ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Η έκθεση του κόμματος και των στελεχών του στις βρώμικες δυνάμεις του συστήματος, όπως τα κομματόσκυλα και οι συμμορίες των παρακρατικών και της ευρύτερης αριστεράτζας δεν εκτιμήθηκε σωστά.

Οι «ιθύνοντες» ήταν απασχολημένοι με το πολιτικό προφίλ τους για τις όποιες επόμενες εκλογές

ΣΠΑΘΑΤΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ
Η ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΕΠΟΧΗ –  ΤΟ ΨΗΦΟΛΟΪ

Καλοί μου φίλοι, ένιοι εξ υμών και συμπολεμιστές, ήταν το 2010. Η κατάσταση δεν έδειχνε ακόμη διαμορφωμένη. Το οικοδόμημα έπρεπε να χτιστεί εκ βάθρων.
Ακόμη ήμαστε μία παρέα αγωνιστών, υποτίθεται.

Από την άλλη τα πρώτα δυσοίωνα σημάδια εμφανίστηκαν. Ήταν η εποχή της προεκλογικής περιόδου για το δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας. Ακριβώς εκείνη την εποχή και μέσα στην αρχική Τοπική σουλατσάριζαν διάφορα συγγενικά και φιλικά πρόσωπα (κυρίως θηλυκού γένους). Όχι δικά μου ή των άλλων ανθρώπων της ιδεολογίας, όχι βέβαια. Μιλάω για πρόσωπα που ήταν κοντινά στα μεγαλοστελέχη, στους παλληκαράδες.
Πρόσωπα που δεν είδα στις συγκεντρώσεις και στις μάχες με τους ανθρώπους του παρακράτους – κράτους.
Πρόσωπα που έβλεπαν από τότε μία ευκαιρία για να πιάσουν από τα μαλλιά την τύχη τους. Μόστρες στον κόσμο που συνέρρεε και δίπλα στα φώτα και τα μικρόφωνα. Ας είναι.

Μετά ήρθε το 2012. Οι μάσκες έπεσαν. Ενώ κάποιοι προσπαθούσαν να χτίσουν ένα Κίνημα, οι γύπες, μικροί και μεγάλοι, έχτιζαν το πολιτικό τους προφίλ. Οι εντολές περί αποφυγής του πολιτικαντισμού πήγαν περίπατο. Φυλλάδια, διαφημίσεις και τηλεοπτικές εμφανίσεις για τους συγγενείς και τους ημέτερους. Ο έλεγχος για την ποιότητα των υποψηφίων ανύπαρκτος. Φυσικό επόμενο εφόσον δεν υπήρχαν εκπαιδευμένα στελέχη και σταθερή οργανωτική διάρθρωση. Όποιος έφερνε ψήφους έμπαινε στα ψηφοδέλτια, αρκεί να μην απειλεί τον ευνοούμενο της ηγεσίας. Σκέτο ψηφολόϊ, ενώ στις ομιλίες των μεγαλοστελεχών προείχε η ηθική αυστηρότης και η σοβαροφάνεια του κ@λου.

Κανείς δεν είχε κατανοήσει ότι το κοινοβούλιο ήταν το αρχηγείο του εχθρού και τα ΜΜΕ τα πολιτικά του δικαστήρια. Εάν δε κάποιοι το κατανοούσαν φέρουν ακέραιη την ευθύνη για το ηθικό και οργανωτικό χάος. Η είσοδος στο κοινοβούλιο επιτάχυνε τις εξελίξεις. Άρχισε να μαζεύεται κάθε καρυδιάς καρύδι για να δοκιμάσει την τύχη του. Οι περισσότεροι έφαγαν πόρτα από τους μάγκες που κρατούσαν τα πόστα. Οι Τοπικές που υπολειτουργούσαν ως πολιτικά γραφεία των μεγάλων ανέπτυσσαν καταστάσεις που ήταν μη διαχειρίσιμες. Με ταχύτατες διαδικασίες, πέραν των Τοπικών που έγιναν τσιφλίκια, η «ηγεσία» φεύγει από την αρχική Τοπική και χώνεται στην Κεντρική Διοίκηση. Από τότε πάψαμε να τους βλέπουμε. Κατοικούσαν μόνιμα στο νέο ανάκτορο. Έρχονταν που και που με βασιλικό ύφος να μιλήσουν στους υπηκόους αντιμετωπίζοντάς τους όχι ως συναγωνιστές, αλλά ως εκλογική πελατεία.

Εγώ μπήκα πρώτη φορά στο ανάκτορο μετά από έξι μήνες για λίγο και για συγκεκριμένη εργασία. Αντίκρισα κάτι άγνωστες φάτσες, όλοι μισθοδοτούμενοι υπάλληλοι. Άλλοι αποσπασμένοι και άλλοι χωστοί. Με κοίταζαν περίεργα λες και έβλεπαν εξωγήινο. Σαν να έλεγαν «τι θέλει αυτός εδώ;» Άντε ρε γ@μ@θ@τε. Το θέαμα ήταν ταυτόσημο με γραφεία φιλελεύθερου κοινοβουλευτικού κόμματος ή και χειρότερο. Πάμε όμως παρακάτω.

Η έκθεση του κόμματος και των στελεχών του στις βρώμικες δυνάμεις του συστήματος, όπως τα κομματόσκυλα και οι συμμορίες των παρακρατικών και της ευρύτερης αριστεράτζας δεν εκτιμήθηκε σωστά. Οι «ιθύνοντες» ήταν απασχολημένοι με το πολιτικό προφίλ τους για τις όποιες επόμενες εκλογές. Εθνικές εκλογές, περιφερειακές ή δημοτικές εκλογές, ευρωεκλογές. Ο μόνος μηχανισμός που λειτουργούσε άψογα ήταν η τοποθέτηση των ευνοουμένων (και όχι των αξιοτέρων) στις πρώτες θέσεις των ψηφοδελτίων. Οι μάχες των υποψηφίων μαίνονταν για να έχουν το όνομά τους όσο πιο ψηλά γίνεται. Υπήρχαν ψηφοδέλτια που το πρώτο όνομα άρχιζε από το γράμμα Π ή το γράμμα Χ για να έρθει πρώτος ο ευνοούμενος. Διάφορες «κυρίες» που ευδοκιμούσαν στην κεντρική διοίκηση χρησιμοποιούσαν το όνομα του συζύγου τους εάν ήταν προβεβλημένος. Εάν όχι, έβαζαν το πατρικό τους σε περίπτωση που άρχιζε από Α, Β ή Γ κλπ. Άλλες, νεοφερμένες διατυμπάνιζαν ότι είχαν έρθει για να κάνουν πολιτική καριέρα. Όπως το γράφω. Υπήρχαν και οι πισωκολλητοί του κάθε βουλευτή, αρχικλακαδόροι που ευελπιστούσαν να εγγραφούν στο μελλοντικό μισθολόγιο.

Αυτά γινόντουσαν με την έγκριση της ηγεσίας. Όποιος τολμήσει να ψελλίσει ότι δεν τα ήξεραν προσβάλλει την ίδια την ηγεσία. Εάν δεν τα ήξεραν τότε βρισκόντουσαν σε άλλο πλανήτη. Οι προεκλογικές συγκεντρώσεις έχασαν κάθε κινηματική – αγωνιστική χροιά. Αρκετός κόσμος στην αρχή αλλά ποιότητα αστικού κόμματος. Πατριωτικές κορώνες και πατέ με σαμπάνια. Ξανθές, κοκκινομάλλες και μελαχρινές μπροστά στο φακό. Και πίσω, στις εξώπορτες οι λίγοι αγωνιστές που είχαν απομείνει, όρθιοι και πίσω από τους πορτιέρηδες. Να μην φαίνονται. Κάποια στιγμή, και για λόγους που θα αναλύσουμε σε επόμενη παράγραφο, το τσίρκο άρχισε να διαλύεται. Έμειναν καμιά εκατονπενηνταριά παρατρεχάμενοι να τρέχουν από γειτονιά σε γειτονιά και να ακούνε τις ίδιες μ@λ@κίες από τους ίδιους πουθενάδες. Και γι’ αυτό δεν φταίει το σύστημα. Και θα το αποδείξω σε επόμενη φάση.

Θα συνεχίσουμε και θα πιάσουμε την κατάσταση από άλλη οπτική γωνία ώστε να μην έχει κανείς καμία «απορία».
Γεια σας προς το παρόν.

RAGNAR LOTHBROK 

Share This !

2022 ALL RIGHTS RESERVED COPYRIGHT ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΊ ΑΝΤΊΛΑΛΟΙ