ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ

[...]
Αυτός ο πόλεμος που ζούμε καθημερινά μέσω των τηλεοπτικών μέσων ενημέρωσης, στην πραγματικότητα δεν έχει να κάνει με την Ουκρανία, η χώρα αυτή ήδη είναι διαμελισμένη και καταδικασμένη.

Το γενικό σχέδιο της Δύσης έχει να κάνει με την αποδυνάμωση της Ρωσίας, και εφόσον αυτό επιτευχθεί, να γίνει το ίδιο με την Κίνα...

ΘΕΛΕΙ Η ΔΥΣΗ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ;


Εν προοιμίω δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο πόλεμος δεν ξεκίνησε πραγματικά στις 24 Φεβρουαρίου τρέχοντος έτους, αλλά ήδη από το 2014. Νομίζω όμως ότι οι Ρώσοι είχαν πάντα την ελπίδα ότι αυτή η σύγκρουση μπορεί να επιλυθεί σε πολιτικό επίπεδο με τις συμφωνίες του Μινσκ Ι και ΙΙ. Είναι σαφές ότι ο Ζελένσκι, που στο προεκλογικό του πρόγραμμα είχε υποσχεθεί την πλήρη εφαρμογή των συμφωνιών του Μινσκ
(συμφωνίες που προέβλεπαν την αυτονομία των ρωσόφωνων επαρχιών του Ντονμπάς),
δεν ενδιαφερόταν για σοβαρές συνομιλίες για όλα τα κρίσιμα ζητήματα που θα μπορούσαν να είχαν αποφύγει αυτό τον πόλεμο.
Ο κύριος λόγος νομίζω ότι είναι η πίεση από τι ΗΠΑ που ασκείται έντονα από το παρασκήνιο, ο δεύτερος λόγος είναι η ανοιχτή εχθρότητα από την αυτοαποκαλούμενη «ναζιστική» ακροδεξιά της Ουκρανίας, η οποία έφτασε στο σημείο να απειλήσει την ζωή του Ζελένσκι εάν προσέφερε κλάδο ελαίας στους Ρώσους.

Θυμίζω επ’ αυτού ότι ο καγκελάριος Όλαφ Σολτς στις 19 Φεβρουαρίου ενημέρωσε τον Ζελένσκι ότι «η Ουκρανία πρέπει να παραιτηθεί από τις φιλοδοξίες της για ένταξη στο ΝΑΤΟ και να διακηρύξει την ουδετερότητα της, ως μέρος μιας ευρύτερης έννοιας ασφαλείας μεταξύ Ρωσίας και Δύσης» (πληροφορία αυτή προκύπτει από δημοσίευμα της Wall Street Journal). Ο Ζελένσκι απέρριψε κατηγορηματικά την πρόταση του Σολτς, αφού η Ουάσιγκτον ήθελε να σαμποτάρει την διπλωματική λύση που προσέφεραν οι συμφωνίες του Μινσκ.

Βέβαια προκύπτει το ερώτημα κατά πόσον η Ρωσία χρησιμοποίησε όλα τα διπλωματικά μέσα για να αποφύγει τον πόλεμο. Για παράδειγμα γιατί δεν προσέφυγε στον ΟΗΕ, υποβάλλοντας αίτημα για μια ειρηνευτική αποστολή στο Ντονμπάς; Ή εφόσον ο στόχος ήταν να προστατευτεί ο ρωσόφωνος πληθυσμός του Ντονμπάς, γιατί να εισβάλλει όχι μόνο σε αυτή την επαρχία, αλλά και πέρα από αυτή; Νομίζω ότι η Μόσχα έχει χάσει εντελώς την εμπιστοσύνη της στην Δύση. Δεν την εμπιστεύεται και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο βασίζεται σε μια πλήρη στρατιωτική νίκη, προκειμένου να επιτύχει μια καλύτερη διαπραγματευτική θέση.

Ο Ζελένσκι με όσα έχουν διαμεσολαβήσει δεν έχει πλέον την πολυτέλεια να κάνει ειρήνη, καθώς η Δύση, ειδικά οι ΗΠΑ και η Βρετανία, δεν την θέλουν. Ευθύνη φέρουν φυσικά η Γερμανία και η Γαλλία που ως εγγυήτριες δυνάμεις των συμφωνιών Μινσκ δεν τις εφάρμοσαν ποτέ, απλά δεν έκαναν την δουλειά τους. Υπενθυμίζω ότι οι συμφωνίες αυτές αποτέλεσαν αντικείμενο ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας, που σημαίνει ότι και τα δυτικά μέλη αυτού του Συμβουλίου δεν ήθελαν την εφαρμογή τους. Προφανώς η Ουάσιγκτον, αλλά και ολόκληρη η Δύση, έκαναν κάθε δυνατή προσπάθεια για να αποτρέψουν μια πολιτική λύση στην σύγκρουση.

Αυτός ο πόλεμος που ζούμε καθημερινά μέσω των τηλεοπτικών μέσων ενημέρωσης, στην πραγματικότητα δεν έχει να κάνει με την Ουκρανία, η χώρα αυτή ήδη είναι διαμελισμένη και καταδικασμένη. Το γενικό σχέδιο της Δύσης έχει να κάνει με την αποδυνάμωση της Ρωσίας, και εφόσον αυτό επιτευχθεί, να γίνει το ίδιο με την Κίνα. Μπορεί η Ουκρανία να έχει επισκιάσει τα υπόλοιπα, αλλά κάτι πολύ παρόμοιο θα μπορούσε να ξεσπάει ανά πάσα στιγμή στην Ταϊβάν. Το Πεκίνο έχει πλήρη επίγνωση αυτής της πιθανότητας και προετοιμάζεται καταλλήλως.

Η εξύφανση του σχεδίου λοιπόν προέβλεπε την αποδυνάμωση της Ρωσίας, κάτι που το think tank «Rand Corporation», το οποίο έχει στενούς δεσμούς με το αμερικανικό Πεντάγωνο, παραδέχεται ευθαρσώς σε μελέτη του από το 2019. Στην μελέτη αναφέρεται ότι «ως κορυφαία επιλογή για την αποδυνάμωση της Ρωσίας κρίνεται η αποστολή όπλων στην Ουκρανία και η πυροδότηση μιας σύγκρουσης που θα έσερνε την Ρωσία στον πόλεμο».

Ο Πούτιν δεν θα μπορούσε να περιμένει την εισβολή ή την καταστροφή των ρωσόφωνων δημοκρατιών του Ντονμπάς από το Κίεβο, θυμίζω ότι η κυβέρνηση Ζελένσκι με νόμο που ψηφίστηκε τον Μάρτιο του 2021 είχε αποφασίσει να ανακαταλάβει την Κριμαία και τις ρωσόφωνες επαρχίες του Ντονμπάς που είχαν αποσχιστεί από την Ουκρανία.
Ο Ρώσος ηγέτης έπρεπε να κάνει κάτι και αποφάσισε την μέγιστη επιλογή.
Μια άλλη πιθανότητα θα ήταν να υπερασπιστεί τις ρωσόφωνες επαρχίες στην γραμμή επαφής με τις δυνάμεις του Κιέβου. Επέλεξε την πλήρη καταστροφή των δυνάμεων που απειλούσαν το Ντονμπάς και την Κριμαία.

Αυτό που είναι ενοχλητικό στο όλο θέμα του ουκρανικού πολέμου είναι ότι η κοινή γνώμη γνωρίζει τόσο λίγα. Αυτό που θα έπρεπε να μας ενοχλεί είναι ότι οι δυτικοί ηγέτες λαμβάνουν αποφάσεις χωρίς να νοιάζονται για την πραγματικότητα, κάτι που δείχνει πόσο διεστραμμένη είναι όλη η διαδικασία λήψης αποφάσεων στην Δύση και πόσο ανώριμη ηγετική τάξη έχουμε εμείς οι λαοί της.

Αυτό πρέπει να μας ανησυχεί πραγματικά, τουτέστιν ότι έχουμε ανθρώπους που λαμβάνουν αποφάσεις χωρίς καμία βάση και κατ’ εντολή κρυφών κέντρων εξουσίας.
Και αυτό είναι εξαιρετικά επικίνδυνο.

Georg Lah 

Share This !

2022 ALL RIGHTS RESERVED COPYRIGHT ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΊ ΑΝΤΊΛΑΛΟΙ