ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

[...]
Στην «μονομαχία» της κοιλάδας Ηλά δεν υπάρχει νικητής, Αλλά μόνο νικημένοι, με πρώτο θύμα τον ίδιο τον Δαβίδ και ακόμη με¬γαλύτερο —και αθώο— θύμα ολόκληρη την Ανθρωπότητα...
 


Η «μονομαχία» της κοιλάδας Ηλά

Από το ομώνυμο εδάφιο του κεφαλαίου «Η Ιδέα Ελλάδα» (Γ’,ζ΄), στο βιβλίο του
Δημήτρη Ι. Λάμπρου «Αναζήτηση-Δοκίμιο Ελληνικής Ιδεολογίας», εκδόσεις Δαυλός ,
Αθήνα 1981.

“Η εξάπλωση του Εβραϊκού Πνεύματος υπήρξε μακραίωνη επιχείρηση, της οποίας ο σχεδιασμός χάνεται στα βάθη του απώτερου παρελθόντος και οι διάφορες φάσεις της εξελίσσονται και ολοκληρώνονται μεσα σε χρονικά διαστήματα απροσδιόριστης διάρκειας. Σήμερα μπορούμε να δούμε, με την άνεση που μας παρέχει η προοπτική του χρόνου,
πως μία ολιγάνθρωπη και παντελώς βάρβαρη φυλή της ερήμου, χωρίς κανένα ηθικοπνευματικό πολιτισμό, κατέκτησε σε πρώτο σταδιο, θρησκευτικά, άλλα, και μάλιστα πολιτισμενα, Έθνη με το όπλο του δόγματος, όπλο καθαρά εβραϊκό, καθαρά εξουσιαστικό και άγνωστο στην υπόλοιπη άνθρωπότητα, και πως αργότερα, όταν η κυριαρχία του θρησκευτικού δογματισμού άρχισε να κλονίζεται, η εξουσιαστική τακτική και στρατηγική της Σιών ανανεώθηκε και αντικατασταθηκε από την καθιέρωση του πολιτικοκοινωνικού δογματισμού, δηλαδή των νεώτερων εβραιογενών αστοκαπιταλομαρξιστικών αντιλήψεων, πάνω στις οποίες στηρίζεται η κατεστημένη τάξη του χυδαίου οικονομισμού και της χαμερπους Λογοκρατίας που ισχύει στον σύγχρονο κόσμο.

Αλλά αυτά που εμείς διαπιστώνουμε εκ των υστέρων, δηλαδή την υπουλότητα, ευελιξία και σατανικότητα των μεθόδων με τις οποίες ο περιούσιος λαός αιχμαλωτίζει και υποδουλώνει πνευματικά και ιδεολογικά τους ανώτερους, υπερέχοντες αντιπάλους του, οι πνευματικοί και πολιτικοί ηγέτες του ιουδαϊκού Έθνους, είχαν αντιληφθή ότι αποτελεί τον μόνο τρόπο, τον μοναδικό δρόμο που θα μπορούσαν να ακολουθήσουν, για να ικανοποιήσουν την αχαλίνωτη εξουσιαστική τους μανία. Και τούτο, διότι είχαν συνειδητοποιήσει ότι η εβραϊκή φυλή δεν παρουσιάζει καμμιά ηθική, πνευματική και βιολογική αρετή, που να την καθιστα άξια να αναδειχθή και να κυριαρχήση φυσικά πάνω στα άλλα Έθνη της Γης, αλλά μόνον τις εξουσιαστικές παρανοϊκές «αρετές» της πανουργίας, της συνωμοτι¬κότητας, του δόλου και της δίψας επιβολής.

Ο μύθος του Δαβίδ, του αντιπροσωπευτικώτερου και σημαντικώτερου ηγέτη του ιουδαϊσμού, του ιδρυτή της Σιών σαν πρωτεύουσας και μυστικιστικού συμβόλου του Ισραήλ, ενέχει όλα τα στοιχεία, τα οποία χαρακτηρίζουν ηθικά την έβραϊκή σκέψη και προσδιορίζουν τον τρόπο δράσεως του εβραϊκού Έθνους. Ας τον θυμηθούμε, αφού αναφέρουμε και τα προηγηθέντα που ανάγκασαν τους Εβραίους συνωμότες να εισαγάγουν νέα κριτήρια για την ανάδειξη των αρχόντων τους («Βασιλειών Α'», κεφάλαια ιε', ιστ' και ιζ').

Ο προφήτης Σαμουήλ (=πολιτικός «εγκέφαλος» του θρησκευτικοπολιτικού Κατεστημενου του Ισραήλ,) ανακοινώνει στον βασιλιά Σαούλ, τον οποίο ο ίδιος είχε χρίσει, ότι ο «Κύριος των δυνάμεων» ( = η ιδέα της εβραϊκής παγκυριαρχίας) εντέλλεται να εξοντωθή το Έθνος των Αμαληκιτών, να εξολοθρευθή «χωρίς οίκτο παν ό,τι έχουν και να θανατωθή και άνδρας και γυναίκα και παιδί και θηλάζον και βούς και πρόβατο και κάμηλος και όνος», διότι ο λαός αυτός είχε αντισταθή όταν οι Ιουδαίοι εισέβαλαν στα εδάφη του επιστρέφοντας από την Αίγυπτο. Ο Σαούλ, πράγματι, επετέθη αιφνιδιαστικά εναντίον των Αμαληκιτών, εξωλόθρευσε «εν στόματι μαχαίρας» όλους τους άνδρες και συνέλαβε ζωντανό το βασιλιά τους Αγάγ, αλλά «εφείσθη αυτού», όπως εφείσθη και των καλυτέρων ζώων.

Η μερική εκτέλεση της εντολής του αιμοβόρου Σαββαώθ εξοργίζει τον Σαμουήλ, ο οποίος ανακοινώνει στον Σαούλ ότι, αφού δεν ετήρησε τον «λόγον του Κυρίου» (δηλαδή δεν ενήργησε ολοκληρωτική γενοκτονία των Αμαληκιτών), ο Θεός του Ισραήλ του αφαιρεί την βασιλεία. Παρά την αυτοκαταδίκη του Σαούλ, την ομολογία του ότι «ημάρτησεν ενώπιον του Κυρίου» και τις παρακλήσεις του να τον συγχωρήση, ο Σαμουήλ μένει ασυγκίνητος, ζητεί να του φέρουν ενώπιον του τον Αγάγ και τον «κατακόπτει» με τα ίδια του τα χέρια, καθώς ο αιχμάλωτος τον πλησίαζε «χαριέντως, διότι νόμιζε ότι η πικρία του θανάτου είχε περάσει» και ακολούθως παίρνει νέα εντολή από τον Σαββαώθ : να βρη και να χρίση νέο βασιλιά, «χωρίς να λάβη υπ’ όψιν την εμφάνισή του ή το ύψος του αναστήματός του».
Ο Σαμουήλ χρίει μυστικά τον τελευταίο ανάμεσα στους εφτά γιούς ενός πολύτεκνου από τη Βηθλεέμ, του Ιεσσαί, το «αποζούρι» της οικογένειας, τον Δαβίδ, τον οποίο και κατορθώνει να εισαγάγη στην αυλή του Σαούλ, για να παίζη στον βασιλιά την κιθαρα του και να τον διασκεδάζη.

Ιδού τώρα ο κύριος μύθος του Δαβίδ, του ενσαρκωτού της νέου τύπου επιχειρήσεως για την εβραϊκή κυριαρχία.

Ό Σαούλ διεξάγει πάλεμα κατά των Φιλισταίων ( = Ελλήνων αποίκων, που είχαν ιδρύσει κράτος στην περιοχή της Γάζης, όπως απέδειξεη η νεώτερη ιστορική έρευνα), και αποφεύγει την μάχη εκ του συσταδην, ενώ ένας Φιλισταίος «προμαχητής», ύψους «εξ πήχεων και σπιθαμής», ο Γολιάθ, έβγαινε από την παράταξή του και επί σαράντα ημέρες καλούσε τίμια τους Εβραίους να εκλέξουν αναμεταξύ τους κάποιον για να μονομαχήση μαζί του και αν ο Εβραίος μπόρεση να τον νικήση, τότε οι Φιλισταίοι θα υποδουλωθουν στους Εβραίους, αν όμως υπερίσχυση ο Γολιάθ, τότε οι Εβραίοι θα δουλεύουν στους Φιλισταίους. Ο Σαούλ «και πας ο λαός του Ισραήλ εξέστησαν και εφοβήθησαν σφόδρα» και «έφευγον από προσώπου αυτου», έως ότου το «απολειφάδι» του πολύτεκνου της Βηθλεέμ, ο Δαβίδ, «εν ονόματι του Κυρίου των δυναμεων», πήρε τη σφεντονα του, πλησίασε τον ανδρείο πολεμιστή δόλια, τον χτύπησε από μακρυά με την πέτρα στο μετωπο, τον ζάλισε και του έκοψε υστερα με την ησυχία του το κεφάλι «για να γνωρίση ολόκληρη η γη ότι υπάρχει Θεός στο Ισραήλ» και για να συνωμοτήση ύστερα με τον Ιωνάθαν, τον ανόητο υιό του Σαούλ, εναντίον του βασιλιά, να κινήση επανάσταση, να πάρη την εξουσία και να εγκαταστήση την πρωτεύoυσα του στο λόφο της Σιών, καθιστωντας τον το αιώνιο σύμβολο της παγκόσμιας σιωνιστικής εξουσίας.

Αυτός ο παμπάλαιος εβραϊκός μύθος του Δαβίδ, που μετά την επιβολή της εβραϊκής σκέψεως, γαλουχεί σαν «Ιερά Ιστορία» τα  Έθνη της Γης, παρουσιάζει συμβολικά αλλά άναγλυφα τα αίτια, τις μεθόδους, τις συνθήκες, τα μεσα και τους σκοπούς και προθέσεις της «νίκης» και της διά μέσου των αιώνων παγκόσμιας επιβολής της Σιών, όμως ταυτόχρονα παρέχει και το μέτρο της «αξίας» αυτής της «νίκης», των δεινών που επεσώρευσε στον πολιτισμό και στην ηθική «υγεία» της ανθρωπότητας, αλλά και τον εντελώς εύθραυστο και επισφαλή χαρακτήρα του εβραϊκού θριάμβου. Ιδού η απόδοση του μυστικιστικού αυτού μύθου με σύγχρονα σχήματα λόγου και αληθινή διατύπωση:

Πρώτον, σκοπός του σιωνιστικού αγώνα δεν είναι η απλή επιβολή επί του αντιπάλου αλλά η ολοκληρωτική εκμηδένισή του — και όσοι δεν το καταλαβαίνουν, όπως ο Σαούλ, καθαιρούνται και αποβάλλονται αμείλικτα.

Δεύτερον, επειδή ο αντίπαλος υπερέχει «φύσει», η Σιών «φοβείται σφόδρα», και τον αντιμετωπίζει δόλια, ύπουλα και ανορθόδοξα.

Τρίτον, ο νάνος, ο φυσικά και ήθικά στερημενος και ασθενής, το μικρό άτομο, επιβάλλεται και εξοντώνει τον φυσικά και ηθικά προικισμένο και ισχυρό.

Τέταρτον, οι νάνοι της Σιών, όντας καθ’ εαυτούς δειλοί, δόλιοι και ασήμαντοι, καταβάλλουν δολοφονικά τους ήρωες με την βοήθεια της ύλης και της τεχνοκρατίας (της σφενδόνης), χωρίς να αναμετρηθούν μαζί τους.

Πέμπτον, η νίκη του νανου γίνεται σωφρονισμός γιά «ολόκληρη τη γη» και υπενθυμίζει απειλητικά ότι «υπάρχει θεός στο Ισραήλ».

Έκτον, η εβραιογενής Λογοκρατία και τεχνοκρατία (ο εβραίος Δαβίδ) νικά τον ελληνικό Λόγο και τον ελληνικό ιδεαλισμό και ηρωισμό (τον Έλληνα Γολιάθ).

Έβδομον, για να καταβάλη ο Εβραϊσμός τον Ελληνισμό, πρώτα του στερεί το Πνεύμα του, τον Πολιτισμό του (ζαλίζοντάς τον με μια πετριά στο μετωπο) και ακολούθως τον εξοντώνει, ενώ έχει χάσει πιά την ελληνική του συνείδηση (έχει απολέσει τις αισθήσεις του).

Αυτό που σε μικρογραφία συνέβη, κατά τον εβραϊκό μυστικιστικό μύθο, στην κοιλάδα Ηλά, συμβαίνει απαράλλακτα σ’ ολόκληρη την υφήλιο και σ’ όλες τις εποχές έκτοτε:
Ο Ελληνικός Λόγος και ο ελληνικός ιδεαλισμός και ηρωισμός που είχαν αποκτήσει οικουμενικές διαστάσεις και αποτελούσαν το ιδεολογικό πλαίσιο σκέψεως και δράσεως όλων των ηθικά και φυσικά υγιών και προικισμενων ανθρώπων, ανεξαρτήτως φυλής και εθνικότητας, χτυπιούνται ύπουλα από τη χαμερπή Λογοκρατία και πέφτουν σε κατάσταση ναρκης. Οι μεγάλες κατακτήσεις της ανθρωπότητας στην πορεία της προς την αλήθεια σταματουν και εξουδετερώνονται από τα δόγματα, θρησκευτικά, πολιτικά, κοινωνικά.
Τα μικρά άτομα της λογοκρατίας, οι «χαλασμενες ψυχές», επιβάλλονται και εκμηδενίζουν δόλια, δολοφονικά, τις ευγενείς και φωτισμενες φύσεις. Η τεχνοκρατία και η ύλη παίρνουν τη θέση της λεβεντιάς και του πνεύματος. Η διαστροφή του φυσικού, τα «λάθη της δημιουργίας», η δολοφονία, επέχουν θέση «υγιούς» και «ορθού» και, όπως λέγει ο Νίτσε, «για τους ανθρώπους που ποθούν την εξουσία (= για τη Σιών) η παρακμή είναι μέσον και αυτοί οι άνθρωποι ενδιαφέρονται ζωτικά να αρρωστήσουν την ανθρωπότητα και να ανατρέψουν με επικίνδυνη και συκοφαντική σημασία την έννοια του καλού και του κακού, του αληθινού και του ψεύτικου». Ο αστοκαπιταλομαρξισμός και ο καταναλωτισμός —γνήσια τέκνα του Εβραϊκού Πνεύματος—ισοπεδώνουν κάθε ιδεαλιστική αξία. Συντελείται μια τεράστια ανατροπή και ο έβραϊκός ζόφος καλύπτει το ελληνικό φως, απλωμένος σαν πυκνό πούσι γύρω στην υδρόγειο. Με μια φράση, την κατάσταση της αρχής διαδέχεται η νοσηρή, παρά φύσιν και παρανοϊκή κατάσταση της εξουσίας.

Αυτά τα τραγικά αποτελέσματα, αυτή η «βιβλική καταστροφή» που προκάλεσε η «νίκη» του δολοφόνου Δαβίδ, αποδεικνύουν ότι ο σιωνιστικός θρίαμβος δεν έχει καμμιά προοπτική, διότι το τεχνητό στατους κβό, που εγκαθίδρυσαν οι νικητές ενέχει μέσα του τα σπέρματα της αυτοκαταστροφής του. Και τούτο, διότι δεν πρόκειται γιά νίκη, επειδή δεν προηγήθηκε αναμέτρηση των αντιπάλων. Η Διεθνής Εξουσία δεν αυτοσυντηρείται, διότι οφείλει τη γένεσή της στο αφύσικο, στο παράλογο και στο νοσηρό, γι’ αυτό και η ιστορική παρακμή της ανθρωπότητας κάτω από την ισχύουσα τάξη πραγμάτων είναι σταθερώς προϊούσα, καλπάζουσα.
Ο νάνος Δαβίδ δολοφονώντας τον γίγαντα Γολιάθ δεν μπορεί, λόγω της φυσικής και ηθικής αδυναμίας του, να συντηρήση και υπερασπισθή ούτε καν τον ίδιο τον έαυτό του απέναντι στους κινδύνους που συναντά καθώς πορεύεται σαν χαμενος μέσα στους άγνωστους δρόμους του Μελλοντος. Του λείπει ο φάρος του Λόγου —που τον έσπασε ύπουλα, με την σφεντονα της Λογοκρατίας — για να του δείχνη την ορθή πορεία, του λείπει η τόλμη του ήρωα —που τον αχρήστεψε — γιά να τραβήξη εμπρός, του λείπει η «υγεία» —που την αντικατέστησε με τη νοσηρότητά του— για να μπορέση να επιβιώση. Στην «μονομαχία» της κοιλάδας Ηλά δεν υπάρχει νικητής, Αλλά μόνο νικημένοι, με πρώτο θύμα τον ίδιο τον Δαβίδ και ακόμη μεγαλύτερο —και αθώο— θύμα ολόκληρη την Ανθρωπότητα.

Η επιβολή των νάνων, χωρίς Αναμετρηση, αποτελεί «ύβριν», με τήν αρχαία έλληνική σημασία της λέξεως, δηλαδή πρόκληση και εγκληματική ενέργεια εναντίον των θεών, εναντίον της Αλήθειας, της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης και παράβαση του Κοσμογονικού Νόμου και οι «υβριστές» θα τιμωρηθούν σκληρά και αμείλικτα από τη θεά Δίκη.
Οι νάνοι «ήρωες» του σιωνισμού, οι δολοφόνοι των ανωτέρων αντίπαλων τους, είναι λάθη της Φύσεως, διαστρεβλωτές της Αλήθειας, διαστροφείς των εννοιών του γνήσιου,
του καλού, του υγιούς, του δίκαιου.
Μόνον η νοσηρή έβραϊκή σκέψη θα μπορούσε να αναγνωρίση σ’ αυτους το δικαιωμα της ηρωοποιήσεως και της κυριαρχίας πάνω στους πραγματικούς ήρωες, με τους οποίους ουσιαστικά δεν αναμετρήθηκαν ποτέ.

Και πραγματικοί ήρωες, φυσικοί ήρωες, είναι αυτοί που γίνονται δεκτοί από τους Έλληνες: Υγιείς στο σώμα και τον νού και όχι νάνοι και ύπουλοι, πρότυπα σωματικού και ηθικού μεγαλείου, αρμονικά κράματα φυσικού κάλλους και πνευματικής λεβεντιάς —με μιά φράση άνθρωποι πλήρως εναρμονισμενοι προς τον θείο Κοσμογονικό Νόμο, «ημίθεοι».
Οι Έλληνες ήρωες από τα ομηρικά χρόνια μεχρι τους Ακρίτες και Απελάτες του Βυζαντίου και μεχρι τα παλληκάρια, τους λεβέντες της Τουρκοκρατίας και της Επαναστάσεως, αυτόν τον ιδανικό τύπο ενσαρκώνουν —και ποτέ στην ελληνική σκέψη και ιστορία δεν εμφανίζεται το εβραϊκό δολοφονικό πρότυπο του νανου «ήρωα», που νικά χωρίς αναμέτρηση, αλλά με την υπουλότητά του τον αληθινό ήρωα, διότι τούτο αποτελεί ψέμα, παραβίαση της αλήθειας, απάτη, δόγμα.

Γι΄αυτό η «ζάλη» του Γολιάθ, η συσκότιση της αλήθειας από το δόγμα», δεν είναι αποτέλεσμα καμμιάς φυσικής υπεροχής του Δαβίδ, είναι τεχνητό στατους κβο,
και επομένως η «νίκη» της Σιών είναι εύθραυστη, κλονίζεται συνεχώς, μπορεί να ανατραπή ανά πάσαν στιγμήν. Η στιγμή αυτή είναι ακριβώς η ώρα που ο Γολιάθ θα ξαναβρή τις αισθήσεις του, οπότε ο νανος Δαβίδ θα πάψη να υπάρχη αυτομάτως, χωρίς καν να χρειασθή η αναμετρηση που δεν έγινε, και θα κηδευθή χωρίς καμμιά αντισιωνιστική φανφάρα.
Είναι η ώρα που ο Ελληνικός Λόγος, ο ελληνικός ιδεαλισμός και ηρωϊσμός, που τώρα βρίσκονται σε κατάσταση ναρκης, θα επανέλθουν στον αρρωστημενο κόσμο μας, για να του δώσουν καινούργια ζωή. Είναι η ώρα που οι πνευματικά Έλληνες, όπου Γης και ανεξαρτήτως φυλής, εθνικότητας, θα σκάψουν ένδον χωρίς να τους ενδιαφέρη η Σιών και θα αναγνωρίσουν τον ελληνικόν εαυτό τους. Είναι η ώρα που η Ιδέα Ελλάδα, η Ελλάδα του Μέλλοντος, θα τελέση τον οικουμενικό της θρίαμβο, διαλύοντας με την εξαγνιστική φεγγοβολή της τα σιωνιστικά σκότη.

Σκουριάζουν τα σίδερα και τιμωρώ τον αιώνα τους εγώ που δοκίμασα τις μυριάδες αιχμες.
Κι από γιουλία και ναρκίσσους ετοιμάζω το καινούργιο μαχαίρι που αρμόζει στους Ήρωες.
Γυμνώνω τα στήθη μου και ξαπολυούνται οι άνεμοι κι ερείπια σαρώνουνε και χαλασμενες ψυχές.
Κι από τα νέφη τα πυκνα της καθαρίζουν τη Γη, να φανουν τα Λιβάδια τα Πάντερπνα.
(*)
(*) Οδυσσεα Ελύτη- «Το Άξιον εστί», Προφητικόν.

Ο ιστορικός εκδότης του περιοδικού «Δαυλός», Δημήτρης Λάμπρου, απεβίωσε στις 12 Ιουλίου 2018 σε ηλικία 79 ετών. Η κυκλοφορία του ρηξικέλευθου και πρωτοποριακού για την εποχή του, περιοδικού το 1981, άνοιξε νέα μονοπάτια στις αναζητήσεις χιλιάδων ανθρώπων ανά την Ελλάδα, αναφορικά με την πορεία του Ελληνισμού μέσα στον χρόνο και τη σύγκρουσή του με αλλότρια ιδεολογήματα. Τα τεύχη του «Δαυλού» απετέλεσαν εφαλτήριο για έρευνες και άλλου είδους αναζητήσεις και ανησυχίες , για πολλούς αναζητητές που γεννήθηκαν από τα μέσα περίπου της δεκαετίας του 80 και νωρίτερα,.

Ο Δημήτρης Λάμπρου συνήθιζε να αυτοπροσδιορίζει τον «Δαυλό» ως ένα περιοδικό του λεγόμενου «Τρίτου Ελληνικού Διαφωτισμού». Στις σελίδες του «Δαυλού», είχαν δώσει συνεντεύξεις επιφανείς συμπατριώτες μας, όπως οι μουσικοί Μίκης Θεοδωράκης, Γιάννης Μαρκόπουλος και Γιώργος Τσαγκάρης, ο ηθοποιός Νίκος Καλογερόπουλος, κ.α., ενώ στο περιοδικό είχε δημοσιευτεί και μία σειρά άρθρων του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας, Χρήστου Σαρτζετάκη.

Ο πατριωτικός και «αιρετικός» λόγος του «Δαυλού» επί τρεις περίπου δεκαετίες στάθηκε με συνέπεια ενάντια στη δεισιδαιμονία, τόσο τη θρησκευτική όσο και την πολιτική, διατηρώντας ξεκάθαρες αποστάσεις ταύτισης με θρησκευτικά και πολιτικά κινήματα.


  

Share This !

2022 ALL RIGHTS RESERVED COPYRIGHT ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΊ ΑΝΤΊΛΑΛΟΙ