθήκη ειρήνης η οποία συνομολογήθηκε εσπευσμένα μεταξύ Ρωσικής Αυτοκρατορίας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας τον Ιούλιο του 1711.

Η συνθήκη συνομολογήθηκε με την επέμβαση και τις διαπραγματεύσεις της Αυτοκράτειρας Αικατερίνης με την «Υψηλή Πύλη», επί Σουλτάνου Αχμέτ Γ΄, καθώς ο σύζυγός της Τσάρος Πέτρος βρέθηκε σε εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση, πολιορκούμενος από 150.000 οθωμανικού στρατού, τον Ιούλιο του 1711, στις όχθες του ποταμού Προύθου, παρά το Φάλτον.
Με την συνθήκη αυτή (21 Ιουλίου του 1711) έληξε ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος (1710 – 1711) με την παραίτηση του Τσάρου απ΄ όλες τις κτήσεις του στην Αζοφική θάλασσα και στον Εύξεινο Πόντο. Η Ρωσία χάνει ό,τι είχε αποκτήσει. Το 1715 οι Τούρκοι ανακαταλαμβάνουν από την Βενετία την Πελοπόννησο και την Κρήτη αλλά η Βενετία διατηρεί τις Ιονίους Νήσους.

Οι Τούρκοι εγκαταλείπουν την Ουγγαρία το 1718. Με την επέμβαση της Αγγλίας και της Γαλλίας υπογράφεται η Συνθήκη του Πασσάροβιτς (Passarovitz) τον Ιούλιο του 1718 (Συνθήκη μεταξύ Αυστρίας, Βενετίας και Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Πασάροβιτς ήταν το γερμανικό όνομα της σημερινής πόλης Ποζάρεβατς).
Με την Συνθήκη του Πασάροβιτς : Το Βελιγράδι, μεγάλο τμήμα της Σερβίας και η περιοχή του Τέμεσβαρ (Τιμισοάρας) στην Βλαχία περιήλθαν στην Αυστρία.
Η Βενετία υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει στους Οθωμανούς την Πελοπόννησο ( την οποίαν είχε καταλάβει το 1687), ό,τι της είχε απομείνει στην Κρήτη, την Τήνο και την Αίγινα. Διατήρησε όμως κάποιες θέσεις της στην Δαλματία, στα Ιόνια νησιά και στα απέναντί τους ηπειρωτικά φρούρια του Βουθρωτού και της Πρέβεζας, καθώς και στην Βόνιτσα. Ανέκτησε επίσης τα Κύθηρα.

Με την Συνθήκη του Βελιγραδίου του 1739, ως κατάληξη ενός ακόμη Αυστροτουρκικού πολέμου, τα εδάφη που είχε κερδίσει η Αυστρία επανήλθαν στην Οθωμανική αυτοκρατορία.
Μετά την ταπείνωση του Προύθου η Ρωσία επιζητά ανταπόδοση, αναζητά Συμμαχίες.
Η Γαλλία αποκλείεται διότι είχε με τις διομολογήσεις οικονομικό όφελος στην Τουρκία,
με την οποία διατηρεί πολύ καλές σχέσεις. Η Αγγλία «κείται μακράν» και είναι αδιάφορη. Απομένει η Αυστρία η οποία δεν ξεχνούσε την πολιορκία της Βιέννης. Συνάπτεται λοιπόν Συμμαχία το 1726, η οποία θα συνεχισθεί μέχρι την Ελληνική Επανάσταση η οποία θα αλλάξει άρδην το παίγνιο στην παγκόσμια σκακιέρα.

Έτσι το 1736 η Ρωσία, πανέτοιμη, κηρύσσει τον πόλεμο εναντίον της Τουρκίας.
Η ευκαιρία δίδεται όταν η Ρωσία αρνείται την διαδοχή του Πολωνικού θρόνου στον Στανίσλαο Λεζύνσκι, πατέρα της συζύγου του Λουδοβίκου 15ου (1677 –1766), οπότε η Γαλλία ζητά αμέσως την συμπαράσταση του Σουλτάνου ! Είδαμε ότι είχε ήδη εξασφαλίσει με τις διομολογήσεις από τους Τούρκους σημαντικά εμπορικά οφέλη.

Η Ρωσία κατόρθωσε να ανακτήσει την Αζοφική και την Κριμαία τις οποίες είχε χάσει ο Μέγας Πέτρος με την Συνθήκη του Προύθου. Η Αυστρία, επωφελούμενη της Συμμαχίας, προωθείται πέραν του Βελιγραδίου μέχρι την Νις, ως πρώτο σταθμό στην πορεία της προς την ποθητή Θεσσαλονίκη. Όμως, με την «Συνθήκη του Βελιγραδίου», ο Αυτοκράτωρ της Αυστρίας, ο οποίος είχε πρόβλημα στο σχέδιο της διαδοχής του από την κόρη του Μαρία Θηρεσία, δέχεται εν τέλει να εγκαταλείψει το Βελιγράδι, τη Σερβία και την Βλαχία.

