ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ 

Χιλιάδες αθώοι ανύποπτοι άνθρωποι σφαγιάσθηκαν δίχως να ξέρουν γιατί, ούτε αυτοί
ούτε εκείνοι που εν ψυχρώ τους εκτελούσαν. Ολόκληρες οικογένειες έχουν ξεκληριστεί
με το πρόσχημα της συνεργασίας με τον εχθρό, ενώ στην πραγματικότητα κρύβονταν πίσω απ' αυτά οικογενειακά ή προσωπικά μίση.


«ΕΑΜ - ΕΛΑΣ – ΟΠΛΑ» 


ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙV – «Η ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΗ ΤΩΝ ΔΙΕΘΝΙΣΤΩΝ», απο το βιβλίο του Άγι Στίνα «ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΟΠΛΑ» (εκδόσεις Διεθνής Βιβλιοθήκη, Αθήνα, 1984)
 
… Είναι αφάνταση η λύσσα με την οποίαν κυνήγησαν οι σταλινικοί τους διεθνιστές,
με τη μάσκα του πατριώτη αυτή τη φορά, στη διάρκεια της κατοχής, του πολέμου και του Δεκέμβρη.

Και στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο κυνηγήθηκαν οι διεθνιστές, φυλακίστηκαν, κλείστηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Πέρασαν από δίκες εσχάτης προδοσίας. Η Λούξεμπουργκ,
ο Λήμπνεχτ και εκατοντάδες άλλοι σπαρτακιστες βρίσκονταν στις φυλακές σ' όλη τη διάρκεια του πολέμου. Το ίδιο στη Ρωσία, στην Αμερική, Βόρεια, Νότια και Κεντρική, χιλιάδες αγωνιστές βρίσκονταν στα κάτεργα και στα στρατόπεδα. Στη Γερμανία κατά και μετά τις επαναστατικές μάχες του Γενάρη του 1919 εκατοντάδες σπαρτακιστές δολοφονήθηκαν άγρια και μεταξύ αυτών η Λούξεμπουργκ και ο Λήμπνεχτ. Το έργο του δολοφόνου είχαν τότε αναλάβει παρακρατικές οργανώσεις της δεξιάς, επαγγελματίες φονιάδες στην υπηρεσία καϊζερικών αξιωματικών και άτομα ανάπηρα πνευματικά.
Και μην ξεχνάμε όχι με την ανοχή, αλλά με την προτροπή της Σοσιαλδημοκρατίας.

Στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, το έργο του δολοφόνου τo ανέλαβαν οι σταλινικοί.
Και εδώ, στην Ελλάδα, περισσότερο από οπουδήποτε αλλού, το εκτέλεσαν με τη μεγαλύτερη λύσσα. Ξεπέρασαν ότι από προηγούμενα γνωρίζουμε σε αγριότητα, κτηνωδία και σαδισμό. Ξεπέρασαν και τα πιο βρώμικα πογκρόμ εναντίον των Εβραίων και τις μαζικές σφαγές των μαύρων από την Κου Κλουξ Κλαν.

Αγωνιστές γνωστούς, αφοσιωμένους με όλη τους την ψυχή στο απελευθερωτικό κίνημα των εργαζομένων, δοκιμασμένους από χρόνια φυλακή, εξορία και βασανιστήρια, τους έσφαζαν τους έκοβαν το λαιμό ή τους κάνανε λυώμα το κεφάλι με ρόπαλα. Από τις εκατοντάδες των αγωνιστών που έπεσαν κάτω από το μαχαίρι και το ρόπαλο του σταλινικού δολοφόνου
θα αναφέρουμε μερικά ονόματα : Τον Δημοσθένη Βουρσούκη , αγωνιστή ατό τους πιο εκλεκτούς, τους πιο αφοσιωμένους, πιο δραστήριους, πιο μορφωμένους, δραπέτη της Ακροναυπλίας, τον έπιασαν και τον σκότωσαν τις μέρες της «απελευθέρωσης» και της «εθνικής κυβέρνησης». Τον Θύμιο Αδραμυτίδη, υπάλληλο του Ευαγγελισμού από τους
πιο αγνούς και σεμνούς αγωνιστές που οι συνάδελφοί του τον είχαν εκλέξει παμψηφεί
στη διοίκηση του συνδικάτου τους, τον σκότωσαν μέσα στην αυλή του Ευαγγελισμού,
το πρωί της 3ης Δεκέμβρη 1944, όταν χαλούσαν συλλαλητήριο για την «ελευθερία» και
τα «δικαιώματα» του λαού. Τον Θανάση Οικονόμου, φοιτητή, στέλεχος της ΕΠΟΝ του Γκύζη, που πέρασε στις γραμμές των διεθνιστών, τον σκότωσαν αφού πρώτα του έβγαλαν τα μάτια. Τον Παναγιώτη Τσιγγέλη, εργάτη, δραπέτη από τα νησιά, τον έσφαξαν αμέσως όταν τον έπιασαν στη Βάθη, με μαχαίρι όπως σφάξουν τα αρνιά. Σκότωσαν τον Νίκο Αραβαντινό, παληό διεθνιστή κομμουνιστή, πασίγνωστο σε όλη την Κεφαλονιά για τους αγώνες
του στο εργατικό και αγροτικό κίνημα, με πολλά χρόνια φυλακή και εξορία.
Τον πατέρα του, γνωστό προοδευτικό δάσκαλο τον είχαν σκοτώσει οι Γερμανοί.
Σκότωσαν τον Σταύρο Βερούχη, ανάπηρο πολέμου, τυφλό από πολεμικό αέριο, γραμματέα της «Ομοσπονδίας αναπήρων και θυμάτων πολέμου» και εκλέκτορα της ΠΕΕΑ.
Αυτόν τον σκότωσαν γιατί όταν στο Πλατανιστό της Εύβοιας ανακάλυψαν μια αποθήκη με λάδια, αυτός επέμενε να διανεμηθεί το λάδι στους αγρότες που πέθαιναν από αποβιταμίνωση και όχι στην «Επιμελητεία του Αντάρτη» που ζητούσε ο υπεύθυνος του ΚΚΕ. Σε λίγες μέρες τον πήραν για μια δήθεν σύσκεψη της ΠΕΕΑ και στο δρόμο κυριολεκτικά τον αποκεφάλισαν. Σκότωσαν τον Γ. Δόξα εργάτη ελαιοχρωματιστή, τον Ν. Μούσκα γκαρσόνι, τους αδελφούς Θεμελή καπνεργάτες, τον Κ. Χαριτονίδη επαγγελματία, τον Π. Παναγιωτίδη ράφτη, αδελφό του Ν. Παναγιωτίδη που είχε πεθάνει στην Ακροναυπλία, τον Κώστα Δαμαλά τσαγγάρη, τον Στρ . Σπανέα δημοσιογράφο, και άλλους.

Αυτοί είναι ορισμένοι από τις εκατοντάδες διεθνιστές επαναστάτες που πλήρωσαν με τη ζωή τους από το χέρι του σταλινικού δολοφόνου την πίστη τους στο Σοσιαλισμό και την Επανάσταση. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι φονιάδες ήξεραν ποιούς σκότωναν.
Ήξεραν ότι σκότωναν επαναστάτες και γιατί ήταν επαναστάτες τους σκότωναν.
Δύο από αυτούς τους αρχιδήμιους, ένας Παρασκευάς στην Καισαριανή κι ένας Μπάρμπας στον Πειραιά, πέρασαν με την μεγαλύτερη άνεση μετά την ήττα του ΕΑΜ, στην Ασφάλεια για να συνεχίσουν από εκεί την ίδια δουλειά.

Εκτός από τη δική μας οργάνωση που από την πρώτη μέρα Κατήγγειλε την απάτη του «αντιφασιστικού» πολέμου και του «εθνικοαπελευθερωτικού» αγώνα, οι πιστοί στην
4η Διεθνή τροτακιστές, όπως και οι αρχειομαρξιστές. ήταν υπέρ της κριτικής υποστήριξης του ΕΑΜ και ήταν πρόθυμοι να πολεμήσουν στις γραμμές του ΕΛΑΣ. Kαι όμως, δεν έκαναν ούτε γι' αυτούς διάκριση. Οπου τους βρίσκανε τους έσφαζαν με την ίδια λύσσα.
Μερικοί, κυρίως αρχειομαρξιστές, που πολεμούσαν στις γραμμές τους, είχαν κι αυτοί
την ίδια τύχη. Τους σκότωσαν. Οι πιο πολλές από τις μαυροντυμένες μανάδες στο Πολύγωνο, στην Κοκκινιά και στο Αγρίνι ήταν μανάδες τροτσκιστών και αρχειομαρξιστών αγωνιστών που τα παιδιά τους τα έσφαξαν οι σταλινικοί.

Τα περισσότερα εγκλήματα έγιναν στην περίοδο της ≪απελευθέρωσης≫, της «Εθνικής Κυβέρνησης» στην οποίαν συμμετείχε και το ΚΚΕ και τον Δεκέμβρη. Στις εφημερίδες του
το ΚΚΕ έγραψε: « Η εξασφάλιση της τάξης και της ομαλής πολιτικής ζωής , σε τέτοιες στιγμές, είναι εθνικό χρέος. Αποφύγετε την αυτοδικία . Όποιος συλλαμβάνεται
θα παραδίνεται στην Αστυνομία επί αποδείξει. Η εντολή αυτή ισχύει με προειδοποίηση προσωπικής ευθύνης των γραμματέων των αχτιδικών ».

Και όμως, αυτές ακριβώς τις μέρες είχε εξαπολυθεί ένα γεμάτο λύσσα πογκρόμ εναντίον των επαναστατών διεθνιστών (!) Η διαταγή ίσχυε μόνον για τους Χίτες, τους τσολιάδες,
τους συνεργάτες των αρχών κατοχής, όχι για τους διεθνιστές. Στις καταγγελίες για τις σφαγές η απάντησή τους ήταν : «Εμείς είμαστε μαρξιστές και ο μαρξισμός *ως γνωστόν* καταδικάζει την ατομική τρομοκρατία . Συνεπώς δεν μπορεί να είμαστε εμείς».
Και όμως ήξεραν και οι ίδιοι ότι κανείς δεν τους πίστευε και ότι όλοι ήξεραν ποιοι ήταν οι φονιάδες και ποιοί τους είχαν οπλίσει. Όταν έπιασαν τον Βουρσούκη , πήγαμε μια επιτροπή στον Τσιριμώκο που ήταν υπουργός στην «Εθνική Κυβέρνηση» και διαμαρτυρηθήκαμε. Αυτός τρέμοντας, κυριοκεκτικά τρέμοντας, μας λέει προσέχοντας να μην τον ακούσει κανείς «Δεν μπορώ να κάνω τίποτε, φυλαχτείτε». Το ΚΚΕ ποτέ δεν είχε το θάρρος να πάρει την ευθύνη γι’ αυτή τη σφαγή των διεθνιστών. Και οι σημερινοί «ανανεωτές του κομμουνισμού», που τότε βρίσκονταν στην ηγεσία του ΚΚΕ, ποτέ δεν αισθάνθηκαν την ανάγκη να αναφερθούν σ’ αυτή τη σφαγή, όπως και σε σειρά άλλων εγκλημάτων του ΕΑΜ και να δώσουν μια οποιαδήποτε δικαιολογία.
Ο τίτλος της ειδικής οργάνωσης των εκτελεστών και των βασανιστών στην υπηρεσία του ΕΑΜ ήταν ΟΠΛΑ. «Οργάνωση Προστασίας Λαίκών Αγωνιστών».

…………………………..

Η εκτέλεση των παλιών στελεχών που είχαν κατά καιρούς διαφωνήσει με την πολιτική του ΚΚΕ ή πιο σωστά με την πολιτική της Κομμουνιστικής Διεθνούς (ΚΔ) είχε αυτή την έννοια :
η διαφωνία με την πολιτική της ΚΔ είναι έγκλημα και τιμωρείται με θάνατο, όπως στη Μαφία και στο Συνδικάτο του εγκλήματος. Έτσι εξασφαλίζεται η μονολιθικότητα.
Ποιος θα τολμούσε να διατυπώσει διαφορετική γνώμη από την επίσημη;

…………………………..


Μέσα στον Δεκέμβρη επίσης δολοφονούνται χιλιάδες άτομα , φτωχοί βιοπαλαιστές , εργάτες, υπάλληλοι και διαφωνούντες με τη σταλινική ηγεσία αγωνιστές.
Γίνεται ένα πραγματικό αιματηρό όργιο σε βάρος αμέτοχων και αφήνονται ελεύθεροι ύστερα από δωροδοκίες, διάφοροι γνωστοί μεγαλοβιομήχανοι, τραπεζίτες, χωρίς κανένας τραπεζίτης, μεγαλοβιομήχανος ή έμπορος να εκτελεσθεί. Αυτό δείχνει ότι η σταλινική ηγεσία υπηρετεί το προνομιούχο ρωσικό στρώμα που ταυτίζεται με τους πλουτοκράτες
των άλλων χωρών . Αυτή είναι η εξήγηση, ότι ενώ δολοφονεί χιλιάδες καταπιεζόμενους,
δεν δολοφονεί κανένα μεγαλόσχημο πλουτοκράτη . (. . . )

…………………………..

Σκότωναν φτωχές γυναικούλες γιατί έπλεναν ρούχα Ιταλών ή Γερμανών στρατιωτών. Θανάσιμο έγκλημα, επαίσχυντη αντι-πατριωτική πράξη. Από πόσο πατριωτικό πάθος
θα φλέγονταν αυτός ο λεβέντης για να σκοτώσει μια μάνα που έπλενε ρούχα για ένα κομμάτι ψωμί για τα παιδιά της. Σκότωσαν εργάτες γιατί δούλευαν σε γερμανικές επιχειρήσεις. Στους ομαδικούς τάφους που άνοιξαν στο Περιστέρι, μπροστά στην αντιπροσωπεία των αγγλικών εργατικών συνδικάτων όλα τα πτώματα φορούσαν μπαλωμένα κουρέλια και τα χέρια τους ήταν χέρια εργατών. Τα αγγλικά συνδικάτα και το αγγλικό εργατικό κόμμα είχαν τότε ζωηρά διαμαρτυρηθεί για την επέμβαση των Άγγλων στην Ελλάδα, εναντίον μιας δημοκρατικής αντιστασιακής οργάνωσης.
Ο Τσώρτσιλ τους πρότεινε να εκλέξουν μια επιτροπή και να την στείλουν στην Ελλάδα για να γνωρίσει από κοντά αυτήν τη «δημοκρατική αντιστασιακή οργάνωση».
Αυτοί ήρθαν και είδαν.

…………………………..

Χιλιάδες αθώοι ανύποπτοι άνθρωποι σφαγιάσθηκαν δίχως να ξέρουν γιατί, ούτε αυτοί
ούτε εκείνοι που εν ψυχρώ τους εκτελούσαν. Ολόκληρες οικογένειες έχουν ξεκληριστεί
με το πρόσχημα της συνεργασίας με τον εχθρό, ενώ στην πραγματικότητα κρύβονταν πίσω απ' αυτά οικογενειακά ή προσωπικά μίση.

Ο Κερκυραίος Άγις Στίνας, (με πραγματικό όνομα Σπύρος Πρίφτης, 1900-1987) ήταν πολιτικό στέλεχος του ΚΚΕ και στη συνέχεια του τροτσκισμού. Ανήκε σε πολύ ευκατάστατη οικογένεια, όμως ξόδεψε την περιουσία του στην πολιτική του δράση.
Στην Δικτατορία του της 4ης Αυγούστου του Στρατηγού Μεταξά η οργάνωσή του συνέχισε
τη δράση της εκδίδοντας παράνομα εφημερίδα και προκηρύξεις. Στις 6 Απριλίου του 1937
ο Στίνας συνελήφθη από την Ειδική Ασφάλεια και βασανίσθηκε για να αποκαλύψει την παράνομη έδρα της οργάνωσης, χωρίς κάποιο αποτέλεσμα. Εγκλέισθηκε στις φυλακές της Αίγινας και της Ακροναυπλίας, όπου το 1937 διαμόρφωσε τη θέση ενάντια στην υπεράσπιση της Σοβιετικής Ένωσης στον σαφώς διαφαινόμενο επόμενο πόλεμο.
Με την βοήθεια του ακροδεξιού, Μητροπολίτη Καρύστου Παντελεήμονα, ο Άγις Στίνας απέδρασε από την Εύβοια. Η θέση του στην Κατοχή ήταν πως το ΚΚΕ ήταν κρυφοεθνικιστικό κόμμα που ουσιαστικά εξέφραζε τα συμφέροντα της αστικής τάξης και τα συμφέροντα του βρετανικού ιμπεριαλισμού: «… εξαπατά την εργατική τάξη, την κρατά δεμένη στο άρμα των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και της εμπνέει το πιο κτηνώδες εθνικιστικό μίσος».

Για τη δράση των αντάρτικων σχηματισμών είχε τη θέση πως δίνουν αφορμές στο κράτος για να χρησιμοποιεί σκληρά αυταρχικά μέτρα εναντίον του κομμουνιστικού λαϊκού κινήματος. Στα Δεκεμβριανά κατηγόρησε το ΕΑΜ. Θεωρούσε την δράση του ΚΚΕ ως προγεφύρωμα της ΕΣΣΔ στην Ελλάδα.
Το 1949 ο Στίνας επέστρεψε στο χωριό του ( Σπαρτίλας ) καταγγέλλοντας το ΚΚΕ για τον εμφύλιο πόλεμο. Το 1958 ξεκίνησε αρχίζει να αποδέχεται τη θεώρηση του Κορνήλιου Καστοριάδη, για τα καθεστώτα του «Ανατολικού Μπλοκ» ως ολοκληρωτικά. Εκείνη την εποχή έκανε και κριτική στην ΕΔΑ ως όχημα του Ρωσικού ιμπεριαλισμού.
Το 1965 συμμετείχε και στη βραχύβια ομάδα Νέο Ξεκίνημα με την οποία εξέδιδε την εφημερίδα Εργατικό Μέτωπο, από όπου άσκησε κριτική στην πολιτική της ΕΔΑ.
Μετά τη Δικτατορία των Συνταγματαρχών έδινε ομιλίες και συνεντεύξεις.
Στο τέλος της ζωής του ο Άγις Στίνας ήταν κοντά στον αναρχικό χώρο. 

Share This !

2022 ALL RIGHTS RESERVED COPYRIGHT ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΊ ΑΝΤΊΛΑΛΟΙ