ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

Η ιστορία
είναι η μνήμη
των κρατών
Χένρυ Κίσσινγκερ


Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΚΙΣΣΙΝΓΚΕΡ

Μέρος 2

Στις 8 Οκτωβρίου 1972, ο τότε Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ Δρ. Χένρυ Κίσσινγκερ και το μέλος του Πολιτικού Γραφείου του Βορείου Βιετνάμ, Λε Ντουκ To, συναντήθηκαν στο Παρίσι για να συζητήσουν νέες προτάσεις και από τα δύο έθνη, ελπίζοντας να επιτύχουν αμοιβαία αποδεκτούς όρους για μιαν ειρηνευτική διευθέτηση για τον πόλεμο του Βιετνάμ. Ο To παρουσίασε ένα νέο σχέδιο του Βορείου Βιετνάμ το οποίο περιελάμβανε προτάσεις για κατάπαυση του πυρός, αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων και ανταλλαγή αιχμαλώτων πολέμου. Και οι τρεις εμπόλεμες κυβερνήσεις του Βιετνάμ - το Βόρειο Βιετνάμ, η Δημοκρατία του Βιετνάμ (Νότιο Βιετνάμ) και η «Προσωρινή Επαναστατική Κυβέρνηση του Νοτίου Βιετνάμ» - θα παρέμεναν άθικτες, όπως και οι χωριστοί στρατοί τους.
Το Ανόι δεν απαιτούσε πλέον την απομάκρυνση του Προέδρου του Νοτίου Βιετνάμ Νγκουγέν Βαν Τιέου, οι ΗΠΑ δεν έπρεπε να σταματήσουν τη βοήθειά τους προς τη νότια κυβέρνηση και τόσο η Ουάσιγκτον όσο και το Ανόι θα μπορούσαν να συνεχίσουν να ανεφοδιάζουν τους συμμάχους ή τις δυνάμεις τους σε ισότιμη βάση. Δεν επρόκειτο να διεισδύσουν νέες δυνάμεις του Βορείου Βιετνάμ από το βορρά και οι ΗΠΑ συμφώνησαν να επεκτείνουν τη μεταπολεμική βοήθεια για την ανοικοδόμηση στο Βόρειο Βιετνάμ !

Οι νέοι όροι στο τραπέζι των Διαπραγματεύσεων περιελάμβαναν επίσης τη δημιουργία ενός «Εθνικού Συμβουλίου Εθνικής Συμφιλίωσης και Συμφωνίας», δηλαδή τη δημιουργία μιας χαλαρά καθoρισμένης διοικητικής δομής που επρόκειτο να εργαστεί για τις γενικές και τοπικές εκλογές στο Νότιο Βιετνάμ. Την πολιτική εξουσία θα μοιράζονται τρεις ομάδες:
η κυβέρνηση της Σαϊγκόν, η «Προσωρινή Επαναστατική Κυβέρνηση του Νοτίου Βιετνάμ»
και μια ομάδα «τρίτης δύναμης» που θα είχε συμφωνηθεί αμοιβαία από τα άλλα δύο μέρη. Δεδομένου ότι επρόκειτο να λειτουργήσει με συναίνεση, τίποτα δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί από το νέο συμβούλιο χωρίς τη συμφωνία του Προέδρου Τιέου.

Όταν οι δύο πλευρές συνήλθαν ξανά στις 17 Οκτωβρίου, υπήρχαν δύο βασικοί τομείς διαφωνίας: H περιοδική αντικατάσταση των αμερικανικών όπλων του Νοτίου Βιετνάμ
και η απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων που κρατούσε η κυβέρνηση της Σαϊγκόν. Οι Βορειοβιετναμέζοι είχαν κάνει σημαντικές τροποποιήσεις στην προηγούμενη διαπραγματευτική τους θέση και έσπευσαν να υπογράψουν τη συμφωνία πριν από τον Νοέμβριο, πιστεύοντας ότι ο Πρόεδρος Νίξον θα ήταν πιο πρόθυμος να κάνει παραχωρήσεις πριν, παρά μετά, τις επερχόμενες προεδρικές εκλογές. Αν και υπήρχαν ακόμη ορισμένα ζητήματα που έπρεπε να οριστικοποιηθoύν, εύλογα ο Κίσσινγκερ ήταν γενικά ικανοποιημένος με τους νέους όρους και έτσι ειδοποίησε τον Νίξον, ο οποίος έδωσε την έγκρισή του για τη διευθέτηση.

Στη συνέχεια, ο Κίσσινγκερ πέταξε στη Σαϊγκόν στις 18 Οκτωβρίου για να συζητήσει τους όρους με τον Τιέου. Ο Πρόεδρος του Νοτίου Βιετνάμ δεν ήταν ευχαριστημένος ούτε με
τη νέα συμφωνία, ούτε με τον Κίσσινγκερ, που ένιωθε ότι τον πρόδωσε. Αν και ο Κίσσινγκερ γνώριζε καλά τη διαπραγματευτική θέση του Τιέου, δεν τον είχε ενημερώσει για τις αλλαγές που έγιναν στο Παρίσι ούτε είχε ζητηθεί η έγκρισή του. Ο Κίσσινγκερ «είχε διαπραγματευτεί εξ ονόματος της κυβέρνησης του Νοτίου Βιετνάμ, διατάξεις που ο ίδιος, ο Τιέου είχε ήδη απορρίψει».

Ο Τιέου κατηγόρησε πλήρως τη συμφωνία και πρότεινε 129 αλλαγές κειμένου στο έγγραφο. Μάλιστα προχώρησε περαιτέρω, απαιτώντας να αναγνωριστεί η Αποστρατιωτικοποιημένη Ζώνη (DMZ – Demilitarized Zone) που χωρίζει τα δύο Βιετνάμ ως τα αληθινά διεθνή σύνορα και όχι ως «προσωρινή στρατιωτική γραμμή οριοθέτησης» (όπως είχε προβλεφθεί στις Συμφωνίες της Γενεύης), ενώ το Νότιο Βιετνάμ να αναγνωριστεί ως κυρίαρχο κράτος. .
Η υπέρτατη ειρωνεία, σύμφωνα με τα λόγια του Στάνλεϋ Κάρνοβ, είχε πλέον φτάσει:
«Έχοντας κάνει έναν πόλεμο για να υπερασπιστούν την ανεξαρτησία του Νοτίου Βιετνάμ, οι Ηνωμένες Πολιτείες αρνούνταν τώρα τη νομιμότητά του !».

[Ο Αμερικανός δημοσιογράφος και ιστορικός Stanley Abram Karnow γεννήθηκε σε μια εβραϊκή οικογένεια στο Μπρούκλιν το 1925, ως γιος του Harry και της Henriette Koeppel Karnow (Karnofsky). Ο Karnow ανήκε στο Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων και στην Αμερικανική Εταιρεία Ιστορικών].

Στη συνέχεια, ο Τιέου προχώρησε ένα βήμα παραπέρα στις 26 Οκτωβρίου και κυκλοφόρησε δημόσια μια τροποποιημένη έκδοση του κειμένου, η οποία έκανε τις προτεινόμενες διατάξεις του Νοτίου Βιετνάμ να φαίνονται ακόμη χειρότερες από ό,τι ήταν στην πραγματικότητα. Η ηγεσία του Βορείου Βιετνάμ, πιστεύοντας ότι είχε «κουκουλωθεί» και εξαπατηθεί από τον διπρόσωπο Κίσσινγκερ, απάντησε μεταδίδοντας τμήματα της συμφωνίας που έδιναν την εντύπωση ότι η συμφωνία ήταν σύμφωνη με τους στόχους της Ουάσιγκτον και της Σαϊγκόν. Ο Κίσσινγκερ, ελπίζοντας να καθησυχάσει τους κομμουνιστές
με την δήθεν ειλικρίνειά του και να πείσει τον Τιέου για την αφοσίωση της κυβέρνησης του σε έναν συμβιβασμό, έδωσε μια τηλεοπτική συνέντευξη Τύπου στον Λευκό Οίκο κατά τη διάρκεια της οποίας ανακοίνωσε «πιστεύουμε ότι η ειρήνη είναι κοντά».

Στις 20 Νοεμβρίου, οι αναθεωρήσεις του Νοτίου Βιετνάμ και 44 πρόσθετες αλλαγές που ζήτησε ο Νίξον, παρουσιάστηκαν στην αντιπροσωπεία του Βορείου Βιετνάμ από τον Κίσσινγκερ. Αυτές οι νέες απαιτήσεις περιλάμβαναν: να γίνει αποδεκτή η DMZ ως πραγματικό διεθνές όριο – να πραγματοποιηθεί μια συμβολική αποχώρηση των στρατευμάτων του Βορείου Βιετνάμ - οι Βορειοβιετναμέζοι να εγγυηθούν μια κατάπαυση του πυρός σε ολόκληρη την Ινδοκίνα - να δημιουργηθεί μια ισχυρή διεθνής ειρηνευτική δύναμη (Η «Διεθνής Επιτροπή Ελέγχου και Εποπτείας» - ICCS International Commission of Control and Supervision) για την εποπτεία και την επιβολή της κατάπαυσης του πυρός.

Μόλις οι Βορειοβιετναμέζοι διάβασαν τις νέες απαιτήσεις, έμειναν εμβρόντητοι,
άρχισαν να ανακαλούν τις δικές τους παραχωρήσεις και ήθελαν να διαπραγματευτούν
εκ νέου, με αποτέλεσμα ο Κίσσινγκερ να διακηρύξει με στομφώδες προσβεβλημένο ύφος ότι «σταματούν». Οι συνομιλίες, που είχαν προγραμματιστεί να διαρκέσουν δέκα ημέρες, ολοκληρώθηκαν στις 13 Δεκεμβρίου, με τα δύο μέρη να συμφωνούν να συνεχίσουν και πάλι τις διαπραγματεύσεις. Ομάδες εμπειρογνωμόνων από κάθε πλευρά συναντήθηκαν για να συζητήσουν τεχνικά θέματα και πρωτόκολλα στις 14 Δεκεμβρίου, κατά τη διάρκεια της οποίας οι εκπρόσωποι του Βορείου Βιετνάμ υπέβαλαν ένα κείμενο στη βιετναμέζικη γλώσσα του πρωτοκόλλου για τους κρατούμενους που περιείχε πολλές σημαντικές αλλαγές τις οποπιες το Ανόι δεν είχε επιτύχει στις κύριες διαπραγματεύσεις.
Σε μια επακόλουθη συνάντηση εμπειρογνωμόνων στις 16 Δεκεμβρίου, η πλευρά του Βορείου Βιετνάμ «ήγειρε ένα πέτρινο τοίχο από την αρχή μέχρι το τέλος». Οι συνομιλίες διακόπηκαν εκείνη την ημέρα και οι διαπραγματευτές του Ανόι αρνήθηκαν να ορίσουν
νέα ημερομηνία για την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων.

Εν τω μεταξύ, σύμφωνα με επίσημες πηγές του Βορείου Βιετνάμ, η «ειρηνική» αμερικανική εκστρατεία αεροπορικού βομβαρδισμού τον Δεκέμβριο του 1972 σκότωσε 1.624 αμάχους, συμπεριλαμβανομένων 306 στο Χάϊ Φονγκ και 1.328 στο Ανόϊ. Το βιβλίο των εκδόσεων του ΛαΊκού Στρατού «Ανόϊ – Το Ντιέν Μπιέν Φου του αέρα» δίνει έναν αριθμό νεκρών 2.368 αμάχων που σκοτώθηκαν και 1.355 άλλους που τραυματίστηκαν. Το βιβλίο αναφέρει ότι καταστράφηκαν πολλές γειτονιές και χωριά, διαλύθηκαν 5.480 σπίτια και σχεδόν 100 άλλα κτίρια, συμπεριλαμβανομένων εργοστασίων, σχολείων, νοσοκομείων και σταθμών.
Μέχρι τις 20 Δεκεμβρίου 1972, υπήρχαν 215 νεκροί και 325 τραυματίες στο Ανόι.
Μόνο στο Χάϊ Φονγκ στις 18 Δεκεμβρίου 45 άνθρωποι σκοτώθηκαν και 131 άνθρωποι τραυματίστηκαν.

Η οδός Χαμ Τιέν, στο Ανόι δέχτηκε επίθεση τη νύχτα της 26ης Δεκεμβρίου 1972, σκοτώνοντας 278 άτομα, μεταξύ των οποίων 91 γυναίκες, 40 ηλικιωμένοι και 55 παιδιά. 178 παιδιά έμειναν ορφανά στην οδό Χαμ Τιέν και 290 άνθρωποι τραυματίστηκαν, 2.000 σπίτια, σχολεία, ναοί, θέατρα και κλινικές κατέρρευσαν, εκ των οποίων 534 σπίτια καταστράφηκαν ολοσχερώς.

Η οικία του αριθμού 51 στην οδό Χαμ Τιέν ανατινάχθηκε ολοσχερώς, αφήνοντας έναν φρικώδη κρατήρα, ενώ οι επτά άμαχοι που ζούσαν εκεί σκοτώθηκαν. Αυτή η περιοχή έχει μετατραπεί σε μνημείο με μια στήλη που φέρει τις λέξεις «Η Χαμ Τιέν κρατά για πάντα το πικρό παράπονό της ενάντια στους Αμερικανούς ιμπεριαλιστές» και ένα χάλκινο άγαλμα μιας γυναίκας που κρατούσε ένα παιδί που πέθανε από αμερικανική βόμβα.

Στην επέτειο του βομβαρδισμού κάθε χρόνο, άνθρωποι που ζουν στους δρόμους και σε άλλα μέρη έρχονται στο μνημείο για να κάψουν θυμιάματα για να τιμήσουν τη μνήμη εκείνων που πέθαναν από τις αμερικανικές αεροπορικές επιδρομές. Στην αυλή του νοσοκομείου Μπαχ Μέϊ, υπάρχει μια στήλη που φέρει τη λέξη «Μίσος» για να θυμούνται οι άνθρωποι τον βομβαρδισμό του νοσοκομείου στις 22 Δεκεμβρίου, που σκότωσε 1 ασθενή και 30 νοσοκόμες και γιατρούς. Την ώρα του βομβαρδισμού, οι περισσότεροι γιατροί και ασθενείς είχαν ήδη εκκενώσει το κτίριο. Κάθε τμήμα είχε μόνο λίγα άτομα σε υπηρεσία και περίπου 300 ασθενείς είχαν καλυφθεί στο υπόγειο.

Τώρα το μόνο εμπόδιο στο δρόμο προς μια συμφωνία ήταν ο επανειλημμένα ….εξαπατηθείς Πρόεδρος Τιέου. Ο Νίξον προσπάθησε να τον καθησυχάσει γράφοντας στις 5 Ιανουαρίου ότι «έχετε τη διαβεβαίωσή μου (sic !) για τη συνέχιση της βοήθειας κατά την περίοδο μετά τη διευθέτηση και θα απαντήσουμε με πλήρη ισχύ σε περίπτωση που η διευθέτηση παραβιαστεί από το Βόρειο Βιετνάμ». Μέχρι εκείνη τη στιγμή, λόγω της συμπαγούς αντιπολίτευσης του Κογκρέσου, ο Νίξον δεν ήταν σε θέση να δώσει μια τέτοια υπόσχεση, καθώς η πιθανότητα απόκτησης των απαραίτητων πιστώσεων του Κογκρέσου ήταν πράγματι μηδενική. Ο Πρόεδρος του Νοτίου Βιετνάμ εξακολουθεί εύλογα να αρνείται να συμφωνήσει. Στις 14 Ιανουαρίου ο Νίξον εξαπέλυσε την πιο σοβαρή απειλή του προς τον Τιέου: «Αποφάσισα λοιπόν αμετάκλητα να προχωρήσω στη μονογραφή της συμφωνίας στις 23 Ιανουαρίου 1973… Θα το κάνω, αν χρειαστεί, μόνος μου».

Στις 9 Ιανουαρίου, ο Κίσσινγκερ και ο Λε Ντουκ Το επέστρεψαν στο Παρίσι. Βασικά η συμφωνία που επετεύχθη μεταξύ των ΗΠΑ και του Βόρειου Βιετνάμ ήταν …. η ίδια που είχε επιτευχθεί τον Οκτώβριο. Γενικά οι πρόσθετες απαιτήσεις που είχαν διατυπωθεί από τις ΗΠΑ τον Δεκέμβριο απορρίφθηκαν ή στράφηκαν εναντίον των ΗΠΑ. Ο Τζον Νεγροπόντε, τότε ένας από τους βοηθoύς του Κίσσινγκερ κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων,
ήταν πιο καυστικός: «βομβαρδίσαμε τους Βορειοβιετναμέζους για να αποδεχτούν τις παραχωρήσεις μας». Η DMZ ορίστηκε όπως προβλεπόταν στις Συμφωνίες της Γενεύης του 1954, άρα σε καμία περίπτωση δεν θα αναγνωριστεί ως διεθνές όριο. Η ζητούμενη απόσυρση των στρατευμάτων του Βορείου Βιετνάμ από το Νότιο Βιετνάμ δεν αναφέρθηκε καθόλου στο κείμενο της συμφωνίας. Ο Κίσσινγκερ έλαβε μια «προφορική συμφωνία»
από τον Το για μια συμβολική απόσυρση 30.000 στρατιωτών του Βορείου Βιετνάμ.
Ένα πολύ σημαντικό σημείο στις διαπραγματεύσεις επιτεύχθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Για το σύνολο του πολέμου, το Βόρειο Βιετνάμ είχε αρνηθεί να αναγνωρίσει την κυβέρνηση του Νοτίου Βιετνάμ ως νόμιμη. Τώρα, ο Βορράς συμφώνησε τελικά επίσημα να αναγνωρίσει τον νότιο ομόλογό του ως νόμιμη κυβέρνηση.

Το αίτημα για μια περιεκτική κατάπαυση του πυρός σε ολόκληρη την Ινδοκίνα απλώς απορρίφθηκε στη γραπτή συμφωνία. Για άλλη μια φορά, ο Κίσσινγκερ ικανοποιήθηκε
με μια «λεκτική κατανόηση» ότι μια κατάπαυση του πυρός θα θεσπιζόταν στο Λάος ταυτόχρονα ή αμέσως μετά από αυτή στο Νότιο Βιετνάμ. Rouge) ήταν εκτός συζήτησης.
Το μέγεθoς της «Διεθνούς Επιτροπής Ελέγχου και Εποπτείας» - ICCS αποφασίστηκε τελικά με διαχωρισμό της διαφοράς στον αριθμό που ζητήθηκε και από τα δύο μέρη σε 1.160 άτομα προσωπικό. Οι «Συμφωνίες Ειρήνης του Παρισιού» υπογράφηκαν στο ξενοδοχείο Majestic στο Παρίσι, στις 27 Ιανουαρίου 1973.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, άσχετα με τον βιετναμικό πόλεμο, μετά τον Αύγουστο του 1971, η κυρίαρχη πολιτική των ΗΠΑ υπό τον Κίσσινγκερ Σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου, ήταν ο έλεγχος και όχι η ανάπτυξη, των οικονομιών σε όλο τον κόσμο.
Μάλιστα, οι αξιωματούχοι της πολιτικής των ΗΠΑ άρχισαν να αυτοαποκαλούνται περήφανα «νεο-Μαλθoυσιανοί» : Η μείωση του πληθυσμού στις αναπτυσσόμενες χώρες,
έγινε η κυρίαρχη προτεραιότητα κατά τη δεκαετία του 1970 αντί για τη μεταφορά τεχνολογίας και τις στρατηγικές βιομηχανικής ανάπτυξης, μια ακόμη επιστροφή στη βρετανική αποικιακή σκέψη του 19ου αιώνα.

Ο ίδιος ο «τίμιος και ειλικρινής» Χένρυ Κίσσινγκερ ήταν αυτός που ανέτρεψε τον Ρίτσαρντ Νίξον χρησιμοποιώντας το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ. Ο Κίσσινγκερ έβαλε ένα μέλος του επιτελείου του, τον Ντέιβιντ Γιανγκ, υπεύθυνο επικεφαλής. Φίλοι αναγνώστες δεν έχετε ακούσει ποτέ για τον Ντέιβιντ Γιανγκ; Δεν αποτελείτε εξαίρεση. Ήταν δικηγόρος της Wall Street που είχε εργαστεί για τους Ροκφέλερ πριν «προαχθεί» σε μέλος του επιτελείου του Κίσσινγκερ. Μετά το Γουότεργκεϊτ, ο Γιανγκ … αποσύρθηκε σε μιαν ευχάριστη εργασία στο Λονδίνο ως πολύ προχωρημένος επιτυχής μαθητής και τα κυρίαρχα ΜΜΕ αγνόησαν φιλότιμα τον βασικό προδοτικό του ρόλο στο Γουότεργκεϊτ. (Gary Allen, «The Rockefeller File», Seal Beach, California, 1976, σελ. 176). Ο Κίσσινγκερ έλαβε το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1973 επειδή με τους επάλληλους δόλιους χειρισμούς του … οδήγησε τους κομμουνιστές να κερδίσουν τον πόλεμο του Βιετνάμ.


Ήταν ο ίδιος Χένρυ Κίσσινγκερ που βρισκόταν πίσω από την πετρελαϊκή κρίση του
1973-1974, ο οποίος προώθησε τα σχέδιά του σε μια μυστική συνάντηση στη Στοκχόλμη,
όπως αποκάλυψε ο σεΐχης Αχμέντ Ζακί Γιαμανί, πρώην υπουργός πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας στο «The Observer» στις 14 Ιανουαρίου 2001, Ο Κίσσινγκερ οργάνωσε έναν τετραπλασιασμό της τιμής του πετρελαίου τον Νοέμβριο του 1973. Η συνάντηση στην οποία αναφέρθηκε ο Σεΐχης Γιαμάνι ήταν η συνέλευση της Μπίλντερμπεργκ στην περιοχή της Στοκχόλμης τον Μάιο του 1973. Αυτό επιβεβαιώθηκε και στο βιβλίο του Γοίλιαμ Ένγκταλ (William Engdahl) «Ένας αιώνας πολέμου : Η Αγγλοαμερικανική πετρελαϊκή πολιτική και
η Νέα Παγκόσμια Τάξη» («A Century of War: Anglo-American Oil Politics and the New World Order»,1993).


Πράγματι, τον Μάιο του 1973, με τη δραματική πτώση του δολαρίου να είναι ακόμα έντονη, μια ομάδα 84 από τους κορυφαίους οικονομικούς και πολιτικούς γνώστες του κόσμου συναντήθηκαν στο Σαλτσγιομπόντεν (Saltsjöbaden) της Σουηδίας, το απομονωμένο νησιωτικό θέρετρο της σουηδικής τραπεζικής οικογένειας του … Βάλλενμπεργκ.
Αυτή η συγκέντρωση της ομάδας Bilderberg του …. τέως ναζί και νυν υπερκαπιταλιστή πρίγκηπα Βερνάρδου, άκουσε έναν συμμετέχοντα από τις ΗΠΑ, τον ειδικό στις πετρελαϊκές υποθέσεις, διεθνώς διακεκριμένο Αμερικανογερμανοεβραίο νομικό σύμβουλο Γουόλτερ Τζέημς Λέβι (Walter James Levy), να σκιαγραφεί ένα «σενάριο» για μια επικείμενη αύξηση 400 τοις εκατό στα έσοδα του ΟΠΕΚ από το πετρέλαιο !
Ο σκοπός της μυστικής συνάντησης του Saltsjöbaden δεν ήταν να αποτρέψει το αναμενόμενο σοκ στην τιμή του πετρελαίου, αλλά μάλλον να σχεδιάσει πώς να διαχειριστεί την επικείμενη πλημμύρα των δολαρίων πετρελαίου, μια διαδικασία που
ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ ονόμασε αργότερα «ανακύκλωση των ροών των πετροδολλαρίων».

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Ισίδωρος Ιγνατιάδης

Share This !

2022 ALL RIGHTS RESERVED COPYRIGHT ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΊ ΑΝΤΊΛΑΛΟΙ