ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

... Οι μοναδικές ιδιότητες του ανθρώπου (συνείδηση, ήθος και θρησκεία) δεν ανταποκρίνονται καθόλου στην εξελικτική θέση της «επιβίωσης του ισχυρότερου».
Ένας μάρτυρας επιλέγει τον θάνατο αντί να εγκαταλείψει τις πεποιθήσεις του...

Οι μύθοι ως βάση της ισχύος 

Επί αιώνες ολόκληρη η Ευρώπη πίστευε στις μάγισσες. Τεράστια βιβλία γραμμένα από μορφωμένους ανθρώπους, όπως το διαβόητο «Malleus maleficarum»* («Το σφυρί των μαγισσών») των Χάινριχ Κράμερ και Γιάκομπ Σπρένγκερ, που δημοσιεύθηκε το 1486 και τυπώθηκε σε άλλες 30 εκδόσεις μέχρι το 1669, στιγμάτισαν τις ειδεχθείς πρακτικές των μαγισσών. Αυτός ήταν ένας επαρκής λόγος για να θεωρήσει η Εκκλησία δικαιολογημένη την εκτέλεση χιλιάδων αθώων γυναικών.

Πως να μη πιστεύουμε όλοι μας στις μάγισσες σήμερα, αφού έχουμε μεγαλώσει με ιστορίες τρόμου για μάγισσες από την πρώτη μας παιδική ηλικία και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ανέφεραν συνέχεια τα αποτρόπαια εγκλήματά τους μέρα με τη μέρα; Βέβαια, πρόσφατα όλο και περισσότεροι μύθοι έχουν αρχίσει να διαβρώνονται. Δεν αντέχουν καθόλου σε επισταμένο έλεγχο.

Τα παιδιά του Ισραήλ δεν ήσαν ποτέ σκλάβοι στην Αίγυπτο. Ούτε περιπλανήθηκαν στην έρημο του Σινά για σαράντα χρόνια, ούτε κατέκτησαν τη γη της Χαναάν με τη βία. Αυτό αποκάλυψε ο Ζέεβ Χέρτσογκ, καθηγητής αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ.

«Η βιβλική εποχή δεν συνέβη ποτέ. Μετά από 70 χρόνια ανασκαφών, οι αρχαιολόγοι κατέληξαν σε ένα τρομακτικό συμπέρασμα: απλά δεν είναι αλήθεια», έγραψε ο Χέρτζογκ στην ισραηλινή εφημερίδα Ha'aretz (29 Οκτωβρίου 1999, «Αποδομώντας τα τείχη της Ιεριχούς»)

Οι περισσότεροι Ισραηλινοί αρχαιολόγοι συμφωνούν στο γεγονός ότι η βιβλική Έξοδος από την Αίγυπτο δεν αντιστοιχεί σε ιστορικά γεγονότα. Οι ειδικοί έχουν επίσης αποδεχτεί ότι ο Ιησούς του Ναυή δεν κατέκτησε την πόλη της Ιεριχούς σε μία μόνο μάχη και ότι τα τείχη της πόλης δεν έπεσαν από το φύσημα των σαλπίγγων. Ο αρχαιολόγος Αντάμ Τσέρτελ (1936–2015) τακτικός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Χάιφα, επίσης πίστευε ότι η περιπλάνηση στην έρημο είναι μύθος.

Σύμφωνα με τον Χέρτσογκ, ο Δαβίδ και ο Σολομών δεν κυβέρνησαν ποτέ μια πανίσχυρη αυτοκρατορία, ήταν απλώς ένα μικρό φυλετικό βασίλειο, χωρίς καμία ισχύ. Η Ιερουσαλήμ, την οποία κατέλαβε ο βασιλιάς Δαβίδ, ήταν απλώς ένα φεουδαρχικό κτήμα.

Γενικά πιστεύεται ότι οι Βάνδαλοι ήταν απολίτιστοι βάρβαροι που κατέστρεψαν τα πάντα στο πέρασμά τους. Αυτό είναι ένα εσκεμμένο ψέμα. Οι ξανθοί και γαλανομάτες Βάνδαλοι ήταν σκανδιναβικός λαός και δεν ήταν λιγότερο πολιτισμένοι από οποιονδήποτε άλλο λαό. Προέρχονταν από τη Βόρεια Γιουτλάνδη, στη νότια Σκανδιναβία.

Η Καθολική Εκκλησία αντιτάχθηκε στις θρησκευτικές πεποιθήσεις των Βανδάλων, που ονομαζόταν Αρειανισμός, πεποιθήσεις που αρνούνταν τη θεϊκή φύση του Ιησού Χριστού και ερμήνευαν όλα τα γεγονότα υπό το φως της θεωρίας της μετενσάρκωσης. Εξαιτίας αυτού, οι Βάνδαλοι αποτελούσαν απειλή για τους γενικά αποδεκτούς μύθους. Το 534, το Βυζάντιο κατάφερε να καταστρέψει το βασίλειο των Βανδάλων με τον πλούσιο πολιτισμό του και να καταλάβει την πρωτεύουσά τους, την Καρχηδόνα. Οι κατακτητές σκότωσαν ηλικιωμένους και παιδιά. Οι άντρες αναγκάσθηκαν να γίνουν στρατιώτες και οι γυναίκες παντρεύθηκαν άνδρες από άλλες φυλές. Μετά από μία μόνο γενιά, οι Βάνδαλοι και η θρησκεία τους είχαν διαγραφεί από προσώπου Γης. Και η ιστορία γράφεται από τους νικητές! Πριν από λίγο καιρό, οι Ελβετοί πίστευαν ότι η έφοδος ενάντια στα κάστρα των Αψβούργων συνέβη μετά την ορκωμοσία στο λειβάδι Ρύτλι (Rütli) το 1291. (Η ορκομωσία των εκπροσώπων από τα τρία συνομόσπονδα ιδρυτικά καντόνια Ούρι, Σβίτς και Ουντερβάλντεν, χρονίζεται στα 1307).

Οι ανασκαφές έδειξαν ότι τα κάστρα εγκαταλείφθηκαν χωρίς αγώνα πολύ πριν, αντίστοιχα πολύ μετά το 1291. Η έφοδος στα κάστρα δεν έγινε ποτέ (Βέρνερ Μέγιερ «1291-Η Ιστορία. Οι Αρχές της Κοινότητας του Όρκου» / «1291 - Die Geschichte.Die Anfänge der Eidgenossenschaft». 1991).

Ο Βρετανός αστροφυσικός σερ Φρεντ Χόϋλ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το σύμπαν κυβερνάται από μιαν ανώτερη νοημοσύνη. Το 1978, ο Χόϋλ περιέγραψε τη θεωρία της εξέλιξης του ... συνωμότη Κάρολου Δαρβίνου ως λανθασμένη και ισχυρίστηκε ότι η πεποίθηση πως το πρώτο ζωντανό κύτταρο δημιουργήθηκε στη «θάλασσα της ζωής» ήταν εξίσου λανθασμένη. Στο βιβλίο του «Εξέλιξη από το Διάστημα» (1982), αποστασιοποιήθηκε πλήρως από τον Δαρβινισμό.

Δήλωσε ότι η «φυσική επιλογή» δεν μπορεί να εξηγήσει την εξέλιξη. Ο Χόϋλ στο βιβλίο του «Το Ευφυές Σύμπαν» (1983) αναρωτιέται : «Η ζωή όπως την ξέρουμε εξαρτάται, μεταξύ άλλων, από τουλάχιστον 2000 διαφορετικά ένζυμα. Πώς θα μπορούσαν οι τυφλές δυνάμεις της αρχέγονης θάλασσας να συνθέσουν τα σωστά χημικά συστατικά για τη δημιουργία ενζύμων;».

Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του, η πιθανότητα να συμβεί αυτό είναι μόνο μία στις 10 υψωμένες στην δύναμη 40.000 (1 ακολουθούμενο από 40.000 μηδενικά). Είναι περίπου η ίδια πιθανότητα με το να ρίξεις με ένα ζάρι 50.000 συνεχόμενες φορές έξη ! Ή όπως το περιγράφει ο Χόϋλ: «Η πιθανότητα να έχουν προκύψει ανώτερες μορφές ζωής με αυτόν τον τρόπο είναι συγκρίσιμη με την πιθανότητα ένας ανεμοστρόβιλος που σαρώνει μια μάντρα σκουπιδιών να συναρμολογήσει ένα Boeing 747 από τα εκεί υλικά... Αδυνατώ να κατανοήσω τον εκτεταμένη παρόρμηση των βιολόγων να αρνηθούν αυτό που μου φαίνεται προφανές». («Ο Χόϋλ γιά την Εξέλιξη», περιοδικό Nature, τόμος 294, 12 Νοεμβρίου 1981, σελ. 105).


