ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

[...]
Οι Έλληνες δεν είχαν ιερατείο (κάστα παντοδυνάμων ιερέων), όπως οι άλλοι λαοί....


«Η διαφορά στην Θρησκεία»


Και οι βάρβαροι είχαν θρησκεία. Όμως η διαφορά όλων των άλλων θρησκειών από εκείνην των Ελλήνων είναι ιλιγγιώδης:

Οι Έλληνες βλέπουν και αποκαλοϋν τον Θεο «Πατέρα», ενώ οι βάρβαροι τον βλέπουν ως Έξουσιαστή και τον αποκαλούν «Κύριον». Οι πρώτοι συνδέονται με τό Θειον διά τής αγάπης, οι δεύτεροι διά του φόβου. Οι Έλληνες πιστεύουν ότι «ένα είναι τό γένος θεών και άνθρώπων» (Πίνδαρος) και συνεπως οι ίδιοι αποτελούν «εικόνα και ομοίωσιν» τών θεών, είναι τέκνα τους. Οι βάρβαροι χωρίζονται με άβυσσον από τους απρόσιτους θεούς, «κρυμμενους στην ομίχλη» και θεωρούν βλασφημίαν αξίαν θανατώσεως το να αποκληθη κάποιος «υιός θεού». (Όπως ό Διόνυσος, ο Περσεύς, οι Διόσκουροι, ο Ηρακλής, ο Θησεύς -και ο Χρι¬στός).

Οι Έλληνες έχουν θεούς ωραίους, πανέμορφους, τέλειους —το Θείον είναι η Τελειότης.
Οι βάρβαροι λατρεύουν δυνάμεις τυφλές, δαίμονες σκοτεινούς, θεούς τερατόμορφους η καταπιεστικούς, ζηλόφθονους, εκδικητικούς.

Στους Έλληνες δεν υπάρχουν ζωόμορφοι θεοί. Ο ανθρωπομορφισμός τους δείχνει απολύτρωσι από τον φόβο έναντι του Θείου. Οι ενέργειες των θεών τους δείχνουν οικειότητα ανάμεσα σ’ αυτούς και στον άνθρωπο. Τό άπειρο κάλλος τους εκφράζει την αγάπη του Έλληνος προς τον κόσμον.

Στούς Έλληνες, η θρησκεία χρησίμευε γιά επαφή με το υπερφυσικό και γιά παρηγοριά από τα δεινά του βίου, όχι γιά επιβολή δογματικής σκέψεως και θεοκρατικού καθεστώτος.

Ο άπ. Παύλος επεσήμανε μία τεράστια διαφορά Ελλήνων - ’Ιουδαίων: «Οι Ιουδαίοι ζητούν θαύματα, οι δε Έλληνες σοφίαν» («Πρός Κορινθίους» A' 1: 22¬24).

Ο Λουκιανός έγραψε: «Οι αιγυπτιακοί ναοί είναι μεγάλοι και ωραίοι, κτισμένοι με πέτρες ακριβές, στολισμενοι με χρυσάφι και ζωγραφιές. Αλλά, αν ρωτήσης γιά να μάθης τον θεό στον οποίον είναι αφιερωμένος ένας ναός, σου απαντούν ότι πρόκειται γιά έναν πίθηκο, μίαν ίβιδα, ένα κριάρι ή μιά γάτα».

Και ο Στράβων περιγράφει έκπληκτος την λατρεία ενός κροκοδείλου στην Αρσινόη (Κροκοδειλόπολη) της Φαγιούμ.
Οι Έλληνες άποροΰσαν πάντα μ’ αύτήν την λατρεία πρός ζώα, πέτρες κ.λπ., σε τερατώδη όντα ή σε θεούς φοβερούς και απρόσιτους.

Οι θεοί τών άλλων ήσαν αύθαίρετοι, υπεράνω νόμων. Οι των Ελλήνων εφήρμοζαν το Νόμο τον οποίον ουδείς εδικαιούτο να παραβιάση - ούτε ο Θεός.

Οι Έλληνες δεν είχαν ιερατείο (κάστα παντοδυνάμων ιερέων), όπως οι άλλοι λαοί.

Οι Έλληνες ήσαν οι μόνοι άνθρωποι, πού προσ¬εύχονταν όρθιοι, διότι «ουκ ελληνικόν το προσκυνείν». Ο Ξενοφών συμβουλεύει: «Ουδένα γαρ άνθρωπον δεσπότην, αλλά τους θεούς προσκυνείτε» («Κύρου Άνάβασις» 13). Όμως το «προσκυνείτε» πρέπει να νοηθή με την ευρύτερη έννοια, όχι ως γονυκλισία, αφού οι Έλληνες προσεύχονταν όρθιοι, με τα χέρια υψωμενα προς τον ουρανό.

Οι Έλληνες εισήγαγαν στην Θρησκεία το Εν («εξ Ενός τά πάντα, εκ πάντων τό Εν»), την «Φιλία» (=Αγάπη) και τον Λόγο = το εν τω κόσμω εκδηλούμενον Θείον.

Οι Έλληνες δημιούργησαν τήν Θεολογία (Πλάτων = την έλλογη διερεύνησι του Θείου), την ανώτερη ήθική (με απόληξι την Στωική) και μεταφυσική (με απόληξι τον Πλωτίνο).

Ουδέποτε εμφανίσθηκε Έλλην Μεσσίας, ούτε θεοποιήθηκε εν ζωή.Ο Αλέξανδρος και οι Επίγονοι του θεωρήθηκαν «θεοί» μόνον γιά τους ιθαγενείς —όχι και από τους Έλληνες. 


Share This !

2022 ALL RIGHTS RESERVED COPYRIGHT ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΊ ΑΝΤΊΛΑΛΟΙ