ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ 

"There's a plot to this country to enslave every man, woman and child.
Before i leave this high and noble office, I intend to expose this plot"
JFK
7 days before he was assassinated


O Προέδρος Κέννεντυ ήταν αντίπαλος των παγκοσμιοποιητών

Μέχρι το 1963 το μεγαλύτερο ουσιαστικό εμπόδιο ενάντια σε έναν ευρύτερο γενικευμένο πόλεμο στη Νοτιοανατολική Ασία ήταν ο ίδιος ο Αμερικανός Πρόεδρος Τζον Φιτζέραλντ Κένεντυ (John Fitzgerald Kennedy) - JFK, ο οποίος είχε ήδη εκφράσει τις επιφυλάξεις του για την εμπλοκή των ΗΠΑ στo Βιετνάμ.

Ο Δημοκρατικός JFK στις εκλογές του 1960 κατενίκησε τον αντίπαλό, του αντιπρόεδρο του Αϊζενχάουερ, Ρεπουμπλικανό Ρίτσαρντ Νίξον και οι κορυφαίοι σύμβουλοι της κυβέρνησής του προέρχονταν από τις μυστικές εταιρείες. Ο ειδικός σύμβουλος Τζων Κέννεθ Γκαλμπράϊθ (John Kenneth Galbrairh) σημείωσε: «Όσοι από εμάς είχαμε εργαστεί για την εκλογή του Κένεντυ ήμασταν για αυτό …. ανεκτοί στην κυβέρνηση, οπότε και είχαμε λόγο, αλλά η εξωτερική πολιτική ήταν ακόμα με τους ανθρώπους του “Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων” - CFR (Council on Foreign Relations)». Εύλογα η υπερβολική αφθονία των μελών του CFR στην κυβέρνηση τράβηξε αμέσως την προσοχή του Προέδρου Κένεντυ, ο οποίος παρατήρησε: «Θα ήθελα να έχω μερικά νέα πρόσωπα εδώ, αλλά το μόνο που έχω είναι τα ίδια παλαιά πρόσωπα».

Αμέσως μετά την εκλογή του, ο Κέννεντυ βρέθηκε αντιμέτωπος με μιαν εξελισσόμενη αντιπαράθεση, μία σύγκρουση στο Λάος. Σε μια πρόγευση του Βιετνάμ, αυτή η σύγκρουση εκεί έφερε αντιμέτωπους τους κομμουνιστές του «Παθέτ Λάο» - «Εθνος του Λάος» με τον υποστηριζόμενο από τη CIA στρατηγό Φούμι Νοσαβάν. Κατά την ανάληψη των καθηκόντων του, ο Κένεντυ δέχθηκε συμβουλές από ….. όλους, από τον απερχόμενο Πρόεδρο Αϊζενχάουερ μέχρι τον Αμερικανό ΑΓΕΕΘΑ να στείλει αμερικανικά στρατεύματα για να υποστηρίξει τον Νοσαβάν. Τα μέλη του CFR, ο Υπουργός Άμυνας Ρόμπερτ Στρέηντζ Μακ Ναμάρα (Robert Strange McNamara) και ο Γουώλτ Γουίτμαν Ρόστοβ (Walt Whitman Rostow), ο Αμερικανοεβραίος επικεφαλής του «Συμβουλίου Σχεδιασμού Πολιτικής» του Στέιτ Ντιπάρτμεντ - Υπουργείου Εξωτερικών, υποστήριξαν έντονα την εκεί χρήση αμερικανικών στρατευμάτων. Ο Κένεντυ αρνήθηκε.

