ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Αυτό το θέατρο ήταν νομοτελειακά προδιαγεγραμμένο ότι θα τελείωνε αργά ή γρήγορα και πολύ άδοξα. Όπως και συνέβη.

Πολύ γρήγορα έγινε αντιληπτό ότι οι περισσότερες Τοπικές είχαν ακόμη πιο βρώμικη αποστολή. Μετατράπηκαν σε πολιτικά γραφεία των βουλευταράδων – παλληκαράδων που είχαν τοποθετήσει στις καίριες θέσεις έμπιστους κολλητούς τους, τις γυναίκες τους και διάφορα «φιλικά» πρόσωπα

ΣΠΑΘΑΤΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ
Η ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΕΠΟΧΗ –  ΤΑ ΤΣΙΦΛΙΚΙΑ

Μέρες που τις θυμάται πολύς κόσμος που ήταν ενεργός εκείνη την εποχή. Μεγάλες χαρές και ενθουσιασμός από την είσοδο στο κοινοβούλιο. Οι αγωνιστές, απλοί άνθρωποι με καθαρό βλέμμα, καλοσύνη και ελπίδα για τη σωτηρία του Έθνους λάτρευαν τους μεγάλους μπροστάρηδες. Περίμεναν οδηγίες για να δώσουν ό, τι διέθεταν.

Ήταν τότε που αποφασίστηκε η διασπορά. Άπλωμα Τοπικών σε όλη την Αττική και όχι μόνο. Δεν είναι κακή τακτική, ίσως απαραίτητη, αλλά κάτω από ποιες συνθήκες; Για να δημιουργήσεις μία νέα Τοπική, πέραν των συνηθισμένων, χρειάζεσαι πολιτικοκοινωνική μελέτη της περιοχής, πρόγραμμα λειτουργίας, ομάδα υποδοχής νέων μελών, πρόγραμμα εκπαίδευσης, σαφή καθορισμό αρμοδιοτήτων και κυρίως τρόπους ώστε να διατηρείς πάντα το ενδιαφέρον σε εγρήγορση.
Δηλαδή χρειάζεσαι όχι απλώς ικανά, αλλά χαρισματικά στελέχη συγκροτημένα και συντονισμένα που θα καταστήσουν την κάθε Τοπική ζωντανό οργανισμό που αναπτύσσεται και παράγει. Αυτό βέβαια προϋποθέτει προετοιμασία και δουλειά μέχρι ξεσκισίματος, πράγμα που ήταν εφιάλτης για τους μεγάλους μάγκες που τώρα η αυταρέσκεια και η αλαζονεία έτρεχαν από τα μπατζάκια τους. Αντί για κάτι τέτοιο, προτιμήθηκε η εύκολη (όπως πάντα) μέθοδος.

Χωρίς καμία ενημέρωση και χωρίς να ζητηθεί κάποια γνώμη «αποφασίστηκε» να χωριστούν σε παρέες, να νοικιάσουν ένα χώρο και να ακολουθήσουν την περπατημένη.
Άνοιγμα Τοπικών μία – δύο φορές την εβδομάδα για ένα δίωρο – τρίωρο, μία ομιλία πάνω στις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις (κοινοβουλευτολόϊ) ή κάτι ψιλοϊστορικό και άντε γεια σας. Κάθε μία – δύο εβδομάδες έπεφτε και μία διαταγή στους υπηκόους για τοπική ή γενική δράση, εκεί που είχαν αποφασίσει οι μεγάλοι.
Για Κινηματική εκπαίδευση και διεύρυνση του βαθέος στελεχιακού δυναμικού ούτε λόγος. Μια χαρά είμαστε έτσι. Ας είναι καλά η τηλεόραση και τα μικρόφωνα. «Πάμε τρένο» που έλεγε κάποιος γνωστός και μη εξαιρετέος προβεβλημένος πατσαβούρης.

Πολύ γρήγορα ήρθε και η εποχή που κάθε εβδομάδα άνοιγαν μία ή δύο τοπικές στην επαρχία. Πως άνοιγαν; Η συνταγή είναι η εξής: Παίρνεις πέντε ντόπια κολλητάρια ό, τι νάναι. Αρκεί να σου χρωστάνε χάρη. Φέρνεις ένα παπά για το ευχέλαιο, μία κορδέλα, ένα ψαλίδι, μία κάμερα για να τραβήξει το βίντεο που θα αναρτηθεί με διθυραμβικά σχόλια, μερικές φωτογραφίες με παλιές και νέες φάτσες, και ένα ακόμα «κάστρο του Εθνικισμού» ορθώθηκε. Κάπου εβδομήντα τέτοιες περιπτώσεις.

