ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ

Εάν στην Ευρώπη, αρχίζουν να αυξάνονται μερικές φωνές που θεωρούν ότι : «Ο Ρωσο-Ουκρανικός πόλεμος δεν είναι στην πραγματικότητα ούτε του ΝΑΤΟ, ούτε της ΕΕ, ούτε χρηματοοικονομικών συμφερόντων της Δύσης» (ισχυρισμός ολότελα ψευδής, δεδομένης της άμεσης ευθύνης αυτών των φορέων στην κατασκευή αυτής της αγχόνης που ετοιμάστηκε το 2014, αλλά και της μόχλευσης των συνεχών τριβών στα σύνορα των ευρωπαϊκών ανατολικών ορίων), ας φανταστούμε αναλογικά τι θα λένε πολύ σύντομα οι Ασιάτες, Αφρικανοί, Νοτιοαμερικανοί και Μεσανατολίτες γύρω από το ζήτημα.
 

ΠΡΟΣ ΠΟΙΑ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ΟΔΗΓΟΥΜΑΣΤΕ ;

Μέρος 3 

Τρία σενάρια για την «έκβαση» της κρίσης ...

Μετά από συνεκτίμηση των πιθανών «συμβιβαστικών» λύσεων της ρωσο-ουκρανικής κρίσης, εκτιμάται πως είναι δυνατά τρία βασικά σενάρια:

Η ρωσική στρατηγική επιτυγχάνει, ο Ζελένσκυ (ο οποίος πιθανόν και να προσδοκά κάτι τέτοιο) διαπραγματεύεται, υπογράφει μιαν ανεξάρτητη και ουδέτερη συνθήκη περί του ουκρανικού έθνους, ο Πούτιν επιστρέφει στο σπίτι νικηφόρος (καθότι «αποστολή εξετελέσθη») και παραιτείται λίγες εβδομάδες αργότερα για να διευθετήσει τον ψυχρό πόλεμο και να επιτρέψει στη χώρα του να αναπλάσει τις σχέσεις της με την ΕΕ (καθώς είναι αδύνατη αυτή η ανάπλαση ενώ βρίσκεται στη θέση του).

Είναι γνωστό πως και η υπόθεση ακόμη μιας «παραίτησης» του Προέδρου Πούτιν τείνει να κάνει τους περισσότερους ανθρώπους να χαμογελούν. Και όμως πρέπει να γίνεται πάντα αντιληπτό ότι ο Πρόεδρος Πούτιν είναι ένα καθαρό και αποκλειστικό «προϊόν» των εξωτερικών δυτικών πιέσεων στη Ρωσία. Εάν εξαφανιστούν οι συνθήκες αυτής της πίεσης, τότε μπορεί να φύγει μόνο με το κεφάλι του ψηλά. Ας μην ξεχνάμε, η πραγματική φιλοδοξία, κρυμμένη βαθιά σε κάθε πολιτικό, είναι να κρατήσει μια καλή θέση στα βιβλία ιστορίας του μέλλοντος. Επιπλέον, είναι ο μόνος τρόπος να βγούμε από το ψυχροπολεμικό πνεύμα που συνέχισε να βασιλεύει από το 1991 και ένθεν, παρά τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας, την μερική «αποπυρηνικοποίηση» της Ρωσίας κλπ... Για να θέσει τέλος σε 80 χρόνια ιστορίας Ψυχρού Πολέμου, το ΝΑΤΟ πρέπει να εξαφανιστεί ή να αλλάξει ολότελα την αποστολή του... και βέβαια ο Πρόεδρος Πούτιν πρέπει να φύγει!

Ο τέως κωμικός και νυν Πρόεδρος Βολοντιμίρ Ζελένσκυ έχει ήδη δηλώσει από την Πέμπτη, 17 Φεβρουαρίου 2022 ότι η χώρα του θα έπρεπε να είχε διενεργήσει δημοψήφισμα σχετικά με το θέμα συμμετοχής της στο ΝΑΤΟ προτού το ζήτημα αυτό να προστεθεί ως προτεραιότητα στο ουκρανικό Σύνταγμα. Ως εκ τούτου, είναι ο τέως Πρόεδρος Ποροσένκο και όχι ο Ζελένσκυ, αυτός ο οποίος είναι υπεύθυνος για αυτή την άτοπη αλλαγή στο ουκρανικό σύνταγμα. Ο Ζελένσκυ δήλωσε ακόμη ότι σύμφωνα με αυτόν, μια οποιαδήποτε συνταγματική τροποποίηση έπρεπε να έχει γίνει από δημοψήφισμα, αλλά και ότι η Ρωσία δεν είναι η μόνη χώρα που αντιτίθεται στις ουκρανικές φιλοδοξίες περί του ΝΑΤΟ, καθώς πολλά ευρωπαϊκά έθνη μοιράζονται αυτό το συναίσθημα.

Ο Πούτιν βαλτώνει και βυθίζεται αργά, τα ρωσικά οικονομικά συμφέροντα πανικοβάλλονται και προκαλούν μια «παλατιανή επανάσταση» (ή μια «πορτοκαλί επανάσταση») για να τον απομακρύνει και να βάλει κάποιον πιο ευρώ-συμβατό στο τιμόνι της τεράστιας χώρας.
Αυτό είναι το πιο φιλικό προς τη Δύση σενάριο, το μόνο με το οποίο οι Διεθνείς Επικυρίαρχοι θα αποφύγουν μια μείζονα και δυναμική αμφισβήτηση της δυτικοκεντρικής παγκοσμιοποιημένης παγκόσμιας τάξης. Αλλά, κατά τα νυν έχοντα δεδομένα, δεν φαίνεται ως εκείνο που μπορεί να απομειώσει τις παγκόσμιες εντάσεις με τον πλέον βιώσιμο τρόπο.

…Ολόκληρη η Δύση βαλτώνει στην Ουκρανία, εξυφαίνεται φανερά ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος και ο υπόλοιπος πλανήτης αρχίζει να αποσυνδέεται και να απομονώνεται από αυτή την «καυτή» περιοχή του κόσμου, ξεκινώντας από την ΕΕ, η οποία γίνεται η ίδια μια πραγματικά …. καυτή πατάτα και αναπόφευκτα κερματίζεται μέσα σ’ αυτήν τη γενικευμένη αποδοκιμασία και οργή. Η Ευρώπη, η οποία μόλις άρχισε να επανατοποθετείται ως γεωπολιτικός παίκτης, βρίσκεται και πάλι στην καρδιά ενός παγκόσμιου πολέμου, καθώς επενεργούν πάνω της ποικίλες εξωευρωπαϊκές δυνάμεις.

...και οι συνακόλουθοι κίνδυνοι της «ιστορικής ολίσθησης»

Δυστυχώς, εάν στην επιφάνεια αυτών των διαπραγματεύσεων, διαπιστώνει κανείς πως υπάρχουν εχέφρονες και ψύχραιμοι άνθρωποι, που γνωρίζουν τους κινδύνους και τα ρεαλιστικά αποτελέσματα της εμπλοκής, αυτό δυστυχώς είναι πολύ λιγότερο από το δρώμενο στα κρυμμένα στρώματα της εξουσίας, που τροφοδοτούνται από την συνηθισμένη υποκριτική υστερία των μέσων.

Κάποιος έχει δικαίωμα να αναρωτηθεί αν ο ίδιος ο Ζελένσκυ δεν είναι στην πραγματικότητα υπέρ της διαπραγμάτευσης, αλλά ότι εμποδίζεται να το κάνει από τα υπερ-εθνικιστικά δίκτυα αφενός, και από την άλλη από τα φιλορωσικά ανάλογα, τα οποία οι δυτικές και ρωσικές στρατηγικές ενεργοποίησαν πριν από την «πορτοκαλί στροφή» και στην παγίδα των οποίων ρίχνονται πάλι τώρα οι διαιρεμένοι ουκρανικοί πολίτες. Ας θυμηθούμε ότι ο Ζελένσκυ εκλέχθηκε σε ένα έργο για να διευκολύνει τις εντάσεις με τη Ρωσία, ένα έργο που κατάφερε να εφαρμόσει στην αρχή της εντολής του, αλλά ότι στη συνέχεια είχε όλο και περισσότερες δυσκολίες στην επιδίωξη. Στην πραγματικότητα, ήταν η εποχή του αδικημένου και συκοφαντημένου Ποροσένκο όταν η Ουκρανία, η Ευρώπη και η Ρωσία προσπαθούσαν να επιλύσουν τα προβλήματα. Ας θυμηθούμε επίσης ότι, ο πρώην πρόεδρος της Ουκρανίας κατηγορήθηκε για κρατική προδοσία και τρομοκρατία από τις ομάδες του Ζελένσκυ.

Εν τω μεταξύ, αυτά τα δίκτυα και τα παρακλάδια τους στις ΗΠΑ (και αλλού) υψώνονται, διαπλέκονται κι εξαπλώνονται, προσπαθώντας να σύρουν τον υπόλοιπο κόσμο στον πόλεμο τους.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι βέβαιο ότι τα σκοτεινά συμφέροντα που χειρίζονται τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, η Γερουσία και το Κογκρέσο θα επιδεινώσουν τις εντάσεις που είναι επιρροή του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλόκου σε ορισμένα νοσταλγικά μέλη της τέως «αμερικανικής αυτοκρατορίας». Αυτοί οι ακόρεστοι βουλιμικοί ιμπεριαλιστές υπολογίζουν και πασχίζουν την αναπαραγωγή των συνθηκών της εμφάνισης της κυριαρχίας τους (δηλ τις δύο αυτοκτονίες της Ευρώπης, στις αρχές και στο μέσο του περασμένου αιώνα) για να αποκρύψουν τα εθνικο-θρησκευτικά λόμπι που …..ονειρεύονται τον Αρμαγεδώνα!.

Ας εξετάσουμε συνεπώς ορισμένες πτυχές της καταστροφής:

Για να μην αναφέρουμε, φυσικά, η ΕΕ, η οποία χωρίζεται κάθετα (μεταξύ των χωρών) και οριζόντια (μεταξύ των επιπέδων διακυβέρνησης και συμφερόντων) σχετικά με τις ευκαιρίες που πρέπει να αξιοποιηθούν σε αυτή την κρίση. Οι ελάχιστες ακροδεξιές πολιτοφυλακές επιδιώκουν να πολεμήσουν (ειδικότερα τους Ρώσους), ενώ από την άλλη πλευρά ένα άλλο μέρος της άκρας δεξιάς διάκειται πολύ ευνοϊκά προς τις απόψεις του Προέδρου Πούτιν, ακόμα κι αν καταδικάζει την επιθετικότητά του. Συνηθέστερα, κάποιος σκέφτεται την Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ursula Von Der Leyen, ως εκπρόσωπο μιας Ευρώπης πρόθυμης να δείξει στον κόσμο ότι υπάρχουν ακόμα χώρες που προσελκύονται από το ευρωπαϊκό μοντέλο. Αυτή η καθ΄όλα δημοκρατική πολιτικός, από τη θέση της ως τεχνοκράτης, επιτρέπει στον εαυτό της να μιλήσει σχετικά με την ενσωμάτωση της Ουκρανίας στην ΕΕ εκτός οποιασδήποτε δημοκρατικής εντολής και μάλιστα ενάντια στη συμβουλή του ίδιου του Συμβουλίου της ΕΕ.

Στην Κίνα, μπορεί επίσης κανείς να μαντέψει την παρουσία ομάδων (εντός του εξουσιαστικού Κατεστημένου) που επιθυμούν μια εξασθενημένη Ρωσία που θα ήταν υποχρεωμένη να δεχθεί ορισμένες κινεζικές απαιτήσεις - για παράδειγμα, τον αποικισμό των ανατολικών εδαφών - χωρίς απροθυμία και δισταγμό... Εν ολίγοις, υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν να εκτροχιάσουν τις διαπραγματεύσεις... και μαζί τους έρχονται οι κίνδυνοι ολίσθησης στο 3ο σενάριο.

Η απο-παγκοσμιοποίηση του 3ου Παγκοσμίου Πολέμου

Ο κίνδυνος ενός «πραγματικού παγκόσμιου πολέμου» είναι πραγματικός. Το μόνο που θα χρειαστεί είναι να προσγειωθεί στην Πολωνία ή την Εσθονία μια σοβιετική (... συγγνώμη «κεκτημένη ταχύτης»), ρωσική βόμβα για να ενεργοποιηθεί το άρθρο 5 του ΝΑΤΟ.
Πρέπει να υπάρχουν τρελοί μεταξύ των εμπολέμων που είναι αποφασισμένοι να σύρουν το ΝΑΤΟ στον πόλεμό τους δημιουργώντας μια τέτοια περίσταση.

Σε κάθε περίπτωση, είναι σαφές ότι όσο περισσότερο χρόνος χρειάζεται για την επίλυση της σύγκρουσης, τόσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος ενός τέτοιου γεγονότος. Ο διπλωματικός κόσμος το γνωρίζει καλά αυτό, για τούτο και οι αρχηγοί κρατών πολλαπλασιάζουν τις δηλώσεις τους για κατευνασμό και σπεύδουν στο πλευρό της Ουκρανίας με έναν απλό στόχο: να θέσουν τέλος στον πόλεμο το συντομότερο δυνατόν, λόγω του προφανούς συμφέροντος όλων, ξεκινώντας από τους Ουκρανούς.

Αλλά αντιλαμβανόμαστε ότι, όσο περισσότερο αυτό το διπλωματικό έργο φαίνεται να είναι άκαρπο, τόσο εντονότερα θα σπάσει η φαινομενική διεθνής αρχική ομοφωνία. Εάν στην Ευρώπη, αρχίζουν να αυξάνονται μερικές φωνές που θεωρούν ότι : «Ο Ρωσο-Ουκρανικός πόλεμος δεν είναι στην πραγματικότητα ούτε του ΝΑΤΟ, ούτε της ΕΕ, ούτε χρηματοοικονομικών συμφερόντων της Δύσης» (ισχυρισμός ολότελα ψευδής, δεδομένης της άμεσης ευθύνης αυτών των φορέων στην κατασκευή αυτής της αγχόνης που ετοιμάστηκε το 2014, αλλά και της μόχλευσης των συνεχών τριβών στα σύνορα των ευρωπαϊκών ανατολικών ορίων), ας φανταστούμε αναλογικά τι θα λένε πολύ σύντομα οι Ασιάτες, Αφρικανοί, Νοτιοαμερικανοί και Μεσανατολίτες γύρω από το ζήτημα.

Δύο χώρες έχουν ήδη στείλει ένα πολύ σαφές μήνυμα αυτής της εξέλιξης : Η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, χώρες που έως τούδε αρνούνται να ακολουθήσουν τις αμερικανικές οδηγίες για αύξηση της παραγωγής πετρελαίου, ώστε να αντισταθμίσουν το ρωσικό έλλειμμα. Αυτές οι δύο χώρες είναι εντούτοις μέρος των 141 χωρών που καταδίκασαν τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία ! Αλλά απέχουν πολύ από την ολοσχερή τους αποσύνδεση από τη Ρωσία, που έχει γίνει βασικός στρατηγικός εταίρος της «νέας Μέσης Ανατολής» και του OPEC+. Μεταξύ αυτών των χωρών συγκλίνουν πάρα πολλά συμφέροντα.

Αυτή η απόφαση της Σαουδαραβίας και των Εμιράτων ορίζει τον τόνο για το τι θα συμβεί αν η κατάσταση επιδεινωθεί: Ο σαφώς απευκταίος Γ' Παγκόσμιος Πόλεμος μπορεί να μην είναι και τόσο παγκόσμιος ...

Πράγματι, όταν η Ευρώπη κατόρθωσε να μετατρέψει δύο από τους εσωτερικούς πολέμους της σε Παγκοσμίους Πολέμους, ήταν το κέντρο του κόσμου. Αλλά σήμερα, δεν είναι πλέον το μόνο κέντρο του κόσμου. Και ο υπόλοιπος κόσμος, αν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η ρωσο-ουκρανική σύγκρουση είναι πραγματικά επικίνδυνη, θα κάνει απλώς ό,τι κάναμε εμείς οι Ευρωπαίοι με τη Μέση Ανατολή, επί πέντε περίπου δεκαετίες: θα περιχαρακώσει τον πόλεμο, θα τον κρατήσει σε απόσταση, θα τον «απο-παγκοσμιοποήσει», θα τον «τοπικοποιήσει» και θα αναδιοργανώσει τις ροές ποικίλης φύσεως για να τον παρακάμψει.

Στο Μάλι, διαπιστώσαμε πρόσφατα ότι η Γαλλία δεν είναι πιο απαραίτητη για την ασφάλεια της χώρας απ’ ότι ήσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες στο Αφγανιστάν. Αν λοιπόν είμαστε σήμερα μάρτυρες του τέλους του Ψυχρού Πολέμου, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μπορούμε επίσης να ερμηνεύσουμε τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα σε όλο τον κόσμο ωσάν «το τέλος της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας». Ας μην ξεχνάμε ότι… όλοι οι Ευρωπαίοι δεν αφήσαμε μόνο καλές αναμνήσεις, σε αντίθεση με την Κίνα, όταν είχε διεθνείς εμπλοκές. Επομένως, μπορεί να μην χρειαστεί πολύς χρόνος ώστε ένα αυξανόμενο μέρος των 141 χωρών που καταδίκασαν τη ρωσική εισβολή να προχωρήσουν ανάποδα, αν δουν ότι οι Δυτικοί και δη οι Ευρωπαίοι δεν είναι σε θέση να χρησιμοποιήσουν αυτή τη δυναμική για να τερματίσουν την κρίση, καθώς και ότι υπάρχει ολοένα και λιγότερη ωφέλεια που συνδέεται με το μπλοκ αυτό των «καταδικαστικών για τη Ρωσία ενόρκων».

Εάν τελικά υπάρξει μια ολότελα απίθανη κίνηση από την Ευρώπη για αποσύνδεσή της από το ρωσοουκρανικό δρώμενο ως αντίδραση προς το τέλμα της κρίσης, μπορούμε να προβλέψουμε με ασφάλεια μιαν έκρηξη όλων των συνιστωσών της ενωσιακής αλληλεγγύης. Το Ηνωμένο Βασίλειο μας έχει ήδη αφήσει, αλλά και η Γαλλία δεν απέχει από τη ρίψη της πετσέτας στο καναβάτσο, σε μια ΕΕ που εξουδετερώνει «εν τω γεννάσθαι» οποιαδήποτε ικανότητα στρατηγικής δράσης στη διεθνή σκηνή, κάθε ελπίδα μιας θετικής επιστροφής στην παγκόσμια σκηνή, οποιαδήποτε ικανότητα να να επιλύσει τα προβλήματα μαζί με τους γείτονές της ... Η Δυτική Ευρώπη θα αποσυνδεθεί επίσης από το Ανατολικό Μέτωπο, προτιμώντας να εξασφαλίσει τη συνεργασία του υπόλοιπου κόσμου παρά να θυσιάσει τον εαυτό της στο βωμό της τουλάχιστον άυλης πίστης της προς τους Ανατολικοευρωπαίους Προφανώς εκείνοι ήδη το γνωρίζουν αυτό και προτιμούν, δικαιολογημένα, να ενισχύσουν τους μεταξύ δεσμούς κι όχι να βασίζονται σε μιαν «Ευρωπαϊκή Άμυνα» που ακόμη βρίσκεται στο …κενό της ευχολογιακής φαντασίας λίγων.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αποτελέσουν πρόθυμο μέρος του... πρώτου συρμού απομάκρυνσης κι αποσύνδεσης, σηματοδοτώντας οριστικά τη διαφορά τους με την Ευρώπη μετά από 250 χρόνια. Θα χαράξουν και θα ακολουθήσουν ένα ολότελα ξεχωριστό μονοπάτι από εκείνο των Ευρωπαίων, των οποίων ήρθαν ως … Απελευθερωτές - Σωτήρες, παρέμειναν ως Σύμμαχοι – Αυθέντες και θα απομακρυνθούν ως θυμωμένοι και θρασείς εργοδότες.
Ο Μπάϊντεν έχει ήδη προειδοποιήσει ότι δεν θα στείλει Αμερικανούς να πολεμήσουν για την Ουκρανία !

«Αυτές είναι εντελώς αμυντικές κινήσεις από την πλευρά μας. Δεν έχουμε καμία πρόθεση να καταπολεμήσουμε τη Ρωσία !» Η δημοσκοπήσεις στις ΗΠΑ υποστηρίζουν την αίσθηση ότι το αμερικανικό κοινό των ΗΠΑ είναι απρόθυμο να εμπλακεί σε έναν πόλεμο στην Ευρώπη, σε μια μια χώρα που λίγοι Αμερικανοί μπορούν να βρουν στον χάρτη (συνηθέστατα αγεωγράφητοι και ανιστόρητοι που θεωρούν πως είναι κάτι σαν θνητοί θεοί).
Η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι και οι δύο πυρηνικές δυνάμεις, προσθέτοντας με αυτή τους την ιδιότητα φόβους κλιμάκωσης.

Ωστόσο, η θέση του Μπάϊντεν θέτει επίσης την ερώτηση: θα έκανε ο Πούτιν να διαφορετικούς υπολογισμούς στην Ουκρανία, εάν ο Μπάϊντεν είχε παρουσιάσει τη δυνατότητα να αναπτύξει αμερικανικά στρατεύματα; Ή πρέπει έτσι κι αλλιώς να έμενε ο Μπάϊντεν βουβός για το τι θα έκανε, υιοθετώντας μια στρατηγικά διφορούμενη θέση που θα μπορούσε να αποθαρρύνει τον Πούτιν;
Οι επικριτές της στάσης του Μπάϊντεν λένε ότι είναι αδύνατο να αξιολογηθεί ακριβώς ποια εναλλακτική ιστορία μπορεί να είχε εκδηλωθεί αν ο Μπάϊντεν είχε διατηρήσει ζωντανή τη στρατιωτική επιλογή. Ο Πούτιν έτσι κι αλλιώς έχει, παρουσία μέσα στην Ουκρανία από το 2014, όταν εισέβαλε για πρώτη φορά και εμφανίζεται πρόθυμος να πάρει περισσότερα εδάφη από τη χώρα.

Αλλά, μάλλον, το μήνυμα που εισέπραξε ο Ρώσος ηγέτης από την απροθυμία του Μπάϊντεν να αναπτύξει στρατεύματα είναι ότι μπορεί να ξεφύγει με πολλά κέρδη, ορισμένοι δε επικριτές του Αμερικανού υποστηρίζουν πως και η Κίνα μαθαίνει να κάνει το ίδιο, καθώς ζυγίζει το πώς να ασχοληθεί με την Ταϊβάν.

Φυσικά, υπάρχουν άνθρωποι που αποφάσισαν να υποστηρίζουν τον Μπάϊντεν σε αυτό το σημείο, μεταξύ άλλων στη Γερουσία και στο Κογκρέσο, αλλά υπάρχουν επίσης εκλεγμένοι εκπρόσωποι του αμερικανικού λαού που ανησυχούν για την ιδέα να … ολισθήσουν ακούσια σε έναν ρωσο-αμερικανικό πόλεμο.

Οι Δημοκρατικοί και οι Ρεπουμπλικανοί στο Κογκρέσο ανησυχούν βαθιά για τον κλιμακούμενο ρωσικό πόλεμο με την Ουκρανία, φοβούμενοι ότι θα μπορούσε τελικά να παρασύρει τις ΗΠΑ σε μια άμεση σύγκρουση με τα ρωσικά στρατεύματα. Οι βουλευτές και στα δύο κόμματα λένε ότι υποστηρίζουν την απόφαση του Προέδρου Μπάϊντεν να χαράξει απαγορευτική γραμμή για την ανάπτυξη στρατευμάτων των ΗΠΑ στο έδαφος της Ουκρανίας ή την επιβολή μιας ζώνης απαγόρευσης πτήσεων επάνω από τη χώρα, φοβούμενοι ότι τέτοιες κινήσεις θα μπορούσαν να προκαλέσουν εύκολα ανάφλεξη ενός ευρύτερου πολέμου.

«Αυτή είναι η πιο επικίνδυνη στιγμή από την Κουβανική πυραυλική κρίση», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Δημοκρατικός Γερουσιαστής του Κονέκτικατ Κρις Μέρφυ, Πρόεδρος των Διατιθεμένων Πιστώσεων στην Υποεπιτροπή Ασφάλειας της Γερουσίας.
Και πρόσθεσε «Δεν είμαστε ποτέ τόσο κοντά στην άμεση σύγκρουση με τη Ρωσία».
Μαζί με άλλους γερουσιαστές θέλει να καταστείλει όλες τις προσκλήσεις για μαχητικά αμερικανικά αεροσκάφη που θα επιβάλουν μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων επάνω από την Ουκρανία, ώστε να σταματήσει ο ρωσικός βομβαρδισμός των ουκρανικών δυνάμεων και των αμάχων.

Σημείωσε ακόμη ότι, οι Ηνωμένες Πολιτείες ποτέ δεν υποστήριξαν άμεσα και ανοιχτά τους αντάρτες που πάλεψαν με τα σοβιετικά στρατεύματα στην Ουγγαρία, στη Τσεχοσλοβακία και στο Αφγανιστάν τη δεκαετία του 1950, τη δεκαετία του 1960 και τη δεκαετία του 1980. Υπογράμμισε επίσης ότι η υποστήριξη των ΗΠΑ για τους μουτζαχεντίν μαχητές που αγωνίστηκαν με επιτυχία στην σοβιετική εισβολή στο Αφγανιστάν έγινε κρυφά μέσω της CIA. Είπε : «Πήραμε τη σωστή απόφαση να υποστηρίξουμε ανοιχτά τους Ουκρανούς, αλλά θα πρέπει να καταλάβουμε την πρωτοφανή στιγμή που ζούμε σήμερα, όπου χρηματοδοτούμε ανοιχτά τον πόλεμο εναντίον μιας πυρηνικής δύναμης».

Στην αποδυναμωμένη Δύση, πρέπει επίσης να συμπεριλάβουμε την ίδια τη Ρωσία, η οποία είναι φυσικά μια ευρωπαϊκή δύναμη, ακόμη και αν η σοβιετική παρένθεση έχει δημιουργήσει μια ψευδή αίσθηση «αλλοτριότητας», ξενικότητας. Σ΄αυτήν την θεμελιώδη άτοπη, ανόητη και αναχρονιστική διαίρεση μεταξύ των δύο πλευρών της Ευρώπης στηρίζεται η αμφοτερόπλευρη αντίληψη ότι ολόκληρο το κτίριο έχει ραγίσει οριστικά από το 2014. Και αν έκτοτε οι ευρωπαίοι ηγέτες έχουν πράγματι κάνει το καλύτερό τους για να επαναφέρουν την χορτάτη, ηδονοθηρική αλλά δύσμοιρη Ευρώπη στον έλεγχο του πεπρωμένου της, και αν ο ρωσοουκρανικός πόλεμος είναι μια ευκαιρία για αυτούς να αλλάξουν την προηγούμενη κρίση τους, δεν υπάρχει καθόλου χρόνος να χαθεί.
"Οι καιροί ου μενετοί!" 

Ακόμη και στην ακραία περίπτωση μιας ρωσικής επίθεσης σε μια χώρα του ΝΑΤΟ, υπάρχει λόγος να φοβόμαστε τον κίνδυνο κερματισμού της συμμαχίας αντί να πάμε σε πόλεμο ενάντια στη Ρωσία. Ο Β' Μεγάλος Πόλεμος θα είχε αποφευχθεί τότε, αλλά τώρα μια τέτοια υποχώρηση ακούγεται σαν προαναγγελία θανάτου για το ΝΑΤΟ και ολόκληρη τη διατλαντική Συμμαχία, για την ΕΕ, η οποία θα χωριστεί αυτόματα μεταξύ της Ανατολικής και Δυτικής Ευρώπης κλπ.

Για όλους αυτούς τους λόγους, η Δύση έχει υπαρξιακό, ζωτικό, πολιτιστικό ενδιαφέρον να προσεγγίσει και να οδηγήσει τους Ρώσους και τους Ουκρανούς να καταλήξουν σε συμφωνία. Αυτός ο λόγος αυτό μας επιτρέπει να παραμένουμε στοιχειωδώς αισιόδοξοι στην τρέχουσα αγωνιώδη αναταραχή μας.

Πιθανοί επιβαρυντικοί παράγοντες

Μια τελευταία πρόταση για το τρίτο και εφιαλτικότερο σενάριο : Όχι μόνο ο κόσμος θα απομακρυνθεί τελικά από τη Δύση, αλλά πριν από αυτό, προβλέπουμε ότι ένα ουκρανικό αδιέξοδο θα προκαλούσε άλλες αναδυόμενες δυνάμεις να καθορίσουν παντοιοτρόπως την επικράτειά τους, πορευόμενες σε ένα τεράστιο κοινό κίνημα ώστε να διεκδικήσουν το γεωπολιτικό τους βάρος και να απαιτήσουν τον συνυπολογισμό των κυριαρχικών τους συμφερόντων στο διεθνοπολιτικό δρώμενο.

Η Κίνα θα μπορούσε να μετακινηθεί από ένα ρόλο διαμεσολαβητή μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, σε μια στρατηγική για την επίλυση του δικού της θέματος ασφάλειας συνόρων, δηλαδή στην Ταϊβάν. Η συλλογιστική της μπορεί να γίνει: «Σπαταλώ το χρόνο μου παίζοντας όμορφα με μια Δύση που είναι ανίσχυρη να λύσει τα προβλήματά της, ενώ έχω την ευκαιρία να λύσω το πρόβλημά μου με την Ταϊβάν». Η πρόσφατη εκλογή ενός φιλοαμερικανού «ιέρακος» ως ηγέτη της Νότιας Κορέας θέτει μια πρόσθετη απειλή για την Κίνα στα σύνορά της. Με την μαχητική προπαρασκευή της προς την Ταϊβάν και προκαλώντας τη Δύση να «σφίξει» περαιτέρω τις αντικινεζικές κυρώσεις (εκτός από στρατιωτική παρέμβαση για να υπερασπιστεί το νησί) που θα ήταν μη βιώσιμες για τις περισσότερες οικονομίες (κατ΄αρχάς τις δυτικές) η Κίνα είναι σε θέση να χρησιμοποιήσει τον ουκρανικό μοχλό για να οδηγήσει την Ταϊβάν να παραδοθεί αβοήθητη χωρίς να τολμήσει τελικά να αντισταθεί.

Το ίδιο ισχύει και για το τολμηρό και καλά οργανωμένο Ιράν, το οποίο ήδη «δείχνει τα δόντια» του εναντίον των ισραηλινών συμφερόντων στο Ιρακινό Κουρδιστάν.

Η Βόρεια Κορέα δείχνει επίσης μεγάλη στρατιωτικοδιπλωματική κινητικότητα.

Μετά από δύο χρόνια πανδημίας Covid, με καλπάζοντα πληθωρισμό, αβυσσαλέα χρέη , ... ποιος παρανοϊκός μπορεί να αντέξει οικονομικά να ανταγωνίζεται με εθελότυφλη εχθρότητα τη Ρωσία μεγαλύτερη χώρα στον κόσμο στις εξαγωγές των πρώτων υλών της, καθώς και την Κίνα, πολυπληθέστερη χώρα στον κόσμο και με τεράστια παραγωγή και το Ιράν, δεύτερο μεγαλύτερο παραγωγό φυσικού αερίου στον κόσμο και την Βόρεια Κορέα ταυτόχρονα;

Πολύκαρπος Παναγιωτίδης 

Share This !

2022 ALL RIGHTS RESERVED COPYRIGHT ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΊ ΑΝΤΊΛΑΛΟΙ