Το CFR ασχολήθηκε με το Βιετνάμ ήδη από την αρχή των μεταπολεμικών εξελίξεων :
Το 1951 το CFR, μαζί με το βρετανικό «Βασιλικό Ινστιτούτο Διεθνών Υποθέσεων»
(Royal Institute for International Affairs) γνωστότερο ως «Chatham House», δημιούργησε
μιαν ομάδα μελέτης που χρηματοδοτήθηκε από το Ίδρυμα Ροκφέλερ για τη μελέτη της Νοτιοανατολικής Ασίας (μεταξύ άλλων). Η ομάδα συνέστησε ανεπιφύλακτα κοινή βρετανοαμερικανική κυριαρχία στην μείζονα περιοχή, σύμφωνα με τις συμφωνίες στη Γιάλτα. Κατά τη διάρκεια των χρόνων της προεδρίας του Αϊζενχάουερ, ο ιδρυτής και Υπουργός Εξωτερικών, Τζων Φόστερ Ντάλλες (John Foster Dulles), μαζί με τον αδελφό του, συνιδρυτή του CFR και Διευθυντή της CIA, Άλλεν Ντάλλες (Allen Dulles), επέβλεψαν την εφαρμογή αυτής της πολιτικής, η οποία περιελάμβανε και την άφιξη στρατιωτικών συμβούλων των ΗΠΑ στο Βιετνάμ μετά την ήττα των Γάλλων (….τους οποίους προηγουμένως οι Αγγλοαμερικανοί είχαν αφήσει μόνους στον αγώνα κατά του Χο-Τσι-Μινχ).

Τον Σεπτέμβριο του 1954, μόλις τέσσερις μήνες μετά την επική πτώση του Ντιέν Μπιέν Φου, ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζων Φόστερ Ντάλλες, (ο ιδρυτής του CFR), συγκάλεσε τη Διάσκεψη της Μανίλα, η οποία κατέληξε στην γένεση του «Οργανισμού Συνθήκης Νοτιοανατολικής Ασίας» (SEATO-Southeast Asia Treaty Organization).
Αυτή η ενέργεια κλείδωσε τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Μεγάλη Βρετανία (συμπεριλαμβανομένης της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας), τη Γαλλία, τις Φιλιππίνες και άλλους σε ένα αμοιβαίο αμυντικό σύμφωνο στην Ινδοκίνα.
Ο διάσημος Αμερικανοεβραίος δημοσιογράφος των New York Times Σάϊρους Λέο Σουλτσμπέργκερ (Cyrus Leo Sulzberger) είπε το 1966:
«Ο Dulles δημιούργησε τη SEATO με συνειδητό σκοπό, όπως μου εξήγησε, να παράσχει στον Πρόεδρο των ΗΠΑ νομική εξουσία να παρέμβει στην Ινδοκίνα. Όταν το Κογκρέσο ενέκρινε το SEATO, υπέγραψε την πρώτη μιας σειράς “λευκών επιταγών” που παρείχαν την εξουσία διενέργειας πολιτικής στο Βιετνάμ».

Σύντομα, έγινε φανερό ότι ο Κένεντυ, σε αντίθεση με τους προκατόχους του, δεν ήταν ικανοποιημένος με τη χειραγώγησή του από το «Ανατολικό Κατεστημένο» των ΗΠΑ .
[Τα εξέχοντα πανεπιστήμια και τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα των μεγάλων πόλεων στις βορειοανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτοί οι θεσμοί, λόγω της μακροχρόνιας οικονομικής και κοινωνικής κυριαρχίας τους, ασκούν στην αμερικανική πολιτική επιρροή δυσανάλογη με το μέγεθός τους. Το «Ανατολικό Κατεστημένο» συχνά λαμβάνει μια φιλελεύθερη ρεπουμπλικανική στάση].

«Στην πραγματικότητα, η απόρριψη του Κένεντυ από το κατεστημένο έγινε ολοένα και πιο έντονη κατά τη διάρκεια της θητείας του», έγραψε ο Καθηγητής Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου του Πίτσμπουργκ Ντόναλντ Γκίμπσον, στο καλοδουλεμένο και λεπτολόγο βιβλίο του το 1994 «Πολεμώντας την Γουώλ Στρητ: Η προεδρία του Κένεντυ» («Battling Wall Street: The Kennedy Presidency», εκδόσεις Sherdian Square Press, 1994).

Όλο και περισσότερο, οι μελετητές της δολοφονίας του Προέδρου Κένεντυ πιστεύουν ότι,
η αντίθεσή του στο πρόγραμμα των Παγκοσμιοποιητών μπορεί να αποτέλεσε σημαντικό παράγοντα στον έως τώρα άλυτο θάνατό του.

Ο Κένεντυ περιγράφηκε από τον διάσημο Αμερικανοεβραίο οικονομολόγο Σέϊμουρ Έντγουιν Χάρρις (Seymour Edwin Harris) ως «μακράν ο πιο ενημερωμένος Πρόεδρος όλων των εποχών στον γενικό τομέα των οικονομικών». Ως Πρόεδρος ο Κένεντυ ξεκίνησε γρήγορα μια ποικιλία σαρωτικών πρωτοβουλιών για να αυξήσει τόσο το ανθρώπινο όσο και το τεχνολογικό δυναμικό του έθνους. «Αυτό που προσπάθησε να κάνει με όλα τα πράγματα, από τα παγκόσμια επενδυτικά πρότυπα μέχρι τις φορολογικές ελαφρύνσεις για ιδιώτες, ήταν να αναδιαμορφώσει τους νόμους και τις πολιτικές, έτσι ώστε η δύναμη της ιδιοκτησίας και η αναζήτηση κέρδους να μην καταλήξουν να καταστρέψουν αλλά να δημιουργήσουν οικονομική ευημερία για τη χώρα» εξήγησε ο Γκίμπσον.

Ο Κένεντυ αποκάλυψε την εχθρότητά του προς τους επιχειρηματικούς τιτάνες την άνοιξη του 1962, όταν ανάγκασε τις μεγάλες αμερικανικές εταιρείες χάλυβα να ακυρώσουν τις αυξήσεις των τιμών. Μια συμφωνία να μην αυξηθούν οι τιμές σε αντάλλαγμα για παραχωρήσεις εργασίας είχε ανατραπεί ξαφνικά μετά από αναστολή των αυξήσεων των μισθών. Οργισμένος από αυτή την προδοσία, ο Κένεντυ διέταξε τον αδερφό του, τον Γενικό Εισαγγελέα Ρόμπερτ Κένεντυ, να ξεκινήσει έρευνα για τον καθορισμό των τιμών, απείλησε με ακύρωση των συμβάσεων χάλυβα από το Υπουργείο Άμυνας και είπε στο αμερικανικό κοινό ότι η ενέργεια από τους μαγιστάνες του χάλυβα ήταν αδικαιολόγητη και ανεύθυνη. Οι εταιρείες χάλυβα, με επικεφαλής την «United States Steel», υποχώρησαν μπροστά στην προεδρική πίεση.

Θεωρώντας τις ενέργειες των στελεχών των εταιρειών χάλυβα ως επίθεση σε ολόκληρο το προτεινόμενο οικονομικό του πρόγραμμα, ο Κένεντυ είπε στους δημοσιογράφους: «Κατά τη γνώμη μου, εάν η άνοδος των τιμών είχε επιτραπεί να διατηρηθεί, θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να διασφαλιστεί η ψήφιση της νομοθεσίας». Θα πρέπει να σημειωθεί ότι τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου της «United States Steel», που ελεγχόταν επί πολύ καιρό από τα συμφέροντα της διαβόητης «Morgan Stanley», περιελάμβαναν πάρα πολλά μέλη του CFR και άλλων ισχυρών καθεστωτικών ιδρυμάτων.

Ο Τζέιμς Τζόζεφ Σάξον, «Ελεγκτής του Νομίσματος» δηλαδή «Πρόεδρος του Τραπεζικού Ελέγχου» υπό τον Κένεντυ, ενθαρρύνοντας ευρύτερες επενδυτικές και δανειοδοτικές εξουσίες και για άλλες τράπεζες εκτός της κυρίαρχης «Ομοσπονδιακής Τράπεζας» (Federal Reserve Bank) αντιμετώπιζε όλο και περισσότερα προβλήματα, ευρισκόμενος σε διαρκή αντίθεση με το πανίσχυρο «Συμβούλιο της Ομοσπονδιακής Τράπεζας». Ο Σάξον αποφάσισε επίσης ότι τέτοιες τράπεζες θα μπορούσαν να αναλάβουν κρατικά και τοπικά ομόλογα υποχρεώσεων, αποδυναμώνοντας περαιτέρω τις κυρίαρχες τράπεζες του δικτύου της Federal Reserve.