Η Γαλλία, ως ανταμοιβή για την βοήθειά της στην Τουρκία, εξασφάλισε τα εμπορικά της συμφέροντα. Ο Μοντεσκιέ γράφει προφητικά: «Η Τουρκική Αυτοκρατορία έχει την ίδια αδυναμία που είχε και η Ελληνική. Αλλά θα διατηρηθεί επί πολύ ακόμη. Αν απειληθεί, υπάρχουν τρεις Μεγάλες Δυνάμεις της Ευρώπης να την προστατεύσουν».

Υπάρχει όμως μια αφανής λεπτομέρεια η οποία σήμερα δεν διδάσκεται στα ελληνικά σχολεία, σε ειδικό μάθημα Αγωγής του Πολίτου. Ποια λεπτομέρεια; Ότι ο κοσμικός νόμος ο οποίος έχει επιβληθεί στην Φύση από τον Παντοδύναμο, είναι «το Συμφέρον του Ισχυροτέρου».
Ότι, ενώ οι ανθρώπινοι νόμοι στις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων μιας κοινωνίας, αναγνωρίζουν συναισθήματα και φιλίες, τουναντίον οι νόμοι για τις σχέσεις μεταξύ κρατών βρίσκονται ακόμη στην κατάσταση της ζούγκλας, αποτυπώνουν αυτούς τους αιώνιους νόμους τους οποίους έχει επιβάλλει ο Παντοδύναμος στην Φύση. Αυτή είναι η φυσική διαφορά μεταξύ κοινωνικού και ατομικού Δικαίου, αλλά και μεταξύ ατομικής και κοινωνικής Ηθικής.

Τα Κράτη φέρονται ως «άτομα» με ιδιοτελείς σκοπούς, ενώ επιζεί ο ισχυρότερος μέσα στην διεθνοπολιτική ζούγκλα. Τα ιδεολογήματα, τύπου «Κοινωνίας των Εθνών» ή «Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών» είναι για τους αφελείς. Οποιοδήποτε δρώμενο αποπειράται να παραμελήσει ή να προσβάλλει τους βασικούς νόμους της Φύσεως είναι καταδικασμένο σε αποτυχία.

Όταν ακούμε, αυτός είναι «φιλέλλην» πρέπει να κουμπωνόμαστε με την ίδια φροντίδα όπως και όταν ακούμε ότι είναι «μισέλλην». Φιλέλληνες και Μισέλληνες, υπάρχουν μόνο μεταξύ διανοουμένων, σε έναν περιορισμένο κοινωνικό κύκλο προσώπων, οι οποίοι δεν έχουν ατομικά συμφέροντα. Δεν υπάρχουν στην διακρατική ζούγκλα παρά ….ποικιλοτρόπως μισθοδοτούμενοι απολογητές συμφερόντων.

Όταν ένας πολιτικός στην Ελλάδα λέει «δεν διεκδικούμε τίποτα» δεν πρόκειται να συγκινήσει συναισθηματικά κανέναν. Απεναντίας, απλώς προδιαθέτει τον δεδομένο ή δυνητικό αντίπαλο να του δώσει ακόμη έναν κόλαφο. Κατά τους προαναφερθέντες νόμους της Φύσεως, όποιος δεν διεκδικεί, ή δεν είναι σε θέση να διεκδικήσει, χάνεται ! Να λοιπόν πόσο δυσφορικά αλλά σωστά μας διδάσκει η …. «παρελθοντολογία».

Αυτό προσπάθησε να κάνει ο Μακιαβέλλι και τον παρεξήγησαν οι ηθικολόγοι, ελαφροί φιλόσοφοι τύπου Βολταίρου. Ο Μακιαβέλλι όμως, διδάσκει εφηρμοσμένη ανθρώπινη ψυχολογία. Δείχνει, με δίδαγμα την Ιστορία, το τι είναι και όχι το τι δέον είναι.
Ο μόνος που τον κατάλαβε ήταν ο πονηρός και πολύπειρος της ζωής, Ρουσσώ. Αυτός είπε «νομίζουν ότι διδάσκει τους Ηγεμόνες, ενώ αυτός διδάσκει τους λαούς». Πολλοί αφελείς άνθρωποι λέγουν ότι δεν τους αρέσει η αρχή «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Εδώ το προέχον είναι το «ποιος αγιάζει τον σκοπό;». Και σκοπός για ένα Κράτος είναι το Κράτος !
Όπως σκοπός για ένα όν είναι η αυτοσυντήρηση.