Αυτό το θέατρο ήταν νομοτελειακά προδιαγεγραμμένο ότι θα τελείωνε αργά ή γρήγορα και πολύ άδοξα. Όπως και συνέβη. Πολύ γρήγορα έγινε αντιληπτό ότι οι περισσότερες Τοπικές είχαν ακόμη πιο βρώμικη αποστολή. Μετατράπηκαν σε πολιτικά γραφεία των βουλευταράδων – παλληκαράδων που είχαν τοποθετήσει στις καίριες θέσεις έμπιστους κολλητούς τους, τις γυναίκες τους και διάφορα «φιλικά» πρόσωπα. Οι παλιοί ιδεολόγοι αγωνιστές, οι ρομαντικοί, οι αληθινοί μαχητές πέρασαν στα αζήτητα. Αντί αυτών εμφανίστηκαν διάφοροι τσιλιμπίρδουλες που έκαναν και ομιλίες της συμφοράς.

Επιτέλους, το κοινοβουλευτικό εθνικιστικό κίνημα άρχισε να δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο και να ξεδιπλώνει τις χάρες του. Συστηματική μετάλλαξη σε κοινοβουλευτικό απόκομμα - μαγαζί που άφηνε κοντά στα διακόσια χιλιάρικα το μήνα στους μεγάλους και στους μεσαίους (κατά τους πρώτους μήνες). Και όμως κάποιοι ακόμα ελπίζαμε. Εκεί που η κατάσταση χώλαινε πάρα πολύ ήταν το μοίρασμα των αρμοδιοτήτων.

Ήταν κάτι το πρωτόγνωρο. Πέντε το πολύ άτομα τα είχαν μοιράσει όλα μεταξύ τους.
Ένας μπορεί να ήταν βουλευτής και ταυτόχρονα υπεύθυνος στο νότιο ή βόρειο τομέα της Αττικής, υπεύθυνος στη περιφέρεια, υπεύθυνος για τον καθορισμό και την οργάνωση των δράσεων και πάει λέγοντας. Και ο Ιουστινιανός θα είχε πελαγώσει. Αρκεί να μην πάρει κανένας από την «απ’ έξω» οποιαδήποτε αρμοδιότητα. Ένας άνθρωπος που τα όρια των δυνατοτήτων του είναι να καταφέρνει δύο πράγματα, αν του δώσεις να κάνει πέντε στο τέλος δεν θα κάνει τίποτα, ούτε τα δύο που μπορεί. Φαντάσου τώρα έναν τύπο που είτε δεν κατέχει επαρκώς είτε αγνοεί πλήρως κάποια θέματα, τι αποτέλεσμα θα καταφέρει. Εδώ βρισκόμασταν εμείς.

Όλες οι αποφάσεις στο πόδι, οργάνωση της τελευταίας στιγμής, τσαλαβουτήματα και λογύδρια χιλιοειπωμένα, υφάκι «θα κάνεις ό, τι σου λέω» και η αποστολή εξετελέσθη. Πολύ λογικό αφού Γιάννης κέρναγε και Γιάννης έπινε. Αυτοί οι άνθρωποι συστηματικά εγκληματούσαν ευτελίζοντας τις ιδέες μας.
Δεν είμαι βέβαιος ότι αυτό το κατανοούσαν όλοι. Κάποιοι με IQ κάτω του 85 νόμιζαν ότι είναι διάνοιες. Είμαι όμως βέβαιος ότι για τις πράξεις τους, που τελούνταν για χρόνια, δεν έδιναν αναφορά σε κανέναν γιατί απλά δεν υπήρχε όργανο για να τους ελέγξει και να τους στείλει από νωρίς στον αγύριστο.

Δεν υπήρχε Κίνημα με οργανωτική δομή γιατί οι ίδιοι δεν το ήθελαν. Οι ίδιοι έδιναν στους εαυτούς τους τη δικαιοδοσία να κάνουν ό, τι θέλουν και μάλιστα, ο ένας δεν ήξερε τι κάνει ο άλλος. Αυτοί λοιπόν έλεγαν ότι είναι Εθνικιστές. Και ακόμη το λένε. Ρε ούστ πατσούρια του κερατά!!
Προχωράμε στα επόμενα.

RAGNAR LOTHBROK

Share This !

2022 ALL RIGHTS RESERVED COPYRIGHT ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΊ ΑΝΤΊΛΑΛΟΙ