Τον Ιούνιο του 1963 ο Κένεντυ έκανε το απόλυτο καταληκτικό βήμα κατά της Fed, εγκρίνοντας την έκδοση περισσότερων των 4 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε «Ομολογίες των Ηνωμένων Πολιτειών» μέσω του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ και όχι μέσω της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ ! Ο Κένεντυ προφανώς σκέφτηκε ότι επιστρέφοντας στο Σύνταγμα, το οποίο ορίζει ότι μόνο το Κογκρέσο θα εκτιμά και θα ρυθμίζει τα χρήματα, το αυξανόμενο εθνικό χρέος θα μπορούσε να μειωθεί αν δεν πληρωθούν τόκοι στους τραπεζίτες του Ομοσπονδιακού Αποθεματικού Συστήματος, οι οποίοι τυπώνουν χαρτονομίσματα και στη συνέχεια τα δανείζουν στην κυβέρνηση με επιτόκιο.

Στην μεθοδική προσπάθειά του να …. Ισοπεδώσει δίκαια και έντιμα τους οικονομικούς όρους ανταγωνισμού, ο Κένεντυ προχώρησε σε μια μεγάλη ποικιλία ενεργειών, οι οποίες βάθυναν την εχθρότητα της Wall Street. Όπως τεκμηριώνεται από τον συγγραφέα Γκίμπσον, αυτά περιελάμβαναν:
προσφορά φορολογικών προτάσεων για αναπροσανατολισμό των αμερικανικών επενδύσεων στο εξωτερικό
διάκριση στη φορολογική μεταρρύθμιση μεταξύ παραγωγικής και μη παραγωγικής επένδυσης
εξάλειψη των φορολογικών προνομίων των εταιρειών παγκοσμίων επενδύσεων που εδρεύουν στις ΗΠΑ
πάταξη ξένων φορολογικών παραδείσων
υποστήριξη προτάσεων για την κατάργηση των φορολογικών προνομίων για τους πλούσιους
πρόταση αυξημένων φόρων για τις μεγάλες εταιρείες πετρελαιοειδών και ορυκτών
αναθεώρηση της έκπτωσης φόρου επενδύσεων
υποβολή πρότασης για την επέκταση των εξουσιών του Προέδρου για συναλλαγές υπό ύφεση.

Οι οικονομικές πολιτικές και οι προτάσεις του Κένεντυ δέχθηκαν δημόσια επίθεση από τον εκδότη του διασήμου οικονομικού περιοδικού «Fortune» Τσαρλς Τζον Βίνσεντ Μέρφι,
τον κυβερνήτη της Νέας Υόρκης Νέλσον Ροκφέλερ, τον Ντέιβιντ Ροκφέλερ και τους συντάκτες της περιβόητης «Wall Street Journal».
Το 1962 ο Υπουργός Οικονομικών του ίδιου του Κένεντυ και μέλος του CFR Ντάγκλας Ντίλον, εξέφρασε τη συμφωνία του με τον Ντέιβιντ Ροκφέλερ για την αντίθεσή του στις πολιτικές του Προέδρου και μέχρι το 1965 είχε συνταχθεί ανοικτά με τον Ροκφέλερ στη δημιουργία μιας επίσημης ομάδας για την προώθηση του πολέμου στο Βιετνάμ.