Οι πιθανότητες που προαναφέρθηκαν αφορούν μόνο στα ένζυμα, διότι εάν ληφθούν επίσης υπόψη στον υπολογισμό μας και όλα τα άλλα σχετικά με τη ζωή μόρια, τότε η κατάσταση για τη συμβατική βιολογία γίνεται εγγενώς ανυπέρβλητη. Οι μοναδικές ιδιότητες του ανθρώπου (συνείδηση, ήθος και θρησκεία) δεν ανταποκρίνονται καθόλου στην εξελικτική θέση της «επιβίωσης του ισχυρότερου». Ένας μάρτυρας επιλέγει τον θάνατο αντί να εγκαταλείψει τις πεποιθήσεις του. Ο Χόϋλ τόνισε ότι η επιστήμη πρέπει για άλλη μια φορά να αποδεχθεί ότι υπάρχει μεγαλύτερη νοημοσύνη στο σύμπαν. Ο σερ Φρεντ Χόϋλ πιστεύει ότι η εξελικτική θεωρία του Δαρβίνου είναι ένας καταστροφικός μύθος. Δήλωσε: «Στα επιστημονικά ερευνητικά μας προγράμματα πρέπει να προσαρμοστούμε σε αυτό».

Την θεωρία της εξέλιξης επεξεργάστηκε η «Σεληνιακή Εταιρεία», που ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του υψηλόβαθμου τέκτονα Βενιαμίν Φραγκλίνου στο Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας το 1765. Αργότερα αυτός μετανάστευσε στην Αμερική. Τα μέλη συγκεντρώνονταν μια φορά το μήνα κατά την πανσέληνο. Η εταιρεία ήταν μια επαναστατική μασονική οργάνωση που υποστήριζε την ανατροπή των μοναρχιών και την υπονόμευση της πίστης στον Θεό (βλέπε το βιβλίο του Άγγλου μηχανικού μεταλλουργείας Ίαν Τ. Τέηλορ «Στα Μυαλά των Ανθρώπων : Ο Δαρβίνος και η Νέα Παγκόσμια Τάξη» / Ian T. Taylor, «In the Minds of Men: Darwin and the New World Order», Μιννεάπολη, 1984, σελίδα 55).

Σημαντικό μέλος της «Σεληνιακής Εταιρείας» ήταν ο Έρασμος Δαρβίνος (1731-1802). Έγινε παππούς του περιβόητου Καρόλου Ροβέρτου Δαρβίνου και μεταξύ 1794-96 έγραψε το βιβλίο « Ζωονομία, ή οι Νόμοι της Οργανικής Ζωής», το συμπέρασμα του οποίου ήταν το ίδιο με αυτό του «Περί της Καταγωγής των Ειδών», που έγραψε ο εγγονός του το 1859.

Με αυτόν τον τρόπο, οι τέκτονες κατάφεραν να διαδώσουν παραπληροφόρηση για το πώς ζούμε μόνο μία ζωή στη Γη και ότι είμαστε μόνοι μας στο σύμπαν, το οποίο δημιουργήθηκε από το τίποτα. Σύμφωνα με τους ουμανιστές, όλη η ανθρώπινη ανάπτυξη τελειώνει με τον φυσικό θάνατο. Το ««Περί της Καταγωγής των Ειδών» του Δαρβίνου είναι απάτη. Η λέξη «εξέλιξη» εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην έκτη έκδοσή του (!), που τυπώθηκε το 1872, την ίδια χρονιά που πέθανε ο συγγραφέας. Στο βιβλίο του «Στα Μυαλά των Ανθρώπων : Ο Δαρβίνος και η Νέα Παγκόσμια Τάξη», ο Τέηλορ αποκάλυψε τον τρόπο με τον οποίο η «Σεληνιακή Εταιρεία» και άλλες μασονικές οργανώσεις έχουν παρασύρει πολλούς διανοούμενους με τους χειρισμούς τους και με τη βοήθεια της «μοντέρνας» επιστήμης.

Τόσο ο Έρασμος Δαρβίνος, όσο και ο φίλος του στη «Σεληνιακή Εταιρεία» Τζέιμς Βατ (ο Σκωτσέζος μηχανικός και χημικός, ο «πατέρας της ατμομηχανής»), ήσαν τέκτονες. Ο μεγαλύτερος Δαρβίνος μυήθηκε στη Στοά του Αγίου Δαβίδ Αριθμ. 36 στο Εδιμβούργο το 1754. Αργότερα έγινε επίσης μέλος της Στοάς του Εδιμβούργου «Canongate Kilwinning» Αριθμ. 2 (βλέπε το τριμηνιαίο περιοδικό όργανο της ενοποιημένης Μεγάλης Στοάς της Βρετανίας «Ελευθεροτεκτονισμός Σήμερα» / «Freemasonry Today», τεύχος φθινοπώρου 1999).

