ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ο κόσμος συνεχίζει να διέρχεται από μια ιστορική κρίση που σηματοδοτεί το τέλος των συστημάτων και των σχέσεων εξουσίας που κυριάρχησαν στον πλανήτη από το τέλος του Δευτέρου Μεγάλου Πολέμου.

Η δυναμική στην καρδιά αυτών των γεγονότων της παγκοσμιοποίησης και της αχαλίνωτης επέκτασης της αγοράς αυτών των τελευταίων είκοσι χρόνων μόλις …. κατέρρευσε.

ΠΡΟΣ ΠΟΙΑ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ΟΔΗΓΟΥΜΑΣΤΕ ;

Μέρος 5

Η επόμενη παγκόσμια τάξη εξαρτάται άμεσα από την έξοδο από τη ρωσοουκρανική σύγκρουση

Για όλους τους λόγους που προαναφέραμε, καθώς και για την προστασία των ευρωπαίκών πληθυσμών, ελπίζουμε σε μια ταχεία λύση στη ρωσοουκρανική σύγκρουση, πράγμα που θα καταστήσει δυνατή την πρόβλεψη μιας αναδιοργάνωσης της παγκόσμιας τάξης στην οποία η Δύση και ειδικότερα η Ευρώπη θα εξακολουθεί να έχει αξία και περιεχόμενοι.
Βεβαίως τα διαφορετικά σενάρια για τον τερματισμό της κρίσης δεν διαλαμβάνουν τα ίδια οράματα περί του μέλλοντος της παγκόσμιας τάξης.

Η εκδίωξη του Πούτιν με ένα είδος «παλατιανής επανάστασης» είναι το a priori ευνοϊκότερο για τη Δύση σενάριο. Αντιστοιχεί σε μια νίκη για τη σύγχρονη Δύση και τις «οικουμενικές και φιλελεύθερες» αξίες της και μας επιτρέπει να αφηγηθούμε μια ιστορία της ρωσικής αποστασίας, οδηγώντας μας σε μια επιστροφή στον ευρωπαϊκό λόγο.
Αυτό το σενάριο καθιστά διαθέσιμη μια παγκόσμια τάξη πολύ επικεντρωμένη σε μια ενιαία ΕΕ που έχει γίνει σημαντικότερη, διοργανώνοντας μια σφαίρα επιρροής η οποία περιλαμβάνει τη Ρωσία και τις ενδιάμεσες χώρες που δεν έχουν ακόμη ενταχθεί.
Τότε θα πληρούνται σαφώς οι αναγκαίες συνθήκες για μια διττή ηγεσία του ΝΑΤΟ, αμερικανική αλλά και ευρωπαϊκή, σφραγίζοντας την επιστροφή των Ευρωπαίων στη διαχείριση του πεπρωμένου της Ηπείρου μας.

Τα μεγάλα ιδρύματα Bretton Woods, δηλαδή το «Διεθνές Νομισματικό Ταμείο» και η «Παγκόσμια Τράπεζα», υποβλήθηκαν σε μετασχηματισμούς που συνδέονται με αυτή την επιστροφή της ευρωπαϊκής επιρροής και εκσυγχρονίστηκαν, ενισχύθηκαν και αναβαθμίστηκαν.
Η Γαλλία γίνεται ένας σημαντικός παίκτης στην ευρωπαϊκή άμυνα, αλλά ο διατλαντικός άξονας παραμένει ως ισχυρός δομικός παράγοντας σε μια παγκόσμια τάξη, που και πάλι είναι πιο «ευρωπαϊκή», ειδικά αν οι Ευρωπαίοι θέσουν την γεωπολιτική τους «ανάσταση» στην υπηρεσία ενός έργου παγκόσμιας συμφιλίωσης (με την Τουρκία, την Κίνα, την Ρωσία, κλπ.) και εμπλέξουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σε αυτή τη γενική χαλάρωση όλων των παγκοσμίων εντάσεων, (οι οποίες, όπως είπαμε, είναι εντελώς ασυμβίβαστες με την εκκίνηση των οικολογικών και ψηφιακών συμβολαίων που ονειρεύονται οι εκπρόσωποι των Επικυριάρχων στην Ευρώπη). Τα δύο κύρια μειονεκτήματα σε αυτό το σενάριο είναι, αφενός, μήπως η ΕΕ ξεφύγει, παρασυρμένη από ένα νέο «ιμπεριαλιστικό πειρασμό» ... και, από την άλλη πλευρά, το σενάριο μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο στο πλαίσιο της καθήλωσης και του ελέγχου της Ρωσίας.
Συνεπώς, το σενάριο αυτό στην πραγματικότητα διατρέχει δομολειτουργικά τον κίνδυνο μετάπτωσης στο τρίτο σενάριο, στον κίνδυνο του Παγκοσμίου Πολέμου, πράγμα το οποίο πρέπει να αποφευχθεί απολύτως. Πιθανότητα υλοποίησης ενός τέτοιου σεναρίου: Μεσαία