Στην εξωτερική πολιτική, ο Κένεντυ επέδειξε έντονο ανταγωνισμό τόσο προς την αποικιοκρατία (δλδ. ανοιχτός έλεγχος της πολιτικής και οικονομικής ζωής μιας χώρας)
όσο και προς τη νεοαποικιοκρατία (δλδ. κρυφός έλεγχος). Ο Γκίμπσον έγραψε :
«Η υποστήριξη του Κένεντυ για την οικονομική ανάπτυξη και τον εθνικισμό του Τρίτου Κόσμου και η ανοχή του στον κυβερνητικό οικονομικό σχεδιασμό, ακόμη και όταν περιλάμβανε απαλλοτρίωση περιουσίας που ανήκει σε συμφέροντα στις ΗΠΑ, όλα οδήγησαν σε συγκρούσεις μεταξύ του Κένεντυ και των ελίτ, τόσο εντός των ΗΠΑ όσο και σε ξένα έθνη».

Στο Βιετνάμ, ο Κένεντυ καθησύχασε από νωρίς τους «ιέρακες» συμβούλους του αυξάνοντας τον αριθμό των εκεί Αμερικανών στρατιωτικών συμβούλων, έως ότου στα τέλη του 1963
ο αριθμός τους είχε αυξηθεί σε περίπου δεκαπέντε χιλιάδες. Αλλά δεν έπαυσε να έχει … δεύτερες σκέψεις και μετά την άτυχη εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων της Κούβας το 1961, είχε γίνει ολοένα και πιο επιφυλακτικός στις αναφορές πληροφοριών από το στράτευμα και τη CIA. Στις 11 Οκτωβρίου 1963 ο Κένεντυ ενέκρινε το «Μνημόνιο Δράσης Εθνικής Ασφάλειας» 263, το οποίο ενέκρινε μια πιθανή απεμπλοκή από το Βιετνάμ μέχρι τα τέλη του 1965 και διέταζε ακόμη και μιαν αθόρυβη απόσυρση ορισμένου στρατιωτικού προσωπικού μέχρι το τέλος εκείνου του έτους.

Απέρριπτε σταθερά τις συστάσεις για εισαγωγή αμερικανικών χερσαίων στρατευμάτων, όπως είχε κάνει νωρίτερα στο Λάος. Ο Γκίμπσον σημείωσε: «Απορρίπτοντας μια διευρυμένη στρατιωτική ανάμειξη, ο Κένεντυ στράφηκε εναντίον του ΓΕΕΘΑ, αλλά και κατά πλήθους ανθρώπων υψηλού επιπέδου στην κυβέρνησή του, συμπεριλαμβανομένων των (μελών του CFR) Ντιν Ρασκ, Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα, Μακ Τζορτζ και Γουίλιαμ Μπάντι».

Ένας άλλος βασικός παίκτης του παιγνίου ισχύος ήταν ο Άβερελ Χάρρριμαν, ένας άνθρωπος του CFR του οποίου οι διασυνδέσεις με τη χειραγώγηση μυστικών εταιρειών εκτείνονται από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και την ίδρυση του σοβιετικού κομμουνισμού. Το φθινόπωρο του 1963 ο Χάριμαν ήταν ένας από τα μέλη του στενού κύκλους του JFK, που υποστήριξε
την απομάκρυνση του Προέδρου του Βιετνάμ Ντιέμ και έστειλε αυτό που έγινε γνωστό ως το τηλεγράφημα του «πράσινου φωτός» στη Σαϊγκόν. Αυτό το τηλεγράφημα εξέφραζε ανοικτή υποστήριξη για ένα κίνημα ενάντια στη διεφθαρμένη κυβέρνηση του Ντιέμ.
«Δεν αφορούσε την προειδοποίηση για ένα πραξικόπημα και επομένως φαινόταν να την υποστηρίζει», σημείωσε ο συγγραφέας Μάικλ Μακ Κλερ. Στις 2 Νοεμβρίου ο Ντιέμ δολοφονήθηκε καθώς ξέσπασε πραξικόπημα από τους στρατηγούς του, το οποίο πολλοί πιστεύουν ότι εμπνεύσθηκε από τη CIA, οπότε ο πόλεμος του Βιετνάμ κλιμακώθηκε σύντομα.

«Ο άξονας των Λόουτζ - Lodge [CFR] και Χάρριμαν - Harriman [CFR] ήταν πολύ ισχυρός για τον Πρόεδρο Κένεντυ, ώστε να τον εμποδίσει ή να τον υπερβεί», παρατήρησε ο πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στη Σαϊγκόν Φρέντερικ Έρνεστ Νόλτινγκ.

Ο Κένεντυ ήξερε ότι έπρεπε πλεόν να πορευτεί ήπια στην αντίθεσή του προς έναν πόλεμο που υποστηριζόταν από τόσο ισχυρά συμφέροντα. Εκμυστηρεύτηκε στον γερουσιαστή Μάικ Μάνσφιλντ ότι είχε αποφασίσει «μια πλήρη αποχώρηση από το Βιετνάμ», αλλά είπε ότι αυτό δεν μπορούσε να γίνει παρά μόνον αφού του δοθεί νέα εντολή στις εκλογές του 1964. Η «Corporate America» (η Εταιρική Επιχείρηση Αμερική», ο κόσμος των διαπλεκομένων αμερικανικών μεγαλοεπιχειρήσεων) έβλεπε τον Κένεντυ ως «διφορούμενη ηγεσία».
Μια ηγεσία που ανησυχούσε τόσο πολύ τα αδίστακτα …παιδιά της ημικρατικής «Iron Mountain»
[μιας εταιρείας υπηρεσιών διαχείρισης πληροφοριών για επιχειρήσεις, που ιδρύθηκε το 1951 και εδρεύει έκτοτε στη Βοστώνη της Μασαχουσέτης.]

Έτσι το στρατιωτικοβιομηχανικό κατεστημένο και το «βαθύ κράτος» του Καθεστώτος των ΗΠΑ, είχε διαρκή και λεπτομερέστατη πολυπαραγοντική πληροφόρηση και εκτιμήσεις για τα δρώμενα του Προέδρου. Αν και υπάρχουν όλες οι ενδείξεις ότι ο Κένεντυ σχεδίαζε να τερματίσει τη στρατιωτική εμπλοκή των ΗΠΑ στο Βιετνάμ, κανείς δεν θα το μάθει ποτέ με βεβαιότητα.

Οι φονικοί πυροβολισμοί στο Ντάλας του Τέξας, στις 22 Νοεμβρίου 1963, τερμάτισαν άδοξα και απότομα την τολμηρή προεδρία του JFK. Οι συνθήκες της δολοφονίας του παραμένουν στην καλύτερη περίπτωση αμφιλεγόμενες.
Θα μπορούσε όμως να σημειωθεί χαρακτηριστικά ότι η Marina Oswald, η σύζυγος του κατηγορούμενου ως δολοφόνου του, τέως πεζοναύτη Lee Harvey Oswald, είπε στον ερευνητή συγγραφέα Άλαν Τζουλς Βέμπερμαν (Alan Jules Weberman): 

«Η απάντηση για τη δολοφονία του Κένεντυ βρίσκεται στην Τράπεζα του Ομοσπονδιακού Αποθεματικού (Federal Reserve Bank). Μην το υποτιμάτε αυτό. Είναι λάθος να κατηγορείτε γι αυτήν τον αξιωματούχο της CIA Τζέημς Άνγκλετον και από μόνη της την CIA. Αυτό είναι μόνο το ένα δάχτυλο του ίδιου χεριού. Οι άνθρωποι που παρέχουν τα χρήματα βρίσκονται πάνω από τη CIA»

[στο βιβλίο των Α.Τ. Βέμπερμαν και Μάϊκλ Κάνφηλντ (Michael Canfield) «Πραξικόπημα στην Αμερική – Η CIA και η δολοφονία του JFK» - «Coup d' etat in America- The CIA and the Assassination of John F. Kennedy»]

Ισίδωρος Ιγνατιάδης


Share This !

2022 ALL RIGHTS RESERVED COPYRIGHT ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΊ ΑΝΤΊΛΑΛΟΙ