Γι' αυτό και η αρχή «ου φονεύσεις» αναιρείται στο Δίκαιο όταν πρόκειται για αυτοάμυνα.
Σε περίπτωση πολέμου ο ιερεύς ευλογεί «τα όπλα τα ιερά». Γι’ αυτό ο Σωκράτης λέγει «σεμνότερον και αγιώτερον εστίν η πατρίς». Γι' αυτό ο Μακιαβέλλι λέγει «πρέπει να προασπίζεσαι την Πατρίδα είτε με ατιμία, είτε με δόξα. Όλα τα μέσα είναι καλά, αρκεί να προασπίζεται η Πατρίδα». Διότι Κράτος και Πατρίς είναι η κλειστή κοινωνία για την οποία «αγιασμένος σκοπός» είναι η προστασία των μελών της. Όχι ως ιδεολόγημα, αλλά ως απτό και ορατό αποτέλεσμα. Παρελθοντολογία λοιπόν και πάλι παρελθοντολογία!
Ας το καταλάβουν καλά όλοι αυτοί που την «περιφρονούν», από ανοησία ή από συμφέρον.

Παρελθοντολογία : Δηλαδή γνώση της Ιστορίας. Δηλαδή γνώση των πρώτων αιτίων και παρακολούθηση της αιτιώδους συνέχειας μέχρι των αποτελεσμάτων. Αυτή είναι η ανιούσα και κατιούσα διαλεκτική την οποίαν έχει διδάξει ο Πλάτων μερικές χιλιάδες χρόνια πριν
(και που έχει …. ξεχάσει να την διδάσκει το σημερινό ελληνόφωνο και όχι ελληνικό σχολείο.) Για να πάψει ο σημερινός πολίτης να είναι «πάντα ευκολόπιστος και πάντα προδομένος», όπως τον περιγράφει ο Διονύσιος Σολωμός.

Μεταξύ 1740 και 1763 η Τουρκία ζει ήσυχα με την λεία της, διότι άλλα μείζονα προβλήματα απασχολούν τις Μεγάλες Δυνάμεις. Οι Έλληνες, υπόδουλοι στον βάρβαρο, περιμένουν στα παραμύθια τους το «ξανθόν γένος» να τους βοηθήσει. Η Κεντρική Ευρώπη ασχολείται με τον αγώνα μεταξύ Αυστρίας και Πρωσίας για την κυριαρχία στον Γερμανόφωνο κόσμο. Πέραν των θαλασσών, κλιμακώνεται ο αγών Αγγλίας- Γαλλίας για την ηγεμονία στις Ινδίες και στην Βόρειο Αμερική. Στο διάστημα αυτό, ο Μέγας Φρειδερίκος της Πρωσίας, αποσπά την Σιλεσία από την Μαρία Θηρεσία η οποία περιμένει ματαίως από την Αγγλία να την «σώσει». Μέχρι το 1756 άλλα, νέα συμφέροντα ανατρέπουν τις Συμμαχίες και μαίνεται ο επταετής πόλεμος διαδοχής του Αυστριακού θρόνου.

Άραγε πόσες χιλιάδες αθώων, άφησαν τα χωράφια τους και τις οικογένειές τους για να σκοτωθούν, ώστε η Μαρία Θηρεσία να καταλάβει τον θρόνο του μεγαλείου της...
Ο επιδέξιος Αυστριακός Υπουργός Kaunitz επιτυγχάνει να στρέψει την Γαλλία προς την Αυστρία. Μείζον «διπλωματικόν ολίσθημα» που απομακρύνει την Γαλλία από τις παραδοσιακές φιλίες της με την Πολωνία και την Τουρκία. Η Συμμαχία της με την Αυστρία την αναγκάζει σε συμμαχία με την Ρωσία, την στιγμή που εκεί ανέρχεται μία από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες της παγκοσμίου Ιστορίας. Είναι μια Γερμανίδα, θετή κόρη της Ρωσίας, η οποία θα ονομασθεί στην Ιστορία «Μεγάλη Αικατερίνη».

Λεοπαρδάλεις, φίδια, ύαινες, λιοντάρια κι αθώα ερίφια μέσα στην διεθνοπολιτική ζούγκλα ! Εκείνη την οποία διέπουν οι άτεγκτοι νόμοι της Φύσεως τους οποίους επέβαλε ο Παντοδύναμος και περιέγραψε τόσο άριστα και αντικειμενικά, με περισσή οξυδέρκεια ο Νικολό Μακιαβέλλι («διδάσκοντας τους λαούς» όπως ευχόταν ο Ρουσσώ).
Αλλά οι λαοί, που τόσο εύκολα φανατίζονται με ελπίδες από τότε, από το απώτατο παρελθόν όσο και στο άπειρο μέλλον, έχουν αποδειχθεί κατάφορα ανεπίδεκτοι μαθήσεως.

«Θέλετε» λέει ο Μεγάλος δάσκαλος Μακιαβέλλι, «να ξέρετε τι είναι δύσκολο ή εύκολο για να πείσετε έναν λαό ; Εάν παρουσιάσετε επίφαση εθνικής δόξας και πλουτισμού, τίποτε το πιο εύκολο για να πείσετε το πλήθος, ακόμη και αν πίσω από αυτή την ωραιοφανή πρόσοψη κρύβονται ο χαμός της δημοκρατίας και η καταστροφή της χώρας».

Ευαγγελια Ιωαννίδου

Share This !

2022 ALL RIGHTS RESERVED COPYRIGHT ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΊ ΑΝΤΊΛΑΛΟΙ