ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

[...] Το μάθημα της περασμένης εβδομάδας είναι σαφέστατο.
Η αμερικανική άρχουσα τάξη δεν έχει ιδέα τι ρόλο πρέπει να διαδραματίσει στις παγκόσμιες υποθέσεις. Ενεργεί με αδίστακτη άνοια, προκαλώντας αντίπαλες δυνάμεις ενώ δεν είναι σίγουρη για τους δικούς της στόχους...


Tι υποτίθεται ότι επιτυγχάνει η εμπλοκή των ΗΠΑ
στην Ουκρανία και Ταϊβάν;


Στις μεγάλες συγκρούσεις που λαμβάνουν χώρα σήμερα στην Ουκρανία και γύρω από την Ταϊβάν, τα γεωπολιτικά μέσα των ΗΠΑ είναι περιορισμένης χρήσης και δεν φαίνεται να έχουν ορίζοντα. Ακόμη και το χολιγουντιανό υπερθέαμα νέων «δολοφονιών» πρώην μισθοφόρων της CIA, όπως η εξουδετέρωση του αρχηγού της Αλ Κάιντα τρομοκράτη Αϊμάν αλ Ζαουάχρι στην Καμπούλ, φαίνεται να χάνει την λάμψη του και το προπαγανδιστικό του μέρισμα. Μεγάλο μέρος της γοητείας της αντιτρομοκρατίας στην σημερινή εποχή, εκτός από την υπόσχεση να αποφευχθούν περισσότερες άκαρπες καταλήψεις δύο δεκαετιών (Αφγανιστάν, Ιράκ), είναι ότι πρόκειται για έναν αυτοσυντηρούμενο θεσμό των μυστικών υπηρεσιών και του βαθέος κράτους, που δίνει μεν την εντύπωση μιας κατευθυντήριας στρατηγικής της αμερικανικής πολιτικής, στην πραγματικότητα όμως όλοι γνωρίζουν ότι ουδεμία τέτοια στρατηγική υφίσταται.

Εάν οι ΗΠΑ ήθελαν να επιτύχουν μια διαρκή νίκη στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας,
ο πόλεμος θα είχε ήδη κερδηθεί εδώ και πολλά χρόνια. Αλλά το υπόβαθρο του προβλήματος της τρομοκρατίας είναι τα κράτη που την υποστηρίζουν. Η αντιτρομοκρατία είναι ιδανική για την εξουδετέρωση μη αρεστών κρατών και ηγετών, τέλειο σχέδιο προσοδοφόρων συμβάσεων για την αμυντική βιομηχανία και για λεγεώνες ιδιωτικών εταιριών ασφαλείας (όπως η αμερικανική Blackwater). Σε δύο δεκαετίες «αντιτρομοκρατικού» πολέμου, οι ΗΠΑ δεν μπόρεσαν ποτέ να αντιμετωπίσουν την βασική πραγματικότητα της υποστήριξης της μουσουλμανικής τρομοκρατίας από λαούς της Ασίας και Αφρικής, ούτε μπόρεσαν να αποτρέψουν το Αφγανιστάν από το να πέσει κατευθείαν πίσω στα χέρια των Ταλιμπάν.

Την περασμένη Τετάρτη, ενώ το επιτελείο του Μπάιντεν αυτοσυγχαίρονταν για την δολοφονία του 71χρονου τρομοκράτη ηγέτη αλ Ζαουάχρι, η Κίνα απάντησε στην επίσκεψη της προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων Νάνσι Πελόζι στην Ταϊβάν ξεκινώντας μια μαζική άσκηση συνδυασμένων όπλων με στόχο το αυτοδιοικούμενο κινεζικό νησί. Ενώ οι ΗΠΑ στέλνουν ανάμεικτα μηνύματα σχετικά με την δέσμευση τους να υπερασπιστούν την Ταϊβάν, το Πεκίνο ήταν απολύτως σαφές ότι είναι έτοιμο να πάει σε πόλεμο, έχοντας ήδη περικυκλώσει το νησί σε μια άνευ προηγουμένου επίδειξη δύναμης.

Το μάθημα της περασμένης εβδομάδας είναι σαφέστατο. Η αμερικανική άρχουσα τάξη δεν έχει ιδέα τι ρόλο πρέπει να διαδραματίσει στις παγκόσμιες υποθέσεις. Ενεργεί με αδίστακτη άνοια, προκαλώντας αντίπαλες δυνάμεις ενώ δεν είναι σίγουρη για τους δικούς της στόχους. Για να αποσπάσει την προσοχή από αυτή την υποκείμενη πραγματικότητα, προσκολλάται σε συμβολικά αποτελεσματικές ενέργειες όπως η δολοφονία του τρομοκράτη αλ Ζαουάχρι, αλλά για πόσο καιρό μπορεί να συνεχιστεί αυτό το θέατρο;

Προφανώς δεν θρηνώ για τον τρομοκράτη της Αλ Κάιντα, αν πραγματικά είναι νεκρός.
Η δολοφονία του από αμερικανικό drone την περασμένη Τετάρτη είναι η τέταρτη ή πέμπτη αναφορά θανάτου του τα τελευταία δέκα χρόνια, αν και είναι η πρώτη φορά που ανακοινώνεται από πρόεδρο των ΗΠΑ. Σίγουρα η καλύτερη στιγμή για να σκοτώσει η CIA τον αλ Ζαουάχρι θα ήταν όταν ταξίδεψε στις HΠA το 1993 σε μια περιοδεία συγκέντρωσης χρημάτων για τους σκοπούς της Αλ Κάιντα, αλλά τότε ήταν σύμμαχος και όχι ακόμη «τρομοκράτης». Ήταν η ίδια χρονιά που έγινε η πρώτη βομβιστική επίθεση υπό την ηγεσία της Αλ Κάιντα στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου της Νέας Υόρκης που σκότωσε έξι ανθρώπους (μπορεί να γίνει πιστευτό ότι η CIA ουδέν γνώριζε;).
Αναμφίβολα ο χρόνος εξουδετέρωσης του αλ Ζαουάχρι, για πολλοστή φορά, σχετίζεται με τις ανάγκες των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών και έχει μια πολιτική διάσταση σχετιζόμενη με την πανωλεθρία των ΗΠΑ στο μέτωπο της Ουκρανίας και με την επίσκεψη της 80χρονης Νάνσι Πελόζι στην Ταϊβάν.

Τώρα που ο Αϊμάν αλ Ζαουάχρι είναι νεκρός, είναι καιρός η Ουάσιγκτον να εγκαταλείψει τις αποτυχημένες δήθεν αντιτρομοκρατικές πολιτικές των τελευταίων δύο δεκαετιών. Οι ΗΠΑ με την δολοφονία του ηγέτη της Αλ Κάιντα απολύτως τίποτε δεν επιτυγχάνουν, εφόσον δεν επαναπροσδιορίζουν εκ βάθρων την εξωτερική τους πολιτική, προτού η χώρα υποστεί πολύ πιο καταστροφικές απώλειες από εκείνες που προκάλεσε στον εαυτό της κατά τη διάρκεια του πολέμου εναντίον μη αρεστών κρατών με πρόσχημα την τρομοκρατία.
Η μακρά πρακτική στο κυνήγι τρομοκρατικών ομάδων υπήρξε ένας αντιπερισπασμός από τα βασικά καθήκοντα της αμερικανικής ηγεσίας, ήτοι ο καθορισμός της σχέσης με άλλες χώρες με τρόπο που να μεγιστοποιείται η ασφάλεια και η ευημερία του λαού των ΗΠΑ.

Καθώς η ηγεσία των ΗΠΑ κλιμακώνει την αντιπαράθεση με τις δύο πυρηνικές δυνάμεις Κίνα και Ρωσία, την ίδια στιγμή δεν μπορεί καν να προσδιορίσει πού και πως διακυβεύονται τα ζωτικά συμφέροντα της χώρας σε αυτές τις αρένες.
Μπορεί η Πελόζι να διατυπώσει πώς το ταξίδι της στην Ταϊβάν ωφέλησε τους Αμερικανούς; Μπορεί ο Μπάιντεν να εξηγήσει πειστικά τι υποτίθεται ότι πρέπει να επιτύχει η εμπλοκή των ΗΠΑ στην Ουκρανία;
Για να αποφευχθεί η καταστροφή, οι ΗΠΑ χρειάζονται ηγέτες που μπορούν να απαντήσουν σε τόσο θεμελιώδη ερωτήματα, ει δυνατόν χωρίς στρατιωτική αυθάδεια και διπλωματική αμετροέπεια.

Georg LAH 

Share This !

2022 ALL RIGHTS RESERVED COPYRIGHT ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΊ ΑΝΤΊΛΑΛΟΙ