ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ 

Ο δαιμόνιος Τουργκούτ Οζάλ,
ο όγδοος Πρόεδρος της Τουρκίας, προ ετών είχε πει επιγραμματικά:

«όπου υπάρχει για μας ένα καλύτερο μέρος πρέπει να το πάρουμε».

---

Όταν κάποιος δημοσιογράφος ρώτησε τον Έλληνα τέως (δοτό) Υπουργό Οικονομικών
κ. Στουρνάρα

«γιατί πουλάει φιλέτα στους Τούρκους»

ο ….. ανυποψίαστος κ. Υπουργός απήντησε υπεροπτικά :

«Εγώ δεν πιστεύω σε α λα καρτ πωλήσεις!»

Η ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΔΙΑΧΡΟΝΙΑ TOΥ «ANATOΛIKOΥ ZHTHMΑΤΟΣ» - 2

Ουσιαστικώς «Ανατολικό Ζήτημα» είναι η σύγκρουση δύο πολιτισμών, δύο Κόσμων, δύο Κοσμοθεωρήσεων, στα σύνορα Ευρώπης και Ασίας : Έλληνες - Πέρσες, Αλέξανδρος o Μέγας και ασιανοί αντίπαλοι, Ρωμαίοι – Ανατολικοί ασιατικοί λαοί, Ισλάμ και ευρωπαϊκή αντεπίθεση με Σταυροφορίες, Οθωμανοί κατά Ευρώπης, Τούρκοι – Έλληνες και ζοφερά τουρκοκρατία….. Μια συνέχεια τραγικών πολύνεκρων συγκρούσεων.

Η ευρύτατη περιοχή μεταξύ Ινδίας και Ιονίου Πελάγους, με επίκεντρό της την «Βασιλίδα των Πόλεων» Κωνσταντινούπολη, είναι μία πραγματική ευρεία «γέφυρα» των δύο κόσμων, Ανατολής και Δύσεως, Ασίας και Ευρώπης, οι οποίοι διαφέρουν από πολιτισμική, στρατιωτική, εμπορική, θρησκευτική και φιλοσοφική άποψη.

Ως κύριοι σταθμοί στην πορεία προς την διαμόρφωση, ενίσχυση ή επίλυση του Ανατολικού Ζητήματος θεωρούνται:
• Η Ελληνική Εθνεγερσία (1821-1830).
• Ο πολυαίμακτος Κριμαϊκός Πόλεμος (1853-56) και η συνθήκη των Παρισίων (1856), με την οποία τερματίσθηκε και στην οποία διατυπώθηκε για πρώτη φορά σε ευρωπαϊκό επίπεδο, σαφέστατα και κατηγορηματικά, το δόγμα της εδαφικής ακεραιότητας της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
• Η «Ανατολική Κρίση» (1875-78) και η «Βερολίνειος συνθήκη» (1878), η οποία εσήμανε την δραστική είσοδο των Γερμανών της ενωμένης πλέον (1870) ενιαίας Γερμανίας στην Μέση Ανατολή.
• Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι (1911-1913), οι οποίοι κατέληξαν στις Συνθήκες του Λονδίνου (17/5/1913) και του Βουκουρεστίου (28/7/1913).
• Οι συνθήκες τερματισμού του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1914-1918) οι οποίες, μετά την επακόλουθη Μικρασιατική Καταστροφή της Ελλάδος (1922), διαμόρφωσαν εν πολλοίς την σημερινή κατάσταση στον χώρο της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.
Ενδιαμέσως, στα πλαίσια του Ανατολικού Ζητήματος, συνέβησαν και άλλα γεγονότα και συγκρούσεις μικρότερης κλίμακας, όπως ο Ρωσο-Περσικός πόλεμος (1826-1828), η προκληθείσα από τον Αιγύπτιο πασά Μεχμέτ Αλί δεκαετής κρίση (1831-41), η ήττα των Ρώσων από τους πολεμόχαρους Τσετσένους μουσουλμάνους στον Καύκασο το 1859, το τρομακτικό περιστατικό της σφαγής των προξένων το 1876 στην Θεσσαλονίκη (όταν ο κτηνώδης τουρκικός όχλος λυντσάρισε τον πρόξενο της Γερμανίας Ερρίκο Άμποτ και της Γαλλίας Ζυλ Μουλέν εντός κτηρίου τεμένους, μετά από αναστάτωση η οποία προκλήθηκε στον μουσουλμανικό πληθυσμό της πόλης λόγω της «απόπειρας αποτροπής εξισλαμισμού νεαρής χριστιανής»), η Επανάσταση των Νεοτούρκων το 1908 και βεβαίως ο σκληρότατος Μακεδονικός Αγώνας για την σωτηρία της Μακεδονίας μας από τους Βουλγάρους κομιτατζήδες.

Ο εκδότης, πολιτικός, ιστορικός και βιογράφος Υποκόμης Λόρδος John Morley (1838-1923) συνοψίζει σε μια κεντρική ιδέα την περιγραφή του ζητήματος: «αντίθετα συμφέροντα, ανταγωνιστικοί λαοί, αντιθετικές θρησκευτικές πίστεις». Είναι ένα εκτενές πεδίον σφοδρής συγκρούσεως πολιτισμών. Μάλιστα, επίκεντρο προσοχής του είναι τα Βαλκάνια όπου, με την επιτυχή Ελληνική Επανάσταση, σχηματοποιείται έμπρακτα και υπερισχύει το στοιχείο της «Αρχής των Εθνικοτήτων».

Βλέπουμε λοιπόν ξεκάθαρα ότι ως Έλληνες μετέχουμε (εκόντες - άκοντες) στο μεταίχμιο μιας μεγάλης ιστορικής εξελίξεως, με επίκεντρο την μείζονα γεωπολιτική περιοχή όπου δυστυχώς βρίσκεται η Ελλάς κατά την τρέχουσα χρονική περίοδο. Η Ιστορία όμως είναι συνεχής, δεν κλείνεται σε χωριστά διαμερίσματα, δεν σφραγίζεται σε χωροχρονικά κουτιά κονσέρβας. Δεν είναι ένα παθητικό αποτυπωμένο απολίθωμα, αλλά ένα συνεχές δραστικό σύνολο. Αυτό και θα συνεχισθεί με τις νέες δυνάμεις οι οποίες αναπτύσσονται και αναδύονται.

Αν θεωρήσουμε την Αμερική και την Ευρώπη ως μια ενότητα πολιτισμού η οποία λέγεται «Δύση» (και οι Αμερικανοί είναι κυρίως Ευρωπαίοι), απέναντί της ορθώνονται και πάλι, διαφοροποιημένες εθνικά και πολιτικοκοινωνικά, οι νέες δυνάμεις αυτού που λέγεται Ανατολή. Η «καιρικότης» θα δείξει την συνέχεια. Θα υπάρξει μία νέα «Μάχη του Μαραθώνος» για την σωτηρία της Ευρώπης ή όχι;

Η σύγχρονη φάση του Ανατολικού Ζητήματος, για μερικούς ιστορικούς αρχίζει με τον Ελληνικό αγώνα της ανεξαρτησίας (1821), ενώ για άλλους από την Ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571) η οποία εσήμανε την απαρχή της φθίσεως της Οθωμανικής επιδρομής κατά της Ευρώπης. Τέλος για ολίγους άλλους, η αρχική φάση του ζητήματος ξεκινάει από την στιγμή που οι Οθωμανοί Τούρκοι διέβησαν τον Ελλήσποντο. Δηλαδή την στιγμή που ο Τούρκος πάτησε πόδι στο Ευρωπαϊκό έδαφος. Το ζήτημα προφανώς έχει τεράστια και συνάμα σύγχρονη σημασία για εμάς τους Έλληνες, αλλά και για την Ευρώπη.

Για τούτο, η καιρικότης εμφανίζεται το 1353, όταν κατά την διαμάχη Παλαιολόγων και Κατακουζηνών, ο καταγέλαστος Ιωάννης ΣΤ' Κατακουζηνός ζήτησε την βοήθεια του Σουλτάνου Ορχάν στον οποίον … έδωσε την κόρη του Θεοδώρα ως σύζυγο, το 1345. Με την βοήθεια που του παρέσχε για εξόντωση του πολιτικού του αντιπάλου, τον καλεί στο Ευρωπαϊκό έδαφος για βοήθεια εναντίον των Σέρβων. Χωροχρονικά και διαχρονικά «α-συνείδητος».

Η συνείδηση είναι σε θέση να επεμβαίνει με πολλούς τρόπους επάνω στον κόσμο μας, ιδιαίτερα παρεμβαίνουσα μέσω του χώρου και του χρόνου, ώστε να πραγματοποιεί άλματα, επικαιροποιώντας διαφοριστικά τόσο το «επερχόμενο» (με το να το καθιστά παρόν βιούμενο προληπτικά), όσο και το «παρωχημένο» (με το να το καθιστά και πάλι παρόν βιούμενο αναδρομικά). Η «καιρικότης», ως εκδήλωση της προθετικότητος της συνειδήσεως, αποτελεί όχι μόνον ένα δυναμικό άνοιγμα της συνειδήσεως προς τον Κόσμο τον οποίον εκείνη οικειοποιείται καρπωτικά, αλλά συνάμα αποτελεί και ένα ερμηνευτικό πρίσμα, το οποίον της επιτρέπει να ανάγεται η ίδια σε ένα «πλέον-είναι». Η εντατικοποίηση της συνειδήσεως που συνεπάγεται εντατικοποίηση της υπάρξεως, αφορά σε όλους τους τομείς τους οποίους η συνειδησιακή δραστηριότης ελέγχει: του «είναι», του «επίστασθαι» και του «πράττειν».

[Η «προθετικότης» ή «αποβλεπτικότης», (intentionality), σχετίζεται με το λατινικό ρήμα intendo (προτίθεμαι) και το ουσιαστικό intendio (πρόθεση), αποτελεί δε μια θεμελιώδη φιλοσοφική έννοια από τον μέγα Αριστοτέλη, έως τον Γερμανό φιλόσοφο και ψυχολόγο Franz Clemens Honoratus Hermann Josef Brentano (1838-1917) «Psychologie vom empirischen Standpunkt»-1874 και τον Αμερικανό γνωσιακό επιστήμονα και φιλόσοφο Daniel Clement Dennett III «The Intentional Stance»-1987 και τον σπουδαίο Έλληνα φιλόσοφο και Ακαδημαϊκό Ευάγγελο Μουτσόπουλο (1930-2021)- «Φιλοσοφία της καιρικότητος»-1984 ].

Το 1353 ο θλιβερός Ιωάννης ΣΤ' Καντακουζηνός, «ευγνώμων» προς τον Τούρκο, προσφέρει στον γιό του Ορχάν, Σουλεϊμάν Πασά, το οχυρό του Τσουμπέ από όπου, το επόμενο έτος, οι Τούρκοι καταλαμβάνουν όλη την Ευρωπαϊκήν ακτή των Δαρδανελίων (1354). Ακριβώς, 100 έτη αργότερα κατείχαν ήδη ολόκληρη την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ο δαιμόνιος Τουργκούτ Οζάλ, ο όγδοος Πρόεδρος της Τουρκίας, προ ετών είχε πει επιγραμματικά «όπου υπάρχει για μας ένα καλύτερο μέρος πρέπει να το πάρουμε». Σύμφωνα με τον σπουδαίο καθηγητή Διεθνούς Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Χριστόδουλο Γιαλλουρίδη, ο Οζάλ υπήρξε ένα περίεργο κράμα πολιτικού, «… που συμφιλίωνε στην εικόνα του τις πλέον αντιδραστικές, συντηρητικές, παραδοσιακές αξίες οσμανικής (οθωμανικής) προέλευσης με τις πλέον ακραίες αντιλήψεις ενός θατσερικού νεοφιλευθερισμού» («Η Τουρκία σε μετάβαση», 1999). Αυτή η περιγραφή διαλαμβάνει αριστοτεχνικά την ευρύτατη πολυπλοκότητα του Τούρκου πολιτικού ο οποίος έφερε πράγματι τον καπιταλισμό στην «φίλη Τουρκία».

Τώρα, ας ιχνηλατήσουμε ψύχραιμα και μεθοδικά, εξετάζοντας φανερές και αφανείς λεπτομέρειες της Ιστορίας και της παραπολιτικής πραγματικότητας, πώς εξοπλίζονται «σαν αστακοί» οι Τούρκοι.

Οι Έλληνες, άργησαν να καταλάβουν και ακόμη αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν το ιστορικό γεγονός ότι η «φιλία» για τον Τούρκο είναι άγνωστη έννοια και ότι μόνη δυνατή αντιμετώπιση του Τούρκου είναι η υλική ισχύς και η επιθετικότης. Η Ιστορία ενός λαού επαναλαμβάνεται για έναν και μόνο λόγο: διότι ο λαός ο οποίος γράφει την Ιστορία είναι πάντα ο ίδιος. Ας αποπειραθούμε όμως έναν παραλληλισμό με την σημερινή «καιρικότητα», παρά το ότι σήμερα δεν έχουμε το πρόβλημα το οποίο αντιμετώπιζε ο Κατακουζηνός εναντίον των Παλαιολόγων. Ούτε τα ονόματα προσώπων, ούτε τα ονόματα τόπων είναι τα ίδια. Αλλά μήπως είναι ίδιες οι «σχέσεις» αιτιών και αποτελεσμάτων; Δηλαδή, μήπως είναι σχέσεις αλγεβρικές και όχι αριθμητικές;

Σήμερα, το προεξάρχον υλικό εθνικό πρόβλημα είναι ότι, αφού έχουμε μετά μανίας εκδιώξει και καταδιώξει τους Έλληνες επενδυτές από το 1975, με πρωτοστάτη τον λεγόμενο «εθνάρχη» Καραμανλή και την «σοσιαλίζουσα» αλλά όχι σοσιαλιστική ΝΔ του, αντιληφθήκαμε ξαφνικά, ύστερα από 47 χρόνια, ότι το … «μεγάλο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο» το οποίο είχαμε δαιμονοποιήσει, δεν «πίνει το αίμα του λαού» αλλά είναι το μόνο που θα μπορούσε να πληρώσει το κενό των εξαφανισμένων επενδύσεων οι οποίες θα έδιναν θέσεις εργασίας, παραγωγή, εξαγωγές, ξένο συνάλλαγμα, δηλαδή θα στήριζαν σταθερά τον Πλούτο του Έθνους.

Επειδή λοιπόν οι Έλληνες επενδυτές έφυγαν και … ακόμη τρέχουν, κάποιοι ευφυείς από τους «ηγέτες» της Ελλάδος, εστράφησαν (όπως άλλοτε ο εξωλέστατος Κατακουζηνός στον εξ’ ανατολών «αδελφό», Σουλτάνο Ορχάν), προς τους …. Τούρκους αδελφούς μας. Ο … αξεπέραστος και μοναδικός Γιώργος Παπανδρέου – ΓΑΠ, δεν πήγε στην Ευρώπη ή στην Αμερική να βρει τους Έλληνες εφοπλιστές. Πήγε στην Τουρκία, στ’ αδέλφια μας. Και τους είπε «ελάτε να επενδύσετε»! Αριστεροί, Κεντρώοι και Δεξιοί υπερ«δημοκράτες» συνεχίζουν, επικαλούμενοι την οπτασία της ελληνοτουρκικής φιλίας, ακριβώς όπως ο διψασμένος περιηγητής της Σαχάρας ακολουθεί την οπτασία, το mirage, την φανταστική όαση της ερήμου για να ξεδιψάσει …. με μπόλικη άμμο.

Άλλο που δεν ήθελαν οι Τούρκοι και άρχισαν να κάνουν «επενδύσεις» αγοράζοντας μαρίνες και λιμάνια στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, ακριβώς απέναντι από εκεί όπου (κατά «καιρική» συγκυρία), έχουν συγκεντρώσει και τον πανίσχυρο αποβατικό τους στόλο. Μάλιστα, με θριαμβολογίες και φανφάρες άρχισαν από ετών επενδύσεις και στις ακτές της Αττικής (!) αγοράζοντας …. την μαρίνα του Φλοίσβου στο Φάληρο και μεγάλο ξενοδοχείο στην Βουλιαγμένη με την πρόθεση να σηκώσουν και εκεί (αυτοδικαίως…), την τουρκική σημαία.

Ευτυχώς …. δεν υπάρχει διαθέσιμη κόρη ονόματι Θεοδώρα να την προσφέρουμε και ως σύζυγο – παλλακίδα «χανούμ» στο χαρέμι, ώστε να ολοκληρωθεί ο άθλιος Κατακουζήνειος παραλληλισμός. Τώρα αρκούμαστε μόνο σε …. ζεμπεκιές και κουμπαριές με τους Τούρκους.

Όταν κάποιος δημοσιογράφος ρώτησε τον Έλληνα τέως (δοτό) Υπουργό Οικονομικών κ. Στουρνάρα «γιατί πουλάει φιλέτα στους Τούρκους» ο ….. ανυποψίαστος κ. Υπουργός απήντησε υπεροπτικά : «Εγώ δεν πιστεύω σε α λα καρτ πωλήσεις!». (First come, first served, λοιπόν). Όπως είπε η αξιομνημόνευτη Ζαν Αντουανέτ Πουασόν, Μαρκησία ντε Πομπαντούρ, για τον εαυτό της και για τον εραστή της Λουδοβίκο ΙΕ’ της Γαλλίας : «Μετά από εμάς, ο κατακλυσμός»!.

Οι πλούσιοι, έλεγε ο πολύς και δαιμόνιος Λένιν, «θα μας πουλήσουν το σχοινί που θα τους κρεμάσουμε!». Όταν η Βουλή των Ελλήνων ζήτησε από τις ελβετικές αρχές στοιχεία για λογαριασμούς που διατηρούν Έλληνες βουλευτές σε ελβετικές τράπεζες, μια ελβετική Think Tank έστειλε ηλεκτρονική επιστολή περί των ενδεχομένων καταθέσεων σε ελβετικές τράπεζες σε όλους τους Έλληνες βουλευτές με το ερώτημα «Εσείς τι πιστεύετε επ’ αυτού;» και ουδεμίαν έλαβε απάντηση! Βέβαια οι ελβετικές τράπεζες θα έδιναν τέτοια στοιχεία μόνον αν ήθελαν να δουν τα κεφάλαιά τους … να φεύγουν προς εξωτικούς προορισμούς.

Συνεπώς πράττουσες, οι ελβετικές τράπεζες (ως μη διοικούμενες από τυχάρπαστους ηλιθίους) δεν δίνουν στοιχεία, και αυτός είναι και ο βασικός λόγος για την μεγάλη «δημοφιλία» τους στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Όμως στους ρέκτες και στις ρέκτειρες του ελληνικού καθεστωτικού πολιτικού σκηνικού, κυριαρχεί μία και μόνη διάθεση : «Ου φροντίς Ιπποκλείδη !».

Ευαγγελία Ιωαννίδου 

Share This !

2022 ALL RIGHTS RESERVED COPYRIGHT ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΊ ΑΝΤΊΛΑΛΟΙ