ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

[...]
ό Ολοκληρωτισμός έχει τόση σχέσι με την Δικτατορία,
όση «ο φάντης
με το ρετσινόλαδο»...
 

Η Συντηρητική Δικτατορία

Από το βιβλίο «Ελληνική Πρόκλησις» του αείμνηστου εθνικιστή στοχαστή Ανδρέα Δενδρινού (18ο εδάφιο από το πρώτο μέρος «Η αρνητική δυναμική – Η κοσμοθεωρία της Παρακμής»), Ε’ έκδοση, 1984.

Η Δικτατορία είναι πολιτικό και κοινωνικό φαινόμενο, που γεννήθηκε στους αρχαίους χρόνους, με την ανάπτυξι των πρώτων «αντιπροσωπευτικών» συστημάτων των ολιγαρχιών των Αθηνών και της Ρώμης. Αποτελούσε το αναγκαιο πολιτικοκοινωνικό αντίβαρο των μοιραίων αδυναμιών των συστημάτων αυτων. Θεσμοποιημενη με Νόμο στην Ρώμη, για περιορισμενη χρονική περίοδο εξουσίας εκτάκτου ανάγκης, αποδεκτή σιωπηρώς ή και με ψήφισμα του Δήμου Αθηναίων, αποδεικνύεται κάποτε ζωτική ανάγκη για τις κοινωνίες, σε περιόδους μεγάλης κρίσεως, με σκοπό, συνήθως, την Συντήρησι.

Είναι μία από τίς μορφές εξωτερικεύσεως του ανθρωπίνου βιώματος της ανάγκης καθοδηγήσεως, συσπειρώσεως και αισθήσεως εξουσίας, σε στιγμές κινδύνου. Η έννοιά της, της προσωρινής αναγκαιότητος και αποδοχής, παρεξηγήθηκε και διαστρεβλώθηκε και από τους κυβερνώντας και από τους κυβερνωμένους. Οι κυβερνώντες την εθεώρησαν σαν «δικαίωμα ισόβιο». Οι κυβερνώμενοι, παρερχομένης της κρίσεως, σαν «κατάχρησι δικαιώματος». Και οι δύο πλευρές υπακούουν σε ανθρώπινα βιώματα. Οι πρώτοι στο ένστικτο της επιβολής στο περιβάλλον, οι δεύτεροι στο ένστικτο του ανταγωνισμού του Είδους. Απ’ εκεί ξεκινούν οι συγχίσεις.

Η πρώτη σύγχισις αφορά στην δικτατορία και στην βασιλεία - μοναρχία. Στους νέους χρόνους έγινε και καλλιεργήθηκε σκόπιμα, για πολιτικοφιλοσοφικούς λόγους αντιθέσεων, ενώ καμμία σχέσις και σύγκρισις δεν μπορεί να γίνη. Η Μοναρχία στηρίζεται σε τελείως διαφορετικό βίωμα, το βίωμα του Χαρισματισμού, του θεϊκού χαρίσματος, σε συνδυασμό με εκείνο της αναγκης εξουσίας «ύπερθεν αποδεκτής και μεταβιβαζομένης». Απ’ αυτήν πηγάζει και η κληρονομικότης της, αδιανόητη για την δικτατορία, παρ’ όλον ότι υπήρξαν παραδείγματα, υπό ορισμένες συνθήκες.

Συνέπεια της πρώτης είναι η δεύτερη, που αφορά στην διάρκεια της Δικτατορίας. Η ίδια η έννοια της αποκλείει το διηνεκές της, το οποίο μπορεί να οδηγήση σε νέες κρίσεις και αδιέξοδα, ανάλογα με εκείνα που εξάλειψε με την εγκαθίδρυσί της.

Τρίτη και σπουδαιότερη σύγχισις είναι η Υφή της. Η Δικτατορία είναι συνήθως ένα προσωπαγές καθεστώς και ταυτίζεται με το πρόσωπο του εντεταλμένου συμβόλου της. Ισχύς της είναι η προσωπικότης του Δικτάτορος, που αποτελεί τον παράγοντα διάρκειας της, αναλόγως των ικανοτήτων του. Συνήθως δεν έχει φιλοσοφικές και ιδεολογικές βάσεις και, στην καλύτερη περίπτωσι, μετουσιώνεται σε ένα είδος αναγκαστικής διαχειρίσεως, θετικής ή και αρνητικής.

Τελευταία - και απορρέουσα - είναι η σύγχισις Δικτατορίας- Ολοκληρωτισμού. Σκόπιμη και συνειδητή από τους οπαδούς των κατεστημενων αντιπροσωπευτικών συστημάτων, αποβλέπει στην εξομοίωσι μέσα στην σκέψι των πολιτων, των χαρακτηριστικών της Δικτατορίας - προσωπαγής, αφιλοσόφητη, αυθαίρετη, προσωρινή - με τα τελείως διαφορετικά του 'Ολοκληρωτισμού και αποβλέπει στην αποφυγή της μορφής αυτής, που αποτελεί ενταφιασμό τους, στο διηνεκές πλέον.

Πράγματι, αν κατορθώσουν, με την γνωστή «κατηγορία - καραμέλλα» περί «φασισμού - ναζισμού», αποτεινόμενη σε καθεστώτα όπως π.χ. του Σαλαζάρ, του Φράνκο, ή και της επταετούς Στρατιωτικής Κυβερνήσεως, να δημιουργήσουν σύγχισι και συλλογική άρνησι, τότε μπορούν να ισχυρίζωνται ότι, έκτος τής Κοινοβουλευτικής «Δημοκρατίας», όλα τα άλλα είναι τυραννίες.

Αλλά ό Ολοκληρωτισμός έχει τόση σχέσι με την Δικτατορία, όση «ο φάντης με το ρετσινόλαδο». Επειδή όμως υποδείγματα Ολοκληρωτισμού δεν υπάρχουν σήμερα στην Δύσι (πλήν των «δημοκρατικών» τού κομμουνισμού, όπως λέει η «διανόησις - παρανόησις») ενώ, αντιθέτως υπήρξαν αρκετές Δικτατορίες όχι και τόσο επιτυχείς τελικώς, είναι εύκολο για τους υπονομευτάς της παρακμής να δημιουργούν την σύγχισι αυτή. Είναι μία από τις βάσεις της προοσπαθείας τους να επιβιώσουν στα προνό¬μιά τους. Δεν πρέπει τους γίνη η χάρι.

Ανδρέας Δενδρινός
  

Share This !

2022 ALL RIGHTS RESERVED COPYRIGHT ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΊ ΑΝΤΊΛΑΛΟΙ