[Το σύστημα σταθερών ισοτιμιών του Μπρέττον Γουντς (Bretton Woods) ήταν ένα σύστημα το οποίο προσδιόριζε σταθερές ισοτιμίες μεταξύ των νομισμάτων των χωρών που συμμετείχαν σε αυτό. Ονομάστηκε έτσι από την ομώνυμη Νομισματική και Χρηματοοικονομική Διάσκεψη στο Μπρέττον Γουντς στο Νιου Χάμσαϊρ των ΗΠΑ που έγινε στο διάστημα 1-22 Ιουλίου του 1944 και στην οποία συμμετείχαν οι 44 συμμαχικές δυνάμεις, υποψήφιες νικήτριες στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το Σύστημα σταθερών ισοτιμιών του Μπρέττον Γουντς ίσχυσε έως και το 1971. Το 1971, ο Ρίτσαρντ Νίξον, τότε Πρόεδρος των ΗΠΑ, ανέστειλε μονομερώς το σύστημα του Bretton Woods, ακυρώνοντας .. «δημοκρατικά» την άμεση μετατρεψιμότητα του δολαρίου σε χρυσό !]

Μία νίκη του Πούτιν με επακόλουθη παραίτησή του θα μεταβάλλει περαιτέρω τη δυτικοκεντρική τάξη, εφόσον έτσι επιβεβαιώνεται άμεσα η αξιοπιστία της Ρωσίας και η νομιμότητά της να συμμετέχει για άλλη μια φορά στην «ειρηνική συναυλία» των ανεξαρτήτων εθνών του πλανήτη.
Η στενή συνεργασία της με την Κίνα σημαίνει ότι θα πρέπει να αφεθεί πραγματικός χώρος για τις δύο νέες παγκόσμιες δυνάμεις (και πιθανώς για τους BRICS και τα ισοδύναμά τους) στη διεθνοπολιτική διαδικασία. Τα ιδρύματα Bretton Woods παραμένουν, αλλά θα πρέπει να συνεργαστούν περισσότερο με τα νέα θεσμικά όργανα που δημιουργούνται τα τελευταία χρόνια από τους BRICS και την Ευρασία. Θα πρέπει να τεθεί άμεσα σε κίνηση μια παγκόσμια τάξη παρόμοια με εκείνη που εμπνέεται από το σχέδιο κοινής ανάπτυξης Ευρώπης - BRICS, απαιτώντας συνεπώς μια μείωση της «δυτικής» υπεροχής σε όλα τα βασικά ιδρύματα.

Τα συνεργατικά σχέδια κοινής ανάπτυξης δεν αποτελούν φαντασιακό όραμα, κάποιων ευχολογούντων περιθωριακών διανοουμένων ή στρατευμένων κοντόφθαλμων φανατικών : Στο «5ο Παγκόσμιο Σεμινάριο Ευρώπης - ΕΕ-Ρωσίας» (Μόσχα, 23-24 Μαΐου, 2011), κατά τις εργασίες δύο ημερών, ακαδημαϊκοί, εμπειρογνώμονες και διπλωμάτες από τη Ρωσία, την ΕΕ, την Ινδία, την Κίνα, την Βραζιλία και τη Νότια Αφρική συγκεντρώθηκαν και ενέκυψαν στο θέμα «Ποια θα είναι η ατζέντα της Σύνοδου Κορυφής Ευρώπης BRICS το 2015; ».

To εν λόγω σημαντικότατο Σεμινάριο ήταν οργανωμένο, από κοινού, από το «Ευρωπαϊκό Εργαστήριο Πολιτικής Πρόβλεψης» («Laboratoire Européen d’Anticipation Politique», το Ίδρυμα Ρωσικός Κόσμος «Русский мир» και το Ινστιτούτο Ευρωπαϊκών Σπουδών του Κρατικού Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων της Μόσχας (MGIMO), σε στενή και λεπτομερή συνεργασία με το δίκτυο «Ευρώπη 2020», το «Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών», τη «Ρωσική Ένωση Ευρωπαϊκών Σπουδών» και το Τμήμα Ανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του MGIMO. Από τότε είχαν περιγραφεί αδρά, πλήρεις και σαφείς, προσιτές εναλλακτικές προοπτικές ευρωπαϊκής, ευρασιατικής και παγκόσμιας συνεργασίας και ανάπτυξης, πέρα από τον αμερικανικό εξουσιαστικό άξονα. Δυστυχώς, ουδεμία έμπρακτη συνέχεια προέκυψε στα εξόχως ενδιαφέροντα πορίσματα του πολυδύναμου Σεμιναρίου.

Ο κόσμος συνεχίζει να διέρχεται από μια ιστορική κρίση που σηματοδοτεί το τέλος των συστημάτων και των σχέσεων εξουσίας που κυριάρχησαν στον πλανήτη από το τέλος του Δευτέρου Μεγάλου Πολέμου. Η δυναμική στην καρδιά αυτών των γεγονότων της παγκοσμιοποίησης και της αχαλίνωτης επέκτασης της αγοράς αυτών των τελευταίων είκοσι χρόνων μόλις …. κατέρρευσε. Οι διεθνείς σχέσεις σε όλους τους τομείς (χρηματοπιστωτικό, οικονομικό, νομισματικό, στρατηγικό, διπλωματικό ...) έχουν υποβληθεί σε μιαν επί αρκετές δεκαετίες πρωτοφανή επανεξισορρόπηση.

Αυτό το νέο παγκόσμιο πλαίσιο θέτει τη σύμπραξη της ΕΕ-Ρωσίας σε μια εντελώς νέα προοπτική. Είτε πρόκειται για ειρηνική διαχείριση των εντάσεων που συνδέονται μεταξύ δύο ομάδων τέτοιας γεωπολιτικής σημασίας είτε για την ανάκτηση ενός συστήματος παγκόσμιας διακυβέρνησης προσαρμοσμένου στις απαιτήσεις του 21ου αιώνα, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ρωσία γνωρίζουν τώρα ότι είναι δύο βασικοί παράγοντες, που υπολογίζονται όχι μόνο από τους δικούς τους ανθρώπους, αλλά και από πολλές άλλες περιοχές του κόσμου, ώστε να χαράξουν νέες σταθεροποιητικές προοπτικές στην αυξανόμενη αναρχία του παρόντος κόσμου.

Ιδρύματα - κλειδιά, όπως το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, η G20 (όπου η Ευρώπη θα πρέπει να επιλέξει μεταξύ ευρωπαϊκής ή εθνικής εκπροσώπησης, αντί να «παίζει» και στις δύο). Επί του παρόντος, από τις 20 δυνάμεις που εκπροσωπούνται στη G20, η ΕΕ κατέχει 4 έδρες (ΕΕ, Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία). και ο διατλαντικός άξονας 7 (Καναδάς, ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο, ΕΕ, Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία)

Ως εκ τούτου, η ευρωπαϊκή θέση θα είναι όλο και περισσότερο ασθενέστερη, καθώς η ΕΕ θα συνεχίσει να υποφέρει από τη διαιώνιση της δυσπιστίας των Ανατολικοευρωπαίων απέναντι στη Ρωσία ακόμη κι αν έχει «αποπουτινιστεί» (σε αντίθεση με τους Δυτικοευρωπαίους), ενώ αναμφίβολα θα πρέπει να συνυπολογίσει και να προετοιμαστεί για την αναμενόμενη συνεχή αμερικανική παρουσία των «χθές ελευθερωτών - σήμερα κυριάρχων», ιδιαίτερα στην ανατολική πλευρά της Ηπείρου μας. Ωστόσο, η ΕΕ θα έχει την ευκαιρία να διαλάμψει, θέτοντας την όντως μοναδική της εμπειρία περί «ηπειρωτικής συμφιλίωσης» στην υπηρεσία του μνημειώδους έργου οργάνωσης των θεμελίων της πολυπολικής ειρήνης στον 21ο αιώνα. Πιθανότητα υλοποίησης του ανωτέρω σεναρίου: Υψηλή.

Φυσικά, ο κίνδυνος του Παγκοσμίου Πολέμου και η παγκόσμια αποσύνδεση της Ευρώπης από το ηπειρωτικό και πλανητικό δρώμενο είναι η απόλυτη καταστροφή για την Ευρώπη και πιθανώς και για τις Ηνωμένες Πολιτείες - ακόμη και αν αυτές μπορεί να μπουν στον πειρασμό να πιστεύουν ότι θα έπρεπε να αναπαράγουν τις προϋποθέσεις της πρώτης αναρρίχησής τους στην παγκόσμια ηγεσία (βεβαίως με υποπόδιο την Ευρώπη).

Στην πραγματικότητα, ο κόσμος σε τίποτα δεν είναι όπως ήταν στις αρχές του περασμένου αιώνα και μια νέα «ευρωπαϊκή αυτοκτονία» (όπως συνέβη με τους δύο Μεγάλους Πολέμους) πρωτίστως θα έθετε την Κίνα στο προσκήνιο. Μια Κίνα που, όπως αναφέραμε, πιθανότατα θα έχει επιβάλει τις δικές της κόκκινες γραμμές στην Ταϊβάν και θα είναι τόσο απρόσιτη και αξεπέραστη οικονομικά, ώστε κανείς δεν θα τολμήσει να τα βάλλει μαζί της. Θα επωφεληθεί άμεσα από την αποδυνάμωση της Ρωσίας, (η οποία δεν θα είναι πλέον σε θέση να αρνηθεί τίποτα), ξεκινώντας από την αύξηση της πρόσβασης στα μεγάλα άδεια ασιατικά ρωσικά εδάφη. Η Κίνα θα διασφαλίσει φυσικά ότι ο υπόλοιπος κόσμος προσκαλείται στο «σύστημά» της, αλλά αυτή η παγκόσμια τάξη δεν θα μοιάζει με τη ρωσική οραματική ευρασιατική πρόταση : Θα είναι λιγότερο πολυπολική και περισσότερο κινεζική.

Το Πεκίνο θέλει να συνδυάσει την «Ανακατασκευή του Καλύτερου Κόσμου» («Build Back Better World») με την δική του «Πρωτοβουλία Ζώνης Δρόμου» (Belt Road Initiative – BRI), με μια προσφορά ερχόμενη μετά την 50η επέτειο της επίσκεψης του Νίξον στην Κίνα και την υπογραφή του «Ανακοινωθέντος της Σαγκάης» Ο Κινέζος Υπουργός Εξωτερικών Βανγκ Γι δήλωσε ότι η Κίνα είναι πρόθυμη να συνεργαστεί με τις Ηνωμένες Πολιτείες σε ένα σχέδιο παγκόσμιας υποδομής καθοδηγούμενο από την G-7 και ότι καλωσορίζει την Ουάσιγκτον για να ενταχθεί στην «Πρωτοβουλία Ζώνης Δρόμου».

«Είμαστε επίσης πρόθυμοι να εξετάσουμε το συντονισμό με την πρωτοβουλία “Build Back Better World” («Ξαναδημιουργήστε τον κόσμο καλύτερο») ώστε να παράσχει στον κόσμο περισσότερα δημόσια προϊόντα υψηλής ποιότητας», δήλωσε ο Βανγκ σε ένα μήνυμα βίντεο σε μιαν εκδήλωση για την 50η επέτειο του «Ανακοινωθέντος της Σαγκάης», που σηματοδότησε την ομαλοποίηση των σχέσεων μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας.
Τότε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Νίξον ταξίδεψε στο Πεκίνο για να συναντήσει τον «Μεγάλο Τιμονιέρη» Μάο Τσετούνγκ τον Φεβρουάριο του 1972.

[Το «Build Back Better World» είναι μια διεθνής οικονομική πρωτοβουλία που ανελήφθη από την «Ομάδα των Επτά». Ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2021 και έχει σχεδιαστεί για να προσφέρει μιαν εναλλακτική λύση στην «Πρωτοβουλία Ζώνης και Δρόμου» της Κίνας για την ανάπτυξη υποδομών χωρών χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος.]

Ο Βανγκ δήλωσε ότι η Κίνα είναι επίσης ανοικτή στη συμμετοχή των ΗΠΑ στη BRI, αλλά και στην «Παγκόσμια Αναπτυξιακή Πρωτοβουλία» («Global Development Initiative» - GDI) μιαν έκκληση από τον Κινέζο Πρόεδρο Σι Τζιν Πινγκ από πέρυσι τον Σεπτέμβριο ώστε να συνεργαστούν όλες οι χώρες για την αειφόρο ανάπτυξη.

Η ομάδα των επτά (G-7) πλουσιότερων φιλελεύθερων δημοκρατιών, η οποία αποτελείται από τις ΗΠΑ και συμμάχους της, πρότεινε την πρωτοβουλία Build Best Best Better World (B3W) τον Ιούνιο του 2021, με σκοπό «να βοηθήσει τις αναπτυσσόμενες χώρες να ανταποκριθούν στις ανάγκες υποδομών», καθώς προσπάθησε να αντιμετωπίσει την αυξανόμενη (πλανητική πλέον) επιρροή της Κίνας. Η B3W θεωρείται ως η αντίπαλη εναλλακτική λύση της κινεζικής BRI, η οποία ξεκίνησε από τον Πρόεδρο Σι Τζιν Πινγκ το 2013.

Περισσότερες από 100 χώρες έχουν υπογράψει συμφωνίες με την Κίνα να συνεργαστούν σε έργα σχεδίων της BRI όπως σιδηρόδρομοι, λιμένες, αυτοκινητόδρομοι και άλλες υποδομές.

Ο Βανγκ ώθησε την Ουάσιγκτον να συνεργαστεί με την Κίνα στην Ασία και τον Ειρηνικό για να οικοδομήσει μια «οικογένεια δεκτικότητας, περιεκτικότητας, καινοτομίας, ανάπτυξης, συνδεσιμότητας και της συνεργασίας επ΄ ωφελεία όλων των πλευρών» αντί να μετατρέψει την περιοχή σε μια ζώνη σύγκρουσης και αντιπαράθεσης, όπως συνέβη στην Ανατολική Ευρώπη .

Το «Ανακοινωθέν της Σαγκάης», ένα έγγραφο που σηματοδότησε το τέλος της αμφίπλευρης απομόνωσης μεταξύ των δύο χωρών και εκδόθηκε κατά τη διάρκεια της ιστορικής επίσκεψης του Προέδρου Νίξον στην Κίνα, σήμανε ότι δύο Μεγάλες Δυνάμεις με διαφορετικά κοινωνικά συστήματα ήσαν πρόθυμες να συνυπάρχουν ειρηνικά.

Όσον αφορά στην Ευρώπη, θα καταλάβει τον θλιβερό κι ανεπιθύμητο χώρο αστάθειας που κατά τις τελευταίες δεκαετίες κατείχε η Μέση Ανατολή. Πράγματι, οι εσωτερικές της διαιρέσεις θα φέρουν στην επιφάνεια όλα τα ιστορικά μίση και δεν θα υπάρξει καθόλου έλλειψη εντάσεων και κινδύνων εσωτερικών συγκρούσεων. Ο κόσμος θα μάθει να παρακάμπτει αυτό το μέρος του πλανήτη για λίγο ...
Πιθανότητα υλοποίησης ενός τέτοιου σεναρίου: Μεσαία

Υπάρχει κι ένα τέταρτο σενάριο που είναι μάλλον απίθανο: Αυτό μιας νίκης του Προέδρου Πούτιν που δεν θα ακολουθείται από την παραίτησή του. Αυτό θα μας οδηγήσει προς το κλασικό σενάριο μιας σκλήρυνσης και κλιμάκωσης της Ψυχροπολεμικής Λογικής:
Τίποτα δεν αλλάζει, το τείχος ανεβαίνει ψηλότερα, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη συμμαχούν ενάντια στη Ρωσία και στην Κίνα, ο υπόλοιπος κόσμος ευθυγραμμίζεται με τη μία ή την άλλη πλευρά ή προσπαθεί να παραμείνει ουδέτερος. Οι κίνδυνοι των επιθέσεων στον κυβερνοχώρο συνεχίζουν να απειλούν και να παραβλάπτουν κάθε οικονομική ανάκαμψη ...Έχουμε ένα τυπικό φαινόμενο «ήδη ιδωθέντος» («déjà vu») μιας «προμνησίας»; Ναι, αλλά η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται ! Και όλες αυτές οι χώρες που μόλις αναφέραμε θα είχαν ταλαιπωρηθεί επί δεκαετίες για να επιτύχουν κάτι τέτοιο; Αυτό το σενάριο είναι ελάχιστα πιστευτό, οπότε επαναλαμβάνεται ότι, σε κάθε περίπτωση η τρέχουσα κρίση θα σημειώσει το οριστικό τέλος του Ψυχρού Πολέμου.
Πιθανότητα υλοποίησης αυτού του σεναρίου: Χαμηλή

Επί 75 χρόνια, ο Ψυχρός Πόλεμος οικοδόμησε τα θεμέλια μιας παγκόσμιας τάξης με βάση την μανιχαϊκή αντίθεση δύο ιδεολογικών στρατοπέδων. Ο 21ος αιώνας επιβάλλει την αναδιοργάνωση του κόσμου με βάση τις μεγάλες γεωγραφικές περιφέρειες, σύμφωνα με τους στόχους της αυτάρκειας που έγιναν δυνατοί από τις νέες τεχνολογίες, συνδεόμενες με τον υπόλοιπο κόσμο μέσω του «νέφους» των εξειδικευμένων κόμβων τους (οικονομικών, ενεργαιακών, πολιτικών, παραγωγικών, ψηφιακών...). Αυτό απέχει παρασάγγες από το διπολικό μοντέλο του 20ου αιώνα, το οποίο στη νέα γεωπολιτική τάξη γίνεται όλο και πιο αβάσιμο.

Ο Ρωσο-Ουκρανικός πόλεμος είναι μια τελευταία μεταθανάτια έκφραση, μια νεκροφάνεια του ψυχροπολεμικού κόσμου, που πέθανε επίσημα το 1991. Είτε η Δύση καταλαβαίνει και αποδέχεται τον 21ο αιώνα και παίρνει τη δικαιωματική θέση της σ’ αυτόν, ή θα βρεθεί «εκτός παιδειάς» αλλά «χωρίς αγώνα», καθώς οι πολιτικές των «κυρώσεων» και η αυτο-περιθωριοποίηση της Δύσης είναι αρκετές για να την αποσυνδέσουν από τη μεγάλη δυναμική του υπόλοιπου πλανήτη, σε μια μορφή ιδιότυπης πολιτιστικής αυτοκτονίας που επιτείνεται από τη δημογραφική της αναπηρία.

Η στρατηγική εδώ είναι ο χρόνος. Ας επαναλάβουμε άλλημια φορά ότι η Ευρώπη μας και γενικότερα η Δύση δεν έχει πολύ διαθέσιμο χρόνο ώστε να πάρει το σωστό δρόμο:
Λίγες εβδομάδες για να υπογράψει μια γόνιμη ειρηνευτική συμφωνία αμφοτερόπλευρης ωφέλειας με τη Ρωσία !

Μετά από αυτό, ο κόσμος θα ξεκινήσει την αποτοξίνωσή του από την Δύση, την «Αποδυτικοποίησή» του, με πρώτο δραματικά ηττημένο παίκτη την Ευρώπη.

Πολύκαρπος Παναγιωτίδης 

Share This !

2022 ALL RIGHTS RESERVED COPYRIGHT ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΊ ΑΝΤΊΛΑΛΟΙ