Τώρα, οι επιστήμονες παραδέχονται ότι οι άνθρωποι του Νεάντερταλ δεν ήσαν πρόγονοί μας, αφού η ανάλυση του μιτοχονδριακού DNA δείχνει ότι ανήκαν σε εντελώς άλλο είδος. Ο Καθηγητής βιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου Σβάντε Πάιαμπο (Svante Pääbo), απέδειξε οι Νεάντερταλ ότι δεν ήσαν οι πρόγονοί μας (περιοδικό Natur & Vetenskap, No. 9, 1997, σελίδα 11).
[Ο Πάιαμπο είναι ένας Σουηδός γενετιστής που ειδικεύεται στον τομέα της εξελικτικής γενετικής και ένας από τους ιδρυτές της παλαιογενετικής,ο οποίος έχει εργαστεί εκτενώς στο γονιδίωμα του Νεάντερταλ.]

Ο Κάρολος Δαρβίνος ανέπτυξε αργότερα μια ιδεολογία, αποκαλούμενη ανθρωπισμός, την οποία ο διεθνής τεκτονισμός άρχισε να χρησιμοποιεί ως όπλο του εναντίον ανθρώπων με πνευματικές πεποιθήσεις. Ο Κάρολος Δαρβίνος ήταν απλώς ένα παιδί γιά τα θελήματα της τεκτονικής ελίτ. Με τη βοήθεια «ανθρωπιστικών» οργανώσεων, οι τέκτονες έχουν διαδώσει τον αθεϊσμό και άλλα ψευδή δόγματα.

Ωστόσο, ο Βρετανός κβαντικός φυσικός Πωλ Ντέηβις υποστηρίζει στο ενδιαφέρον βιβλίο του «Ο Θεός και η Νέα Φυσική» (1983) ότι «μια κυρίαρχη παγκόσμια συνείδηση χρησιμοποιεί τους νόμους της φύσης για έναν καθορισμένο σκοπό». Κατά τη γνώμη του, η κβαντική φυσική είναι ο πιο σίγουρος τρόπος για να βρεις τον Θεό σήμερα. Ο Πωλ Ντέηβις γράφει σε ένα άρθρο του: «Το ίδιο το γεγονός ότι το σύμπαν βρίσκεται στη διαδικασία δημιουργίας και ότι οι νόμοι του επέτρεψαν σε πολύπλοκες δομές να δημιουργηθούν και να εξελιχθούν σε συνειδητή ζωή, είναι για μένα μια ισχυρή μαρτυρία ότι κάτι συμβαίνει στα παρασκήνια. Θεωρώ αδύνατο να αρνηθώ την εντύπωση ότι όλα είναι σχεδιασμένα...» (Svenska Dagbladet, 3 Μαρτίου 1989, σελίδα 14).

Η θεωρία της ψυχανάλυσης του Ζίγκμουντ Φρόϋντ ήταν απλώς μια τεράστια μπλόφα. Αυτό αποκάλυψε, μεταξύ άλλων, ο Αμερικανός Ντάνιελ Στερν, καθηγητής ψυχιατρικής στη Γενεύη. Ο Στερν ισχυρίζεται ότι, το λεγόμενο οπισθοδρομικό - παλινδρομικό μοντέλο του Φρόϋντ δεν είναι αληθινό. Εάν ήταν αλήθεια, θα ήταν δυνατό να χρησιμοποιηθεί για να προβλέψει τα προβλήματα των ανθρώπων ή για να δείξει μια σύνδεση μεταξύ των πρώιμων διαταραχών και των προβλημάτων αργότερα στη ζωή. Αλλά σε αυτό δεν ήταν επιτυχές (εφημερίδα Svenska Dagbladet, 1 Ιουνίου 1990).

Ο Φρόϋντ ανήκε στην εβραϊκή μασονική οργάνωση B'nai B'rith – «Παιδιά της Διαθήκης» (βλέπε Πήτερ Γκρεϋ, «Sigmund Freud» - «The Freud Reader», 1995, σελίδα 158). Την περίοδο που ο Φρόϋντ δούλευε πάνω στη θεωρία του για την ψυχανάλυση (1880-1890), έκανε καθημερινή χρήση κοκαΐνης. Η κοκαΐνη είναι ένα ισχυρό σεξουαλικό διεγερτικό. Επαίνεσε το φάρμακο και το μοίραζε σε φίλους και γνωστούς. Έγραψε μάλιστα και «εγκωμιαστικά τραγούδια» προς τιμήν του. Ο Φρόϋντ εισήγαγε την κοκαΐνη στον δυτικό κόσμο.

Οι πληροφορίες σχετικά με διάφορες αποτελεσματικές πολιτικές εναλλακτικές λύσεις αποκρύπτονται από εμάς. Η επίσημη ιστορία λέει ότι η ζωή ήταν πιο δύσκολη στο παρελθόν. Αλλά υπήρξαν εύρυθμα πολιτικά συστήματα, τα οποία δεν έχουν διαφημιστεί.

Ο Φαραώ Αμένωφις Δ΄, (αιγυπτιακά Αμενχοτέπ, «Ο Άμμων είναι ικανοποιημένος») ο οποίος κυβέρνησε μεταξύ 1353 και 1335 π.Χ., ήταν ένας σοφός και καλόκαρδος ηγεμόνας που προσπάθησε σοβαρά να μεταρρυθμίσει την αιγυπτιακή κοινωνία. Κατάργησε τις αιματηρές θυσίες και μεταστράφηκε στη λατρεία του Ήλιου, λατρεύοντας μόνο έναν θεό - τον Ατόν. Πήρε το όνομα Ακενατόν («Αυτός που είναι χρήσιμος στον Ατόν», «Αυτός που προσφέρει υπηρεσία στον Ατόν» ή, σύμφωνα με μια εναλλακτική ανάγνωση, «Φωτισμένη εκδήλωση του Ατόν»). Του άρεσε η φιλοσοφία και σιχαινόταν τον πόλεμο. Πέρασε έναν νόμο με τον οποίο δήλωσε ότι η θρησκεία αντιπροσωπεύει την καλοσύνη και την αγάπη. Τόνιζε: «Το όνομα του θεού μας είναι Ατόν, που είναι ο Ήλιος, ο μεγάλος δότης της ζωής. Ας είναι όλοι οι άνθρωποι ίσοι στη ζωή όπως και στο θάνατο».

Μετέφερε την πρωτεύουσα από τη Θήβα στην Τελ-Αμάρνα, 300 χλμ. προς τα βόρεια, (στα μισά της απόστασης ανάμεσα στη Μέμφιδα και τις Θήβες) και τη μετονόμασε σε Ακχετατόν («Ορίζοντας του Ατόν»), δήμευσε την τεράστια περιουσία του ιερατείου, που είχε οδηγήσει τους ιερείς να απεχθάνονται τον λαό και να δημιουργήσουν κράτος εντός του κράτους. Μοίρασε τη γη των ιερέων σε γεωργούς και δούλους. Έκανε παράνομο το να γίνεσαι πλούσιος χωρίς να δουλεύεις. Πήρε όλο το χρυσάφι από τους ναούς και το έδωσε στους φτωχούς. Θεωρούσε τη φτώχεια ως ένδειξη αναποτελεσματικότητας.

Ελευθέρωσε όλους τους σκλάβους και έζησε προσωπικά με σεμνό και λιτό τρόπο. Κατέστησε παράνομη τη σφαγή ζώων με μέσα που οδηγούσαν σε περιττό πόνο. Ο φαραώ σταμάτησε όλους τους πολέμους και απελευθέρωσε ένα μεγάλο μέρος του στρατού. Η Συρία, η οποία είχε γίνει διαβόητη επειδή εισήγαγε την πορνεία και άλλες αμαρτίες στην Αίγυπτο, ήταν η πρώτη αποικία της που έλαβε την ανεξαρτησία της.

Ο Ακενατόν έπεσε θύμα συνωμοσίας. Τον δηλητηρίασε ο προσωπικός του γιατρός. Τα τελευταία του λόγια ήταν: «Το αιώνιο βασίλειο δεν έχει θέση στη Γη. Όλα επιστρέφουν στην αρχική τους μορφή. Ο φόβος, το μίσος και η αδικία κυβερνούν ξανά τον κόσμο και οι άνθρωποι θα σκλαβωθούν και θα υποφέρουν ξανά, όπως έκαναν στο παρελθόν. Θα ήταν καλύτερα αν δεν είχα γεννηθεί ποτέ παρά να ζούσα για να δω το κακό να θριαμβεύει πάνω στο καλό».

Ο Τουταγχαμών, που ανέλαβε τον θρόνο, επέστρεψε τα πάντα στα παλιά (Όττο Νώυμπερτ, «Ο Τουταγχαμών και η Κοιλάδα των Βασιλέων», Μάντσεστερ, 1954, σ. 151-174). Το όνομα του Ακενατόν διαγράφηκε από όλες τις επιγραφές και η βασιλική του πόλη ισοπεδώθηκε.

Ένα σύστημα που βασίζεται στην πνευματικότητα μπορεί να είναι πολύ επιτυχημένο. Αυτό απέδειξε ο Έλληνας μαθηματικός και φιλόσοφος Πυθαγόρας (580 - 500 π.Χ.), ο οποίος καταγόταν από τη Σάμο. Μετά τις εξερευνητικές του αποστολές, ίδρυσε την κοινωνία του Κρότωνα (τώρα Κροτόνε, της Ιταλίας) και την εσωτερική Υλοζωική Αδελφότητα (η ένωση των Πυθαγορείων), καθώς και τη Σχολή στις Συρακούσες της Σικελίας. Εφάρμοσε έναν δίκαιο νόμο. Οι Πυθαγόρειοι ήσαν η πνευματική αριστοκρατία. Εκτός από τη φιλοσοφία και τη γεωμετρία, αναζητούσαν μιαν εξηγητική αριθμητική βάση για το σύμπαν. Ο Πυθαγόρας ανέπτυξε μια εσωτερική σχολή σκέψης, η οποία υπάρχει ακόμα και σήμερα. Ο Πυθαγόρας κατέπληξε τους πάντες με τις μεγάλες του γνώσεις στη μαγεία. Η επιρροή του στην ανάπτυξη της νότιας Ιταλίας για περισσότερα από 30 χρόνια ήταν εκτεταμένη. Οι Πυθαγόρειοι αναμόρφωσαν την κοινωνία με ηθικά μέσα. Η κυβέρνησή τους ονομαζόταν «αριστοκρατία» (η κυβέρνηση των καλύτερων ή των πιο ενημερωμένων). Στον Κρότωνα ιδρύθηκε μια πόλη-κράτος, η οποία διοικούνταν από 300 αριστοκράτες που ήσαν άγαμοι για να αποφύγουν την οικογενειοκρατία. Η οικονομία άνθισε και η πολιτιστική ζωή ήταν πλούσια. Υπήρχε ελευθερία λόγου. Κεντρική αρχή ήταν η ειλικρίνεια. Οι γυναίκες σε αυτό το σύστημα ήσαν ίσες με τους άνδρες και τους επιτρεπόταν να φτάσουν σε υψηλές θέσεις στην κοινωνία, όπως αναφέρει ο Διογένης Λαέρτιος.

Στη Ρωσία, εγκληματικές μασονικές ομάδες κατέλαβαν την εξουσία το 1917 και ίδρυσαν το αντίθετο της αριστοκρατίας - μια «χειριστοκρατία», την κυριαρχία των χειροτέρων και των πιο αδαών.

Ο πιο διάσημος μαθητής του Πυθαγόρα, ο Πλάτων, ανέπτυξε τη θεωρία του για την ιδανική δημοκρατία, την Πολιτεία, από εμπειρίες στον Κρότωνα. Έχει υποστηριχθεί ότι αυτή η θεωρία ήταν το πρωτότυπο για τον κομμουνισμό. Αυτή είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση παραπληροφόρησης. Ήταν ακριβώς το αντίθετο! Ο Πλάτων επιζητούσε την κυριαρχία των φιλοσόφων (των σοφών), όχι την τυραννία των αδαών. Ένας πλούσιος, ζηλιάρης και ανήθικος ηγεμόνας που ονομαζόταν Κύλων οργάνωσε μια συνωμοσία εναντίον των ελεύθερων σκεπτόμενων αριστοκρατών στον Κρότωνα, η οποία οδήγησε στην εκτέλεση πολλών κορυφαίων φιλοσόφων. Ο Πυθαγόρας αναγκάστηκε να τραπεί σε φυγή. Παρά ταύτα, η επιρροή των Πυθαγορείων έγινε ακόμη μεγαλύτερη μετά από αυτά τα γεγονότα.

Αργότερα, μια πιο εκτεταμένη εξέγερση προκλήθηκε, οπότε πολλοί πολιτικοί ηγέτες σκοτώθηκαν και πολλά από τα σχολεία της Αδελφότητας καταστράφηκαν (συμπεριλαμβανομένων εκείνων στον Κρότωνα και στις Συρακούσες). Η Αδελφότητα μετακόμισε από τη νότια Ιταλία στην Αθήνα. Οι πληροφορίες για αυτή τη χρυσή περίοδο του διαφωτισμού έχουν αγνοηθεί στη σύγχρονη ιστορία.

Ήταν ο Πυθαγόρας, που άρχισε να χρησιμοποιεί τον όρο «φιλοσοφία» και αποκαλούσε τον εαυτό του φιλόσοφο δηλαδή «φίλο της σοφίας». Ο Πυθαγόρας ανέπτυξε επίσης ένα εσωτερικό σύστημα που ονομάζεται υλοζωισμός. Ισχυρίστηκε ότι κάθε ύλη έχει συνείδηση ή ψυχή. Όλοι οι κόσμοι είναι πνευματικές οντότητες. Ακόμα και οι πλανήτες είναι ζωντανά όντα. Το σύμπαν είναι επίσης συνειδητό.

Η πνευματική αρχή επιδιώκει να αποκτήσει περισσότερη γνώση και λιγότερη πίστη. Για το λόγο αυτό οι Βουδιστές πιστεύουν ότι το μεγαλύτερο αμάρτημα είναι η άγνοια, γιατί οδηγεί στο έγκλημα.

Kατά τη διάρκεια της κανονικής εξέλιξης δεν συμβαίνουν μεγάλα άλματα. Οι επαναστάσεις είναι επιζήμιες, ειδικά εκείνες που ανακόπτουν την ανάπτυξη. Αυτό είναι ένα σοβαρό έγκλημα κατά της φύσης.

Η μεγαλύτερη ζημιά έχει προκληθεί από κάθε λογής μύθους για τον κομμουνισμό και τους εκτελεστές του. Ο πρώην σοσιαλιστής πρωθυπουργός της Σουηδίας Γιάλμαρ Μπράντινγκ (Hjalmar Branting) έγραψε στην Folkets Dagblad (Λαϊκή Ημερησία): « Η μεγάλη πράξη του Λένιν θα παραμείνει πάντα ως μια από τις πιο σημαντικές σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, με νόημα στην ευθύτητα και την απεριόριστη αγάπη της στην κοινωνική επανάσταση !» (Hjalmar Branting, «Ομιλίες και Γραπτά» / «Tal och skrifter», Στοκχόλμη, 1930, XI, σελίδα 231).

Για πολλά χρόνια, μας τάϊσαν με τον σοβιετικό μύθο για το Κατύν. Υποτίθεται ότι .... οι Γερμανοί δολοφόνησαν αρκετές χιλιάδες Πολωνούς αξιωματικούς στο δάσος του Κατύν! Αυτό το ψέμα έχει πλέον αποκαλυφθεί. Πολλοί ύπουλοι μύθοι διαδίδονται σε πολλούς τομείς : για την ασφάλεια του εμβολιασμού, ότι είμαστε βιολογικά πανομοιότυποι, ότι το τεχνητό γλυκαντικό ασπαρτάμη δεν είναι επικίνδυνο ή ότι η βιταμίνη C είναι επιβλαβής.

Jüri Lina

[Ο Jüri Lina είναι Εσθονός δημοσιογράφος, συγγραφέας, ερευνητής παραφυσικών φαινομένων, ραδιοφωνικός παρουσιαστής, σκηνοθέτης ταινιών και μουσικός παραγωγός ]

Επιμέλεια - Ισίδωρος Ιγνατιάδης


*Ο Χάινριχ Κράμερ (Heinrich Kramer ή Henricus Institor, 1430 - 1505) ήταν Γερμανός δομινικανός μοναχός, κληρικός και ιεροεξεταστής. Ο Χάινριχ αγαπούσε τον Θεό με έναν ....πολύ ιδιαίτερο και νοσηρό τρόπο. Από το 1474 έως το 1484, ως ιεροεξεταστής φυλάκισε, βασάνισε και θανάτωσε χιλιάδες ανθρώπους στο Τιρόλο, στη Βοημία, στη Μοραβία και στο Ζάλτσμπουργκ.

Μαζί με τον επίσης δομινικανό μοναχό και Καθηγητή θεολογίας Γιάκομπ Σπρένγκερ συνέταξαν το Malleus Maleficarum, («Σφύρα Κακοποιών», «Σφυρί Μαγισσών» ή «Hexenhammer»), ισχυριζόμενοι πως είχαν εξουσιοδοτηθεί από τον Πάπα Ιννοκέντιο Η΄, μέσω της παπικής βούλας «Summis desiderantes affectibus» (Επιθυμούντες με Ύπατο Ζήλο») της 5ης Δεκεμβρίου του 1484, ώστε να ασκήσουν διώξεις κατά των μαγισσών σε όλη τη Γερμανία με σκοπό να καταπολεμηθούν σφοδρά οι δαιμονικές συνομωσίες ενάντια στη χριστιανοσύνη. Αμφότεροι ήσαν πολυγραφότατοι συγγραφείς και μέρος του Malleus Maleficarum ενσωματώνει ένα περιεκτικό χειρόγραφο σχετικά με τη μαγική τέχνη, το οποίο είχε γράψει ο Κράμερ το 1485. Βασισμένο γενικά στη βιβλική δήλωση, «Δεν πρέπει να αφήνεις να ζει καμία μάγισσα» (Έξοδος 22:17 [18]), το βιβλίο προσέλαβε διάφορα στοιχεία από τις Γραφές, αλλά και από έργα του Αριστοτέλη, του ιερού Αυγουστίνου και του Θωμά Ακινάτη για να στηρίξει τους ισχυρισμούς του.

Ο Κράμερ και ο Σπρένγκερ προσπαθούσαν να αποσαφηνίσουν τα νοήματα και τα χαρακτηριστικά της μαγείας, καθώς και να αποτυπώσουν ακριβώς την εικόνα της «μάγισσας». Το Malleus Maleficarum, γραμμένο στα λατινικά, (το οποίο βρίθει από μισογυνικές αναφορές), το ολοκλήρωσαν το 1486 ως εγχειρίδιο γιά τους «διώκτες μαγισσών». Σ' αυτό το ... περισπούδαστο πόνημα, οι δύο δομινικανοί μοναχοί, από τις ανακρίσεις που είχαν πραγματοποιήσει οι ίδιοι (!), συνέλεξαν όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες σχετικά με την συνεργασία του σατανά με τις μάγισσες και τις μεθόδους των μαγισσών. Κατόπιν υπέβαλαν το πόνημά τους στη Σχολή Θεολογίας του Πανεπιστημίου της Κολωνίας στις 9 Μαΐου του 1487, ελπίζοντας ότι θα εγκριθεί, αλλά τελικά το εξέδωσαν χωρίς έγκριση. Έγινε τόσο δημοφιλές, ώστε πούλησε περισσότερα αντίτυπα από οποιοδήποτε άλλο έργο, εκτός της Βίβλου. Με βάση αυτό το ..... θεόπνευστο πόνημα, κατά τον 16ο αιώνα εκτελέστηκαν στην πόλη Τριρ περί τις επτά χιλιάδες, στην Τουλούζ περί τις τετρακόσιες και στη Μεγάλη Βρετανία πάνω από επτακόσιες «μάγισσες».

Το Malleus Maleficarum διακηρύττει ότι κάποια πράγματα τα οποία ισχυρίζονται οι μάγισσες, όπως οι μεταμορφώσεις ζώων, ήταν απλές οφθαλμαπάτες προκαλούμενες από τον Διάβολο για να τις παγιδέψει, ενώ άλλες πράξεις, όπως η πτήση, η πρόκληση καταιγίδων και η καταστροφή σοδειών, ήταν πραγματικές. Το βιβλίο πραγματεύεται σε βάθος τις έκλυτες πράξεις των μαγισσών, την ικανότητά τους να δημιουργούν ανικανότητα στους άνδρες και ακόμα αφήνει περιθώριο στον ισχυρισμό ότι οι δαίμονες θα μπορούσαν να είναι οι πατέρες παιδιών μαγισσών. Το ύφος του κειμένου είναι άκρως σοβαρό —ακόμη και οι πιο απίστευτες δηλώσεις παρουσιάζονται ως αξιόπιστες πληροφορίες. Ο σεξισμός που εμφανίζεται στο έργο αυτό είναι αναμφισβήτητος, καθώς η πεποίθηση των συγγραφέων ότι οι γυναίκες είναι πλάσματα κατώτερα, αδύναμα, που εύκολα διαφθείρονται, τονίζεται συχνά από την αρχή ως το τέλος. Αναφέρεται επίσης κατά πόσον έγκυρες πρέπει να θεωρούνται οι καταθέσεις μαρτύρων και η ανάγκη εξαφάνισης των κακόβουλων κατηγοριών. Δηλώνεται όμως ταυτόχρονα, ότι οι φήμες αρκούν για να οδηγήσουν ένα άτομο σε δίκη και ότι αν ο κατηγορούμενο υπεράσπιζε σθεναρά τον εαυτό του αυτό θα αποτελούσε ένδειξη πως βρισκόταν υπό μαγική επιρροή. Τέλος δίνεται η διαβεβαίωση ότι. οι ιεροεξεταστές, ως αντιπρόσωποι του Θεού, είναι θωρακισμένοι από όλες τις μαγικές δυνάμεις!

Share This !

2022 ALL RIGHTS RESERVED COPYRIGHT ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΊ ΑΝΤΊΛΑΛΟΙ