ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ 

[...] Ένα εντυπωσιακό παράδειγμα μασονικής ίντριγκας κατά της Ρωσίας ήταν οι μυστικοί πολιτικοί χειρισμοί του Άγγλου Ελευθεροτέκτονα Πρέσβη Williams, του οποίου εκούσιο ή ακούσιο εργαλείο ήταν ο επικεφαλής του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών, Κόμης Μπεστούζεφ - Ρυούμιν. Η ουσία αυτής της δολοπλοκίας ήταν να εξασφαλιστεί μια κυβέρνηση που θα ανταποκρινόταν στα συμφέροντα της Αγγλίας...


Ιστορικά παρασκήνια στη Ρωσία

Μέρος 3


Από την εισαγωγή στο βιβλίο «Η Μυστική Ιστορία του Τεκτονισμού» του Ρώσου εθνικιστή συγγραφέα Ολέγκ Ανατόλιεβιτς Πλατόνοφ, Γενικού Διευθυντή του «Ινστιτούτου Ιστορίας του Ρωσικού Πολιτισμού»

“…..Απόλυτα ταιριαστός με τον διαβόητο και ατρόμητο Τέκτονα τυχοδιώκτη Ράμσεη ήταν και ο βαρόνος Καρλ Γκότχελφ Χάϊνριχ φον Γκουντ ή Χουντ (Karl Gotthelf Heinrich von Gund und Altengrotkau, 1722-1776), ο ιδρυτής του μασονικού συστήματος της «Αυστηράς Τηρήσεως», ένας λίαν εξέχων Ελευθεροτέκτονας που δρούσε ως μυστικός πράκτορας στη Ρωσική Αυλή.

Βεβαίως η βαθεία διείσδυση του γερμανικού πολιτικού Τεκτονισμού στη Ρωσία μπορεί να χρονολογηθεί ήδη από το 1738, απο εκείνη την χρονική στιγμή που ο Πρώσος βασιλιάς Φρειδερίκος ο Β' εισήλθε ο ίδιος στον Τεκτονισμό και έκανε τη Στοά όργανο της πολιτικής του επιρροής στο ρωσικό κράτος. Ήταν το 1738-1744, όταν δημιουργήθηκαν οι στενές σχέσεις μεταξύ της Στοάς των «Τριών Σφαιρών» του Βερολίνου και της Στοάς της Αγίας Πετρούπολης, όπου υπήρχε ήδη τουλάχιστον μία μασονική Στοά με επικεφαλής τον Τζέημς Φράνσις Έντουαρντ Κηθ, ενώ ήσαν επίσης γνωστές και άλλες Στοές στη Ρίγα και στο Αρχαγγέλσκ.

[# «Ευρωπαϊκός Κήρυκας» («Вестник Европы»- «Βέστνικ Εβρόπυ») 1868, τεύχος 6, σελίδα 550 - Το «Βέστνικ Εβρόπυ» ήταν μηνιαίο ρωσικό περιοδικό, λογοτεχνικό και πολιτικό, μετριοπαθούς φιλελεύθερου προσανατολισμού, που εκδόθηκε από το 1866 έως το 1918 στην Αγία Πετρούπολη (συνεχίζοντας την παράδοση του παλαιότερου ομώνυμου περιοδικού, που ιδρύθηκε το 1802 από τον Νικολάϊ Μιχάΐλοβιτς Καραμζίν, Ρώσο συγγραφέα, που έμεινε στην ιστορία των ρωσικών γραμμάτων για τον κυρίαρχο ρόλο του στο μετασχηματισμό και την εξέλιξη της ρωσικής λογοτεχνίας και τη συγγραφή του μνημειώδους έργου «Ιστορία του Ρωσικού Κράτους»). Μέχρι το 1868 εκδιδόταν ανά τρίμηνο, ενώ μετά από το 1869 έγινε μηνιαίο. Εκδότης και αρχισυντάκτης του ήταν ο Μιχαήλ Ματβέγεβιτς Στασιούλεβιτς (από το 1866 έως το 1908). Το περιοδικό κλιμακωτά επικεντρώθηκε περισσότερο στην ιστορία και στην πολιτική.]

[Ο Τζέημς Φράνσις Έντουαρντ Κηθ (James Francis Edward Keith, αργότερα γνωστός και ως Γιάκομπ φον Κηθ, 1696 –1758) ήταν Σκωτσέζος στρατιωτικός και Στρατάρχης (Generalfeldmarschall) του Βασιλικού Πρωσικού Στρατού. Ως Ιακωβίτης έλαβε μέρος σε μια αποτυχημένη προσπάθεια επαναφοράς της μοναρχίας του Στιούαρτ στη Βρετανία. Όταν αυτό απέτυχε, κατέφυγε στην Ευρώπη, ζώντας στη Γαλλία και μετά στην Ισπανία. Εντάχθηκε στον ισπανικό και τελικά στον ρωσικό στρατό και πολέμησε στον Αγγλο-ισπανικό πόλεμο και στον Ρωσο-σουηδικό πόλεμο. Στον τελευταίο συμμετείχε στην κατάκτηση της Φινλανδίας και έγινε αντιβασιλέας της. Στη συνέχεια, συμμετείχε στο πραξικόπημα που ανέβασε στον θρόνο την Ελισάβετ της Ρωσίας. Κατόπιν υπηρέτησε στον πρωσικό στρατό υπό τον Φρειδερίκο τον Μέγα και διακρίθηκε σε πολλές εκστρατείες. Πέθανε κατά τη διάρκεια του Επταετούς Πολέμου στη μάχη του Χόχκιρχ (Hochkirch). Έλαβε το παράσημο του «Μαύρου Αετού», (ύπατη ιπποτική διάκριση του Βασιλείου της Πρωσίας)]


Γερμανοί Τέκτονες από τις «Τρεις Σφαίρες» ανέλαβαν τον έλεγχο των ρωσικών Στοών.
Οι Ελευθεροτέκτονες της Πετρούπολης διατηρούσαν τα αρχεία τους στη Γερμανία και έστελναν τακτικά εκεί τις αναφορές τους. Ακόμη και τότε, ορισμένοι μασόνοι ενεπλάκησαν στον πολιτικό αγώνα, ιδίως συμμετέχοντας στο πραξικόπημα του 1742.
[«Ειδικό Αρχείο» («Особый Архив») – κατά σύντμηση «ΟΑ», τεύχος 730, φάκελλος 1, σελίδα7]

Πίσω από τις πλάτες των συνωμοτών Ζακ – Γιοακίμ Τροττί, Μαρκησίου ντε λα Σεταρντί και Ζαν Αρμάν ντε λ’ Εστόκ, που οργάνωσαν μια συνωμοσία για την κατάληψη της εξουσίας, ήταν η Γαλλία, η Σουηδία και η Πρωσία, αλλά ψυχή της ήταν ο βασιλιάς της Πρωσίας Φρειδερίκος ο Β’, που πλήρωσε γενναιόδωρα και τον Σεταρντί και τον λ’ Εστόκ. Στόχος του Φρειδερίκου ήταν να συμβάλει στην απομάκρυνση από τον ρωσικό θρόνο του Ηγεμόνα του, ο οποίος ακολουθούσε φιλοαυστριακό προσανατολισμό εχθρικό προς την Πρωσία, και επίσης στο μέλλον να τοποθετήσει στον ρωσικό θρόνο τον ανιψιό του, Δούκα του Χολστάϊν, τον γιο του η την κόρη του Πέτρου του Α’.Όπως γνωρίζουμε τώρα, αυτό το σχέδιο στέφθηκε εν τέλει με επιτυχία, αν και η ιστορία με την δική της εσωτερική «λογική» και δυναμική προέβη σε κάποιες αναπροσαρμογές του.

Παρά ταύτα, ο Μέγας Φρειδερίκος δεν κατάφερε να κάνει την Ελισάβετ ένα άβουλο όργανο στα χέρια του. Επιπλέον, η Ελισάβετ κατανοούσε πλήρως τους πραγματικούς στόχους του Κόμητα ντε λ’ Εστόκ ως μυστικού διπλού πράκτορα, τόσο για την Πρωσία όσο και για τη Γαλλία. Το 1745, οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες υπέκλεψαν τη μυστική αλληλογραφία μεταξύ του λ’ Εστόκ και του Σεταρντί : ο τελευταίος εκδιώχθηκε από τη Ρωσία και ο λ’ Εστόκ απώλεσε την προηγούμενη επιρροή του.

[Ο Ζακ - Γιοακίμ Τροτί, Μαρκήσιος ντε Λα Σεταρντί (Jacques-Joachim Trotti, marquis de La Chétardie, 1705–1759) ήταν Γάλλος διπλωμάτης που δημιούργησε το πραξικόπημα το οποίο έφερε την Ελισαβέτα Πετρόβνα στον ρωσικό θρόνο το 1741. Κατά τη διάρκεια της πολύφερνης καριέρας του, ο Λα Σεταρντί στάλθηκε για διπλωματικά καθήκοντα σε όλη την Ευρώπη: στο Λονδίνο (1727), μετά στην Ολλανδία και στην Πρωσία, δύο φορές στη Ρωσία και τέλος στο Τορίνο το 1749. Όταν έφτασε ως Πρέσβης στην Αγία Πετρούπολη το 1739, βρήκε όλες τις βασικές θέσεις της αυτοκρατορικής διοίκησης στα χέρια Γερμανών, εχθρικών προς τη χώρα του. Για να αντισταθμίσει την επιρροή τους, ο Λα Σεταρντί πλησίασε τον συμπατριώτη του, κόμη λ’ Εστόκ και τον Σουηδό πρεσβευτή, που προετοίμαζε πόλεμο με τη Ρωσία. Οι περίπλοκοι ελιγμοί τους οδήγησαν στο πραξικόπημα που έκανε νέα Αυτοκράτειρα την κόρη του Μεγάλου Πέτρου Ελισαβέτα. Με την άνοδό της στο θρόνο, απένειμε στον Λα Σεταρντί το παράσημο του Τάγματος του Αγίου Ανδρέα και του Τάγματος της Αγίας Άννας, εκείνος δε επέστρεψε θριαμβευτικά στο Παρίσι, οπότε -μάλλον αφελώς- περίμενε (και έπειθε τους συνομηλίκους του στις Βερσαλλίες) ότι η Ελισαβέτα θα καταργούσε τις μεταρρυθμίσεις του πατέρα της, θα αποκαταστούσε ως πρωτεύουσα τη Μόσχα και θα επέστρεφε την Ρωσία στην «προ-Πετρική» της κατάσταση, όταν η ρωσική διπλωματία δεν είχε τολμήσει να ανακατευτεί στα γαλλικά σχέδια. Ωστόσο, αποδείχτηκε ότι έκανε λάθος, καθώς η Ελισάβετ επέμενε να καθιερώσει τη Ρωσία ως μεγάλη δύναμη που έπρεπε να υπολογίζουν εχθροί και φίλοι, αναθέτοντας το κυβερνητικό έργο στον αυστρώφιλο καγκελάριο, Κόμητα Αλεξέϊ Πετρόβιτς Μπεστούζεφ – Ρυούμιν (Алексе́й Петро́вич Бесту́жев-Рю́мин)

Το 1743 ο Λα Σεταρντί βρέθηκε ξανά στη ρωσική πρωτεύουσα, ζητώντας την προσοχή της Αυτοκράτειρας και δολοπλοκώντας έντονα με την Ελισάβετ του Χολστάιν (μητέρα της Μεγάλης Αικατερίνης της Β') και τον λ΄Εστόκ του Μπεστούζεφ. Η αλληλογραφία τους «αναχαιτίσθηκε» από πράκτορες του τελευταίου και αποκαλύφθηκε στην Αυτοκράτειρα, η οποία διέταξε να εκδιωχθεί «ο εγκληματίας αυτός» από τη χώρα. Ο δυσαρεστημένος Λουδοβίκος 15ος τον εφυλάκισε στην ακρόπολη του Μονπελιέ. Μετά την απελευθέρωσή του, ο Λα Σεταρντί πήρε μέρος στη μάχη του Ρόσμπχ (Rosbach) και υπηρέτησε ως καστελάνος της Χάναου στην Έσση, όπου και πέθανε.

Ο Ζαν Αρμάν ντε λ΄Εστόκ (Jean Armand de L'Estocq) ή Иван Ιβάν Ιβάνοβιτς Λεστόκ (Иванович Лесток, 1692–1767), ήταν ένας Γάλλος τυχοδιώκτης που άσκησε τεράστια επιρροή στην εξωτερική πολιτική της Ρωσίας κατά την πρώιμη βασιλεία της Αυτοκράτειρας Ελισάβετ.]


Το 1748, υποκλάπηκαν και πάλι επιστολές του λ’ Εστόκ και του διπλωμάτη, αναπληρωτή καγκελαρίου Κόμητα Μιχαήλ Ιλαριόνοβιτς Βοροντσώφ, (1714 –1767) προς τον Πρώσο ελευθεροτέκτονα βασιλιά Φρειδερίκο. Από αυτές αποδείχθηκε ξεκάθαρα ότι και οι δύο λάμβαναν τακτικά χρήματα από τον Πρώσο βασιλιά για ορισμένες μυστικές υπηρεσίες. Στενά συνδεδεμένοι με τις μασονικές στοές, ο Βοροντσώφ και ο λ’ Εστόκ τιμωρήθηκαν:
Ο Βοροντσώφ αποβλήθηκε προσωρινά από την κρατική δραστηριότητα και ο λ’ Εστόκ συνελήφθη, βασανίστηκε στο «Μυστικό Γραφείο» (ή «Μυστική Καγκελαρία», ένα είδος μυστικής αστυνομίας), καταδικάστηκε σε θάνατο ως πολιτικός εγκληματίας, αλλά του δόθηκε χάρη και εξορίστηκε στο Ούγκλιτς και στη συνέχεια στο Βελίκι Ούστιουγκ.

Όλα αυτά τα επεισόδια ανάγκασαν την Ελισάβετ να παρακολουθεί προσεκτικά τους Τέκτονες. Το 1747, με πρωτοβουλία της, έγινε ανάκριση του Κόμητα Νικολάϊ Νικολάγιεβιτς Γκολόβιν, που είχε επιστρέψει από τη Γερμανία και αποδείχθηκε ότι διατηρούσε μυστικές σχέσεις με τον Ελευθεροτέκτονα βασιλιά Φρειδερίκο. Παραδέχθηκε ότι ανήκει στον Τεκτονισμό και έδωσε τα ονόματα κάποιων άλλων Ελευθεροτεκτόνων που «έζησαν στην ίδια κοινωνική σειρά με εκείνον»: τους Αδελφούς Τσερνισώφ (ή Τσερνισυώφ) - Ζαχάρ Γκριγκόριεβιτς Τσερνισώφ και τον αδελφό του Κόμη Ιβάν Γκριγκόριεβιτς Τσερνισώφ.

[Ο Κόμης Νικολάϊ Νικολάγεβιτς Γκολόβιν (1756-1821) - μυστικός σύμβουλος του Θρόνου και μέλος του Κρατικού Συμβουλίου της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, υπήρξε ένας πασίγνωστος δανδής και ξέφρενα σπάταλος αριστοκράτης, που εξανέμισε όλη την τεράστια περιουσία των Γκολόβιν και άφησε πίσω του τεράστια χρέη]

Ο Ζαχάρ Γκριγκόριεβιτς Τσερνισώφ (1722 –1784) ήταν αυλικός της Μεγάλης Αικατερίνης, αξιωματικός του Αυτοκρατορικού Ρωσικού Στρατού και διάσημος πολιτικός τον 18ο αιώνα. Αφού έγινε αυλικός στην τότε πριγκίπισσα Σοφία του Άνχαλτ - Τσερμπστ το 1744, ο Τσερνισώφ παρέμεινε ο αγαπημένος της μελλοντικής Ρώσίδας Αυτοκράτειρας στην δεκαετία του 1770. Αξιωματικός του Αυτοκρατορικού Ρωσικού Στρατού κατά τη διάρκεια του Επταετούς Πολέμου, ο Τσερνίσεφ αποσύρθηκε το 1764 και τελικά προήχθη σε Στρατάρχη από την Αικατερίνη Β'. Κατόπιν με διορισμό της, ηγήθηκε του «Κολλεγίου Πολέμου» στο διάστημα 1764-1774, υπηρέτησε ως γενικός κυβερνήτης στα Κυβερνεία του Πσκώφ και του Μογκίλεφ, ενώ ήταν δήμαρχος της Μόσχας μέχρι το θάνατό του

Ο αδελφός του Κόμης Ιβάν Γκριγκόριεβιτς Τσερνισώφ (1726 – 1797) ήταν εξέχων Στρατάρχης και Αρχιναύαρχος, κατά τη βασιλεία της Αυτοκράτειρας Αικατερίνης της Μεγάλης. Ξεκίνησε την καριέρα του υπηρετώντας υπό τον αδερφό του Ζαχάρ στις ρωσικές διπλωματικές αποστολές στην Κοπεγχάγη (1741) και στο Βερολίνο (1742–45). Το 1749 διατάχθηκε να παραιτηθεί από την διπλωματική υπηρεσία και να νυμφευθεί την κόμισσα Ελισάβετ Γιεφιμόφσκαγια, εξαδέρφη της Αυτοκράτειρας Ελισάβετ.

Και τα τρία αδέρφια Τσερνισώφ υποστήριξαν την Αικατερίνη στο πραξικόπημα που την τοποθέτησε στον ρωσικό θρόνο το 1762, μετά τη δολοφονία του συζύγου της, Πέτρου του Γ'. Επιβραβεύτηκαν αδρά για την πίστη τους. Η Αικατερίνη Β διόρισε για πρώτη φορά τον Ιβάν Τσερνισώφ να υπηρετήσει στην Κυβερνούσα Γερουσία. Το 1768, του απονεμήθηκε ο ρόλος του «Επικεφαλής Πληρεξουσίου» (Πρέσβης με βαθμό Υπουργού) στο Λονδίνο. Κατά την επιστροφή του στη Ρωσία, δύο χρόνια αργότερα, έγινε Αντιπρόεδρος του Ναυαρχείου, θέση που διατήρησε μέχρι το 1796. Έχοντας φιλικές σχέσεις με τον Νικήτα Πάνιν, τον δάσκαλο και πλησιέστερο σύμβουλο του μελλοντικού Αυτοκράτορα Παύλου, προήχθη στο βαθμό του Στρατάρχη του Ναυτικού μετά την άνοδο του τελευταίου στο θρόνο. Μέχρι τότε, η υγεία του Τσερνισώφ είχε αρχίσει να καταρρέει και ζούσε στο εξωτερικό επί πέντε χρόνια.]

Ο Κόμης Κυρίλ Γκριγκόριεβτς Ραζουμόφσκι και πολλοί άλλοι εξέχοντες αριστοκράτες έγιναν δεκτοί στη Στοά κατά το διάστημα 1741-1744.

[Ο Κυρίλ Γκριγκόριεβτς Ραζουμόφσκι (1728–1803) ήταν μια κρατική προσωπικότητα Ουκρανικής - Κοζακικής καταγωγής, που υπηρέτησε ως ο τελευταίος Αταμάνος της «Στρατιάς της Ζαπορίζια» και στις δύο πλευρές του Δνείπερου (από το 1750 έως το 1764) και στη συνέχεια ως Στρατάρχης του Ρωσικού Αυτοκρατορικού Στρατού. Ο Ραζουμόφσκι ήταν επίσης και Πρόεδρος της Αυτοκρατορικής Ακαδημίας Επιστημών της Αγίας Πετρούπολης (από το 1746 έως το 1798)]

Το 1756, ο επικεφαλής του «Μυστικού Γραφείου», Αλεξάντρ Ιβάνοβιτς Σουβάλοφ (1710 – 1771) μεταφέρει στην Τσαρίνα την μαρτυρία του Ολσούφιεφ με στοιχεία για τη Μασονική Στοά «Σιωπή» στην Αγία Πετρούπολη, η οποία περιελάμβανε ως μέλη της 35 εκπροσώπους των επιφανεστέρων πριγκιπικών και ευγενών οικογενειών - των Βοροντσώφ, Γκολίτσιν, Τρουμπέτσκιοϋ, Σερμπάτοφ και Ντασκώφ. Από αυτούς αναφέρονται, ειδικότερα, ο συγγραφέας Αλέξανδρος Πετρόβιτς Σουμαρόκοφ (ποιητής και θεατρικός συγγραφέας που δημιούργησε μεμονωμένα κλασικό θέατρο στη Ρωσία, βοηθώντας έτσι τον Μιχαήλ Λομονόσοφ να εγκαινιάσει τη βασιλεία του κλασικισμού στη ρωσική λογοτεχνία), ο ιστορικός Ιβάν Νικίτιν Μπολτίν, ο Ταξίαρχος Φέντορ Ιβάνοβιτς Ντμιτρίεφ Μαμόνοφ, συγγραφέας, συλλέκτης και Έπαρχος της Μόσχας και ο Αρχιστράτηγος, Γερουσιαστής και Διευθυντής της «Ρωσικής Τράπεζας Εκχωρήσεων», Πιότρ Σεμιόνοβιτς Σβιστούνοφ. Ο Ρωμάν Ιλαριόνοβιτς (Λαριόνοβιτς) Βοροντσώφ, πατέρας της Γιεκατερίνα Ρομάνοβνα Βοροντσόβα, δηλαδή της μελλοντικής πριγκίπισσας Ντασκόβα, ήταν επικεφαλής της Στοάς. Σημειώνεται ότι από τη δεκαετία του 1740, το αριστοκρατικό σώμα των ευελπίδων υποψηφίων αξιωματικών, στο οποίο δίδασκαν ξένοι μασόνοι, έγινε η κύρια εστία επέκτασης της μασονικής ιδεολογίας μεταξύ των νέων.

[Ο Αδάμ Βασίλιεβιτς Ολσούφιεφ (1721–1784) ήταν μεγάλη προσωπικότητα του «Ρωσικού Διαφωτισμού», λάτρης της λογοτεχνίας, προστάτης της όπερας και του θεάτρου,Υπουργός «Διευθυντής του υπουργικού συμβουλίου της Αυτοκράτειρας Αικατερίνης της Β'. Τελείωσε την σταδιοδρομία του ως γερουσιαστής με το βαθμό του «Ενεργού Μυστικοσυμβούλου» της]

Στα μέσα της δεκαετίας του 1750, η μασονική επιρροή διείσδυσε σε πολλά κέντρα ζωτικής δραστηριότητας του κρατικού μηχανισμού της Ρωσίας, και ιδιαίτερα στα υψηλότερα κλιμάκια της εξουσίας, ο δε προσανατολισμός της ήταν κυρίως φιλογερμανικός. Από τις δεκαετίες του 1740 και του 1750, ο Αντικαγκελάριος (και αργότερα Μέγας Καγκελάριος) Κόμης Μιχαήλ Ιλαριόνοβιτς Βοροντσώφ, ο Κόμης Νικήτα Ιβάνοβιτς Πάνιν δάσκαλος του Παύλου του Α’, καθώς και ο αδελφός του Πιότρ Ιβάνοβιτς Πάνιν υπήρξαν δραστήριοι Τέκτονες.

Αν τα άτομα που βρίσκονται πιο κοντά στην Ελισάβετ δηλαδή ο σύζυγός της Aλεξέϊ Γκρηγκόριεβιτς Ραζουμόβσκι και ο Αλεξέϊ Πετρόβιτς Μπεστούζεφ – Ρυούμιν – δεν ήσαν μέλη μασονικών Στοών οι ίδιοι (;), τότε το άμεσο περιβάλλον τους ήταν σε μεγάλο βαθμό μασονικό. Ο αδελφός του Aλεξέϊ Γκρηγκόριεβιτς ο Κυρίλ Γκρηγκόριεβιτς Ραζουμόβσκι, Αταμάνος της Ουκρανίας, ήταν μέλος της μασονικής Στοάς. Ο ίδιος ο Ραζουμόφσκι είχε ως αγαπημένο βοηθό του τον διάσημο μασόνο (και μελλοντικό Μεγάλο Διδάσκαλο) Ιβάν Περφίλιεβιτς Ελάγκιν. Επιπλέον, στον στενό του κύκλο βλέπουμε τους Τέκτονες Αλεξάντρ Πετρόβιτς Σουμαρόκοφ (ποιητή και θεατρικό συγγραφέα), Βασίλυ Εβδοκίμοβιτς Ανταντούροφ (μαθηματικό και γλωσσολόγο) και Γκρηγκόρι Νικολάγεβιτς Τεπλώφ (Διευθυντή της Αυτοκρατορικής Ακαδημίας Επιστημών).

[Ο Ιβάν Περφίλιεβιτς Ελάγκιν (1725–94) ήταν ιστορικός, ποιητής και μεταφραστής που ενήργησε ως ανεπίσημος γραμματέας της Μεγάλης Αικατερίνης στα πρώτα χρόνια της βασιλείας της. Ο Ελάγκιν σπούδασε με το λοιπό σώμα των ευγενών μαζί με τον ποιητή και θεατρικό συγγραφέα Μιχαήλ Ματβέγιεβιτς Χερκάσοφ και τον άλλο δημοφιλή θεατρικό συγγραφέα Αλεξάντρ Πετρόβιτς Σουμαρόκοφ, τα έργα των οποίων επαινούσε και χλεύαζε εναλλάξ. Έγινε σύμμαχος της Αικατερίνης όταν ήταν Μεγάλη Δούκισσα στην αυλή της Αυτοκράτειρας Ελισάβετ. Το 1758, η Αυτοκράτειρα τον έδιωξε από την αυλή για τους στενούς δεσμούς του με τον ατιμασμένοκαι καθαιρεμένο καγκελάριο Μπεστούζεφ. Μετά την άνοδο της Αικατερίνης στην εξουσία το 1762, ο Ελάγκιν αντικατέστησε τον Σουμαρόκοφ ως διευθυντής των θεάτρων της Αυλής. Η κυριαρχία του στο ρωσικό θέατρο χαρακτηρίστηκε «τυραννική»: για παράδειγμα, ο Ελάγκιν απαίτησε να μεταγραφούν όλες οι κωμωδίες και τα άλλα ξένα έργα προσαρμοσμένα στο ρωσικό περιβάλλον. Βοήθησε επίσης την Αικατερίνη στην επανέκδοση των χειρογράφων της: όλα τα λογοτεχνικά της έργα σώζονται μόνο σε χειρόγραφα αντίγραφα του Ελάγκιν. «Με τον Δόκτωρα Έλυ, έναν προσήλυτο Εβραίο και μασόνο, ο Ελάγκιν σπούδασε Εβραϊκά και Καμπάλα, θεοσοφία, φυσική και χημεία, καθώς και τις αιγυπτιακές παραδόσεις». Διασκέδασε τον διαβόητο Τέκτονα Κόμη Καλιόστρο στο σπίτι του και αναφέρεται στα απομνημονεύματα του Καζανόβα. Μάλλον τον θυμόμαστε καλύτερα ως ιδρυτή του ρωσικού Τεκτονισμού. Αυτή η πλευρά των δραστηριοτήτων του προκάλεσε τελικά τις υποψίες της Αικατερίνης και συνέβαλε στην πτώση του, στις αρχές της δεκαετίας του 1780.]

Ένας άλλος αγαπημένος της Ελισάβετ, ήταν ο «Μαικήνας του Ρωσικού Διαφωτισμού» και πρώτος Ρώσος Υπουργός Παιδείας Κόμης Ιβάν Ιβάνοβιτς Σουβάλοφ (1727-1797), του οποίου προσωπικός γραμματέας ήταν ο προαναφερθείς Βαρόνος Καρλ Γκότχελφ Χάϊνριχ φον Γκουντ ή Χουντ, ένας από τους πλέον εξέχοντες ιδεολόγους του παγκόσμιου Τεκτονισμού.
[Βλέπε Βασίλυ Ιβάνωφ «Ορθόδοξος κόσμος και Τεκτονισμός». 1993. Σελ.23 (Иванов Василий. «Православный мир и масонство»)]

Ευρισκόμενοι υπό τον έλεγχο των μασονικών οργανώσεων της Πρωσίας, οι Ρώσοι Ελευθεροτέκτονες έγιναν ένα είδος ιδιοτύπων «υπηκόων» του Πρώσου βασιλιά Φρειδερίκου, ο οποίος ονειρευόταν την ήττα και τον διαμελισμό της Ρωσίας. Στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 1750, ο Φρειδερίκος ετοίμαζε μια συνωμοσία για να ενθρονίσει το μωρό Ιβάν Αντώνοβιτς, που καθαιρέθηκε από την Ελισάβετ, που ανήκε στη δυναστεία Μπρούνσβικ, (η οποία, παρεμπιπτόντως, περιελάμβανε τον μελλοντικό επικεφαλής του παγκόσμιου Τεκτονισμού, δούκα Φερδινάνδο του Μπρούνσβικ). Ο Φρειδερίκος σχεδίαζε όχι μόνο την απομάκρυνση της Ελισάβετ από την εξουσία, αλλά και στρατιωτική επέμβαση στη Ρωσία.

Η περίπτωση του Ιβάν Βασίλιεβιτς Ζουμπάρεφ (1730—1757) : Αυτός ήταν γόνος πλούσιας οικογένειας μεγαλεμπόρων, που έγινε διάσημος για τις περιπετειώδεις περιπλανήσεις και αναζητήσεις του : Το 1755, έχοντας ξεφύγει από την δίωξη αστυνομικών ερευνητών, ο Ζουμπάρεφ πήγε στο εξωτερικό, στη Γερμανία, όπου, μετά από πολλές περιπέτειες, συναντήθηκε με έναν αξιωματικό που αργότερα αποδείχθηκε πως ήταν ο Υποστράτηγος Μάνσταϊν (ο οποίος ήταν κάποτε στη ρωσική υπηρεσία υπό τον Μύνιχ). Ο τελευταίος τον έστειλε στο Βερολίνο, όπου ο Ζουμπάρεφ μίλησε με τον θείο του έκπτωτουΑυτοκράτορα Ιωάννη Αντόνοβιτς και μετά με τον ίδιο τον ελευθεροτέκτονα Πρώσο βασιλιά Φρειδερίκο τον Β', ο οποίος τον προήγαγε σε Συνταγματάρχη και του διέθεσε 1.000 «τσερβονέτς» για την ειδική του αποστολή.

[Ο Κόμης Μπούρκχαρτ Κρίστοφ φον Μύνιχ (Burkhard Christoph Graf von Münnich ή Χριστοφόρ Αντώνοβιτς Μύνιχ (Христофо́р Анто́нович Миних, 1683 –1767) ήταν Γερμανός αξιωματικός του στρατού που έγινε Στρατάρχης και εξέχουσα πολιτική προσωπικότητα στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Πραγματοποίησε σημαντικές μεταρρυθμίσεις στον ρωσικό στρατό και ίδρυσε αρκετούς επίλεκτους στρατιωτικούς σχηματισμούς κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Αυτοκράτειρας Άννας της Ρωσίας (1730–1740). Ως πολιτικός θεωρείται ο ιδρυτής του ρωσικού φιλελληνισμού. Όπως και ο πατέρας του, ήταν μηχανικός και ειδικός στην υδροτεχνολογία. Είχε επίσης τον βαθμό του Κόμητος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους.

Ο όρος «τσερβονέτς» είναι το παραδοσιακό ρωσικό όνομα για μεγάλα ξένα και εγχώρια χρυσά νομίσματα. Το όνομα προέρχεται από τον ρωσικό όρο «τσερβόνογιε ζολότο» ("червонное золото") που σημαίνει "κόκκινος χρυσός" (στις ημέρες μας επίσης γνωστός ως ροζ χρυσός) - το παλαιό όνομα ενός τύπου χρυσού υψηλής ποιότητας. Αρχικά, αυτό το χρυσό νόμισμα ήταν πανομοιότυπο με το χρυσό δουκάτο των 3,5 γραμμαρίων, 98,6% καθαρού χρυσού. Τα πρώτα γνωστά «τσερβονέτς» ρωσικής νομισματοκοπίας ήταν από ουγρικός χρυσός και δημιουργήθηκαν τον 15ο αιώνα υπό τον Ιβάν τον Γ'. Μερικές φορές, ως «τσερβονέτς» θεωρούσαν οποιοδήποτε μεγάλο χρυσό νόμισμα, συμπεριλαμβανομένων των αυτοκρατορικών και άλλης αρχής νομισμάτων.]


Επρόκειτο για την επιστροφή στον ρωσικό θρόνο του Ιωάννη Αντόνοβιτς. Για να γίνει αυτό, ο Ζουμπάρεφ έπρεπε πρώτα απ' όλα να πάει στους σχισματικούς και να τους πείσει να ταχθούν στο πλευρό της Πρωσίας, πείθοντάς τους να διαλέξουν έναν επίσκοπο μεταξύ τους, ο οποίος, με τη βοήθεια του βασιλιά της Πρωσίας, θα επιβεβαιωνόταν στη θέση του από ο πατριάρχης. Έχοντας προετοιμάσει μια εξέγερση μεταξύ των σχισματικών, ο Ζουμπάρεφ έπρεπε να πάει στο Χολμογκόρυ, όπου βρίσκονταν εκείνη την εποχή ο έκπτωτος αυτοκράτορας και οι γονείς του. Ο προδότης έλαβε το καθήκον να φτάσει στον Δούκα του Μπρούνβικ Άντον Ούλριχ, για να του δώσει δύο μετάλλια, σύμφωνα με τα οποία θα καταλάβει ήδη από ποιον και γιατί στάλθηκε ο Ζουμπάρεφ. Το καθήκον του Ζουμπάρεφ περιελάμβανε επίσης την προετοιμασία του δούκα και του γιου του, του έκπτωτου αυτοκράτορα, για να διαφύγουν στο εξωτερικό. Η απόδραση προετοιμαζόταν στον Αρχάγγελο, όπου το πλοίο έπρεπε να κατευθυνθεί την άνοιξη με το πρόσχημα ενός εμπόρου. Σε περίπτωση που η απαγωγή του πρίγκιπα πετύχαινε, εικαζόταν ότι ο βασιλιάς της Πρωσίας θα κήρυττε τον πόλεμο στη Ρωσία και θα ενθρονίσει τον Ιωάννη με στρατιωτικά μέσα.
(«Ρωσικό Βιογραφικό Λεξικό», τμήμα “Τσαμποκρίττσκιν – Γερπόβσκιν ” - “ Жабокритский-Зяловский ”, Αγία Πετρούπολη, 1916, σελίδα 500)

Ωστόσο, η πλοκή του σχεδίου απέτυχε. Ο Ζουμπάρεφ συνελήφθη και, μετά από μακρά έρευνα, ομολόγησε τα πάντα. Σε σχέση με αυτή του την ομολογία, το 1756, ο έκπτωτος Αυτοκράτορας μεταφέρθηκε επειγόντως από το χωριό των εξορίστων Χολμογκόρυ (Холмогоры) στο τρομερό φρούριο Σλίσσελμπουργκ (Шлиссельбу́рг), τόπο κάθειρξης των επωνύμων.
Ωστόσον, αργότερα οι μασόνοι συνωμότες προσπάθησαν να τον απελευθερώσουν άλλες δύο φορές.

Ένα εντυπωσιακό παράδειγμα μασονικής ίντριγκας κατά της Ρωσίας ήταν οι μυστικοί πολιτικοί χειρισμοί του Άγγλου Ελευθεροτέκτονα Πρέσβη Williams, του οποίου εκούσιο ή ακούσιο εργαλείο ήταν ο επικεφαλής του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών, Κόμης Μπεστούζεφ - Ρυούμιν. Η ουσία αυτής της δολοπλοκίας ήταν να εξασφαλιστεί μια κυβέρνηση που θα ανταποκρινόταν στα συμφέροντα της Αγγλίας και των συμμάχων της μέχρι τον θάνατο της αυτοκράτειρας Ελισάβετ και την άνοδο στον θρόνο του Πέτρου Γ'.

Πίσω από την πλάτη της Ρωσίας, συνήφθη κρυφά η Συνθήκη του Whitehall (1756) μεταξύ Αγγλίας και Πρωσίας, η οποία υπονόμευσε την ισορροπία δυνάμεων που είχε αναπτυχθεί στον κόσμο και απομόνωσε για κάποιο διάστημα τη Ρωσία, που έπρεπε να επιλέξει μεταξύ των αντίπαλων ομάδων Αυστρία-Γαλλία και Αγγλία-Πρωσία. Επιπλέον, οι μασόνοι συνωμότες προσπάθησαν να προσδέσουν τη Ρωσία με ένα συγκρότημα συνάμεων ολότελα ξένο σε αυτήν, προξενώντας ρήγμα με τους πρώην συμμάχους της.

Η «ακατανόητη αναδιάταξη στο σύστημα των εξουσιών», που εξέπληξε τόσο τους σύγχρονους, ήταν σε μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα της ανάπτυξης της «Μασονικής Διεθνούς», η οποία απέκτησε ιδιαίτερο βάρος με τη συμμαχία Πρώσων και Άγγλων Τεκτόνων ηγεμόνων.

Φυσικά, τα εθνικά συμφέροντα της Ρωσίας εκείνη την εποχή θα έπρεπε να συνδέονται με τον περιορισμό της επιθετικής πολιτικής του Φρειδερίκου Β'. Η κόρη του Μεγάλου Πέτρου, Ελισάβετ, το κατάλαβε ξεκάθαρα και δεν αφέθηκε να παρασυρθεί σε αγώνα κατά της Γαλλίας και της Αυστρίας, πράγμα για το οποίο προσπαθούσε επίμονα το αγγλικό στέμμα.

Για τον Καγκελάριο Μπεστούζεφ – Ρυούμιν, η συμμετοχή του στη μασονική ίντριγκα κατέληξε σε σύλληψη, στέρηση όλων των βαθμών και θέσεων. Μαζί του, ο μελλοντικός επικεφαλής του Ρωσικού Τεκτονισμού Ελάγκιν, που ήταν μέλος μασονικών στοών από την ηλικία των είκοσι πέντε ετών, υπέφερε για αυτές τις μασονικές του δολοπλοκίες. Εξορίστηκε στην επαρχία Καζάν και επέστρεψε στην Αγία Πετρούπολη μόνο με την άνοδο στον θρόνο της Αικατερίνης της Β'.

Παρεμπιπτόντως, ένας φίλος αυτού του Ελάγκιν, ο επίσης ελευθεροτέκτονας Γκρηγκόρι Νικολάγεβιτς Τεπλώφ ήταν, ο πλέον χαρακτηριστικός εκφραστής της μασονίας εκείνης της εποχής. Ο Τεπλώφ, επικεφαλής της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, άφησε πίσω του τη χειρότερη ανάμνηση. Όπως σωστά σημειώθηκε, φαίνεται ότι δεν υπήρχε ούτε ένα γεγονός που να μαρτυρεί ότι «η αποκλειστική εξουσία που του ανήκε κατευθύνθηκε από τον ίδιο προς ώφελος της ακαδημίας ή μεμονωμένων εξαιρετικών μελών της. Μάλλον το αντίθετο. Αδιαφορώντας για την τύχη της ακαδημίας στο σύνολό της, για τις επιστημονικές της επιτυχίες, για τη δόξα και την ευημερία της, παρενέβη στον τότε αγώνα των μελών της μεταξύ τους, παρεμβαίνοντας ως αρχή όχι συμβιβάζοντας, αλλά οξύνοντας τις διαφωνίες...» [14] ] Τον δεσποτισμό και την καταπίεσή του βίωσαν οι αξιότεροι άνθρωποι της ρωσικής επιστήμης και λογοτεχνίας, και κυρίως ο Λομονόσοφ και ο Τρεντιακόφσκι, στους διωγμούς των οποίων συμμετείχε ενεργά.

Ο Τεπλώφ ήταν ένας τυπικός Τέκτονας - ανήθικος και επιδέξιος, ικανός να μιλάει και να γράφει πολύ καλά.Σε μια μυστική επιστολή, ο Αυστριακός πρέσβης έδωσε μιαν εξαντλητική περιγραφή αυτού του τυχοδιώκτη: «Αναγνωρισμένος από όλους ως ο πιο ύπουλος απατεώνας ολόκληρου του κράτους, ωστόσο, πολύ έξυπνος, πολυπρόσωπος, άπληστος, ευέλικτος, λόγω των χρημάτων που επέτρεπε στον εαυτό του να χρησιμοποιεί για όλα τα πράγματα. Όταν υπηρέτησε υπό τον Τέκτονα Αταμάνο της Ουκρανίας Κυρίλ Γκρηγκόριεβιτς Ραζουμόβσκι (Разумовский, 1728 –1803), διέλυσε τελείως ολόκληρη τη χώρα, με συνεχείς αδικίες και επίμονους εκβιασμούς οπότε φυσικά δεν θα είχε γλιτώσει τη θανατική ποινή αν στις δύο προηγούμενες βασιλείες (της Ελισάβετ και του Πέτρου του Γ') επικρατούσε έστω και η παραμικρή τάξη».]
(«Ρωσικό Βιογραφικό Λεξικό», τμήμα “Σουβόροφ-Τκάτσεφ” - “Суворова-Ткачев”, Αγία Πετρούπολη, 1912, σελίδα 473)

Ο Τεπλώφ προωθημένος στα ύψη στην κοινωνία της εποχής του από τους Ραζουμόφσκι, όταν έγινε αρκετά πλούσιος και ισχυρός τους πρόδωσε ανενδοίαστα. Μετά το θάνατο του, τα μυστικά ντοκουμέντα του πέρασαν στα χέρια του «αδελφού» Ελάγκιν.

[Ο Γκρηγκόρι Νικολάγεβιτς Τεπλώφ (1717–1779) ήταν φιλόσοφος, μουσικοσυνθέτης, ιστορικός και ακαδημαϊκός διαχειριστής με ευγενή καταγωγή, ο οποίος διηύθυνε την Ακαδημία Επιστημών της Αγίας Πετρούπολης και άσκησε επιρροή στη Μικρή Ρωσία με την ιδιότητά του ως γραμματέας και σύμβουλος του Κύριλλου Ραζουμόφσκι (του οποίου την εξαδέλφη νυμφεύθηκε). Το 1751 τύπωσε μια διάσημη συλλογή με τραγούδια του με τίτλο «Αδρανείς Ώρες Μακρυά από την Εργασία». Εσπούδασε στο ξακουστό σχολείο του Φεοφάν Προκόποβιτς στην Αγία Πετρούπολη και κατόπιν στο Γκαίτινγκεν της Γερμανίας. Κατά την επιστροφή του στη Ρωσία, ο Αλεξέι Ραζουμόφσκι, ο μυστικός σύζυγος της Αυτοκράτειρας Ελισάβετ, του ζήτησε να φροντίσει τον μικρότερο αδελφό του Κύριλλο. Αφού ο Κύριλλος έκλεισε τα 18, διορίστηκε Πρόεδρος της Ακαδημίας Επιστημών. Ήταν όμως ο Τεπλώφ που διηύθυνε το ίδρυμα για λογαριασμό του. Δημοσίευσε μια ρωσική μετάφραση των γραπτών του Κρίστιαν Βολφ, επέκρινε με τον Μιχαήλ Λομονόσοφ, καταδίωξε τον Γκέρχαρντ Φρίντριχ Μύλερ για τις νορμανιστικές θεωρίες του και επέπληξε δημόσια τον Βασίλι Τρεντιακόφσκι. Ανέπτυξε έντονο ενδιαφέρον για την ιστορία της Ουκρανίας, συγκεντρώνοντας πολλά έγγραφα για αυτήν. Ο Τσάρος Πέτρος ο Γ' της Ρωσίας είχε συλλάβει τον Τεπλώφ για τις «σκοτεινές του δραστηριότητες», αλλά λίγο αργότερα αφέθηκε ελεύθερος. Το γεγονός τον ώθησε προς την πλευρά της Αυτοκράτειρας Αικατερίνης και των αδελφών Ορλώφ. Ο Τεπλώφ συνέβαλε στην πτώση του Αυτοκράτορα και ήταν παρών στη δολοφονία του στο παλάτι Ρόψα. Αυτός συνέταξε τα πρώτα ουκάζια της Αικατερίνης και την έπεισε να καταργήσει το Ατμανάτο των Κοζάκων. Έχοντας υπόψη τη συμβουλή του καγκελάριου Μπεστούζεφ, η Αικατερίνη του απένειμε τον τίτλο του γερουσιαστή αλλά ουσιαστικά τον απομάκρυνε από την εξουσία. Ο Τζάκομο Καζανόβα τον περιγράφει ως άνθρωπο «του οποίου το κακό του ήταν πως.... αγαπούσε τα αγόρια, ενώ η αρετή του ότι είχε στραγγαλίσει τον Πέτρο τον Γ'».]

Επίσης τρομερό έγκλημα των Μασόνων κατά της Ρωσίας ήσαν και οι ίντριγκες τους κατά τη διάρκεια του Επταετούς Πολέμου. Φυσικά, δεν σκέφτομαι να περιορίσω όλες τις αντιξοότητες αυτού του πολέμου σε μασονικές δολοπλοκίες, αλλά είναι προφανές ως το κυριότερο - το γεγονός της προδοσίας που συνέβη, ενώ υποδομή αυτής της προδοσίας ήταν ο Τεκτονισμός, του οποίου οι παρασκηνιακές μηχανορραφίες διέγραψαν τις ένδοξες νίκες των ρωσικών στρατευμάτων.

Την εποχή του Επταετούς Πολέμου, ο Γερμανός Αυτοκράτορας, ο Βασιλιάς της Πρωσίας, ο Δούκας του Μπράουνσβαϊκ, ο Φρειδερίκος Λουδοβίκος δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ και μερικά άλλα κυρίαρχα πρόσωπα ήσαν ηγέτες των γερμανικών μασονικών στοών. Αντίστοιχα, οι αυλές αυτών των προσώπων, και οι κύριες πολιτικές και στρατιωτικές προσωπικότητες, ανήκαν σε μασονικές στοές. Όπως μαρτυρούν τα αρχεία, όλοι αυτοί οι άνθρωποι, μέσω των μασονικών διαύλων τους, συνδέονταν στενά με τον τότε «νεαρό» ρωσικό Τεκτονισμό και τον προστάτευαν με κάθε δυνατό τρόπο. Έτσι αναπτύχθηκε ένα σύστημα άτυπων συνδέσεων, το οποίο για πολλούς Ρώσους Ελευθεροτέκτονες έγινε προτιμότερο από την εξυπηρέτηση της Πατρίδας και των συμφερόντων της.

Ανιχνεύοντας αυτές τις συνδέσεις, πρέπει πρώτα απ' όλα να σημειωθεί ότι ο διάδοχος του ρωσικού θρόνου, ο μελλοντικός αυτοκράτορας Πέτρος ο Γ', ήταν μέλος γερμανικής μασονικής Στοάς και ένθερμος θαυμαστής του μεγάλου της βασιλιά Φρειδερίκου του Β' της Πρωσίας.

Ένας μεγάλος αριθμός Ελευθεροτεκτόνων εργάστηκε στο αρχηγείο του ρωσικού στρατού και βρισκόταν μεταξύ των κορυφαίων στρατιωτικών ηγετών που στάλθηκαν στην Ανατολική Πρωσία για να πολεμήσουν τον Φρειδερίκο Β', και πάνω απ' όλα, περικυκλωμένοι από τον Στρατάρχη Απραξίν και αργότερα από τον Τέκτονα Aρχιστράτηγο Βίλιμ Βιλίμοβιτς Φέρμορ : οι Στρατηγοί αδελφοί Λήβεν, οι Στρατηγοί Κόμης Πιότρ Ιβάνοβιτς Πάνιν, Ζαχάρ Γκρηγκόριεβιτς Τσερνισώφ, όπως και οι εθελοντές στον πόλεμο αυτόν Στρατηγός Πρίγκιπας Νικολάι Βασίλιεβιτς Ρεπνίν, (καταγόμενος από την πριγκιπική οικογένεια των Ρεπνίν, ο οποίος διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην διάλυση της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας), Στρατηγός Κόμης Γιάκοβ Αλεξάντροβιτς Μπρους ή απλώς Τζέϊμς Μπρους, με καταγωγή εκ Σκωτίας, ο Στρατηγός Κόμης Στέπαν Φιοντόροβιτς Απραξίν, (που διοίκησε τον ρωσικό στρατό κατά τη διάρκεια του Επταετούς Πολέμου) και άλλοι. Η επιρροή του Τεκτονισμού αυξήθηκε επίσης και στο περιβάλλον της ίδιας της αυτοκράτειρας. Ειδικότερα από το 1758, με τον τότε τέκτονα Αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Κόμητα Μιχαήλ Ιλαριόνοβιτς Βοροντσώφ, αδελφό του επικεφαλής της μασονικής Στοάς «Σιωπή».

Αρκεί να αναφέρουμε ότι στο αποκορύφωμα του Επταετούς Πολέμου στην Ανατολική Πρωσία, στο Königsberg, λειτουργούσε η Στοά «Τρία Στεμματα», με επικεφαλής τον Πρώσο αξιωματούχο Σρέντερ (Schroeder). Αυτή η Στοά περιλάμβανε πάρα πολλούς Ρώσους αξιωματικούς που πολέμησαν στην Ανατολική Πρωσία. Ο προδοτικός χαρακτήρας αυτής της Στοάς συνίστατο, απλούστατα, στο γεγονός ότι ήταν απόλυτα υποταγμένη στη Μεγάλη Στοά των «Τριών Σφαιρών», δηλαδή στην Στοά της οποίας Μέγας Διδάσκαλος ήταν ο Πρώσος Βασιλιάς Φρειδερίκος ο Β'.

Στις 19 Αυγούστου 1757, έλαβε χώρα η πρώτη μεγάλη μάχη μεταξύ των ρωσικών στρατευμάτων (με διοικητή τον Στρατάρχη Απραξίν) και του πρωσικού στρατού κοντά στο Groß Jägersdorf (στα ρωσικά Моторное). Ως αποτέλεσμα πεισματικών μαχών, οι Ρώσοι ανάγκασαν τους Πρώσους σε άτακτη φυγή. Ο πρωσικός στρατός ηττήθηκε, χάνοντας επτάμισι χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες. Για τους Ρώσους, προέκυψε η ευκαιρία να προχωρήσουν ανεμπόδιστα βαθιά στην Πρωσία, στην Καινιξβέργη / Κένιγκσμπεργκ (Koenigsberg). Ωστόσον, ο Αρχιστράτηγος Απραξίν σταμάτησε την καταδίωξη του ηττημένου πρωσικού στρατού και στη συνέχεια διέταξε τα στρατεύματά του να αποσυρθούν στη Λιθουανία και την Κουρλανδία, αναφερόμενος αβάσιμα σε έλλειψη τροφής και σε εξάπλωση ασθενειών μεταξύ των ρωσικών στρατευμάτων.

Όλα αυτά προκάλεσαν κύμα αγανάκτησης μεταξύ των Ρώσων αξιωματικών. Ιδού τι γράφει ο συμμετασχών σε αυτή τη μάχη Αντρέϊ Τμοφέγιεβιτς Μπολότοφ (ο πλέον παραγωγικός συγγραφέας απομνημονευμάτων και διακεκριμένος γεωργός της Ρωσικής Αυτοκρατορίας του 18ου αιώνα) : «... τότε κυκλοφόρησε η φήμη στον στρατό ότι πολλοί φαινόταν να φαντάζονται ότι κυνηγούσαν τον εχθρό και προσπαθούσαν να τον συντρίψουν επάνω στο έδαφος. Ήταν σαν να συμβούλευαν τον Στρατάρχη, χωρίς καθυστέρηση, να ακολουθήσει τον εχθρό που φεύγει, με όλο το στράτευμα. Αλλά ο κύριος Λήβεν, από τον οποίο εξαρτώνταν τα περισσότερα συμβούλια και στον οποίον, όπως μάθαμε αργότερα, ήταν ήδη πολύ δυσάρεστο που ... καταφέραμε να νικήσουμε τον εχθρό, ειπώθηκε ότι ανέφερε «Δεν υπάρχουν δύο αργίες σε μια μέρα, αλλά αρκεί που κερδίσαμε».
(«Η ζωή και οι περιπέτειες του Αντρέϊ Μπολότοφ» - Μόσχα, 1986. σελ. 170 -171)

«Ο στρατάρχης μας», έγραψε αλλού ο Μπολότοφ, «στην αναφορά του στο δικαστήριο για αυτό το περιστατικό, προσπάθησε να κρύψει τους πόνους του και να κρύψει το ασυγχώρητο λάθος του... Εξύμνησε το θάρρος και την ανδρεία των Πρώσων έως τα ουράνια και απέκρυψε εντελώς το γεγονός ότι ούτε καν το ένα τέταρτο του στρατού μας δεν ενεπλάκη πραγματικά στη δράση, αλλά και ότι το όλο έργο μας ολοκληρώθηκε από όχι περισσότερα από δεκαπέντε συντάγματα, ενώ όλοι οι υπόλοιποι στέκονταν πίσω από το δάσος με τα χέρια σταυρωμένα και δεν έκαναν τίποτα. (...) Προσπάθησε να καταπνίξει όλη την αλήθεια αποδίδοντας εξωφρενικούς επαίνους στους εθελοντές που βρίσκονταν κατά τη διάρκεια της μάχης, τον Πρίγκηπα Ρεπνίν, τον Κόμητα Μπρους, τον Κόμη Απρακσίν, τον Λοχαγό Μπόλτινγκ.... (και όλα τα ονόματα των λοπών Μασόνων).

Ο Στρατάρχης Απρακσίν συνελήφθη για την προδοτική συμπεριφορά του και δικάστηκε. Ο νέος γενικός διοικητής μετέφερε αμέσως στρατεύματα στη Γερμανία. Στις 11 Ιανουαρίου 1758, η Καινιξβέργη κατελήφθη, οι αρχές και οι κάτοικοί της ορκίστηκαν πίστη στην Ελισάβετ. Μέχρι τα τέλη Ιανουαρίου, όλη η Ανατολική Πρωσία βρισκόταν στα χέρια των ρωσικών στρατευμάτων.

Αλλά και σε αυτή την εκστρατεία υπήρξαν παρεμβάσεις από τους Τέκτονες. Κατά τη διάρκεια της κατάληψης της Καινιξβέργης, η μασονική Στοά «Τρία Στέμματα» απηύθυνε έκκληση στη ρωσική διοίκηση μέσω των μασονικών διαύλων με το αίτημα να διασωθεί η πόλη τους και να μην την καταστρέψει ως στρατιωτικό φρούριο. Το παράλογο αίτημα έγινε δεκτό.
[«Ειδικό Αρχείο» («Особый Архив») – κατά σύντμηση «ΟΑ», τεύχος 730, φάκελος 1, σελίδα3].

Παρά τις μασονικές ίντριγκες και την εχθρική πολιτική των δυτικοευρωπαϊκών δυνάμεων, τα ρωσικά στρατεύματα νίκησαν ολοκληρωτικά τους Πρώσους και τον Σεπτέμβριο του 1760 εισήλθαν στην πρωτεύουσα της Πρωσίας, στο Βερολίνο. Ωστόσο, σύντομα αποσύρθηκαν από εκεί, οπότε η γενόμενη εκστρατεία του 1760 τελικά αποδείχθηκε άκαρπη. Σημειώνεται ότι, στο απόσπασμα των ρωσικών στρατευμάτων που κατέλαβε το Βερολίνο ηγείτο ο παλαιός Τέκτων Τσερνισώφ. Ίσως αυτό μπορεί να μας χρησιμεύσει και ως απάντηση στο ερώτημα γιατί οι Ρώσοι έφυγαν από το Βερολίνο.

Την κατάσταση έσωσε ο Ρώσος Στρατηγός Πιότρ Αλεξάντροβιτς Ρουμιάντσεβ-Σαντουναΐσκι. Το 1761, πραγματοποίησε μια σειρά από δραστικές επιθετικές εχθροπραξίες, με αποτέλεσμα ο στρατός του Φρειδερίκου να ηττηθεί τελικά και ο ρωσικός στρατός να ανοίξει ξανά το δρόμο προς το Βερολίνο. Το τέλος της πρωσικής μοναρχίας ήταν αναμενόμενο, οπότε η Ανατολική Πρωσία θα μετατρεπόταν σε μια από τις επαρχίες της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Εύλογα, ο ρωσικός στρατός χάρηκε απερίγραπτα.

Και αυτή τη φορά ο Φρειδερίκος σώθηκε από τη Μασονική Διεθνή : Στις 25 Δεκεμβρίου 1761, η αυτοκράτειρα Ελισάβετ πέθανε και ανέβηκε στο θρόνο ένας μασόνος, θαυμαστής του Φρειδερίκου, ο Πέτρος ο Γ'. Από την αρχή δήλωσε προστάτης του Τεκτονισμού, ιδρύοντας μάλιστα ειδική Στοά στο ανάκτορο του Οράνιενμπάουμ (Oranienbaum), «προσελκύοντας αμέσως όποιον είχε επιρροή στον στρατό και στην αυλή». Και φυσικά, το πρώτο πράγμα που έκανε αυτός ο εστεμμένος τέκτονας ήταν ότι, (σε αντίθεση βεβαίως με τα εθνικά συμφέροντα της Ρωσίας), με μιά υπογραφή της πένας του κατέστρεψε τα αποτελέσματα των λαμπρών ρωσικών νικών στη Γερμανία, αποσύροντας τα ρωσικά στρατεύματα από εκεί και απλώνοντας «χείρα φιλίας» στον εχθρό του ρωσικού λαού Φρειδερίκο Β'.

Με διάταγμά του ο Πέτρος Γ' έκανε τον μασόνο Ζαχάρ Γκρηγκόριεβιτς Τσερνισώφ, Γενικό Διοικητή των ρωσικών δυνάμεων των προσκεκολλημένων στον Πρωσικό Στρατό και στον Πρώσο μονάρχη Φρειδερίκο τον Μέγα. Αυτός απένειμε στον Τσερνισώφ το παράσημο της «Τάξεως του Μαύρου Αετού», δίδοντάς του ταυτόχρονα την εντολή να ενταχθεί στον γερμανικό στρατό και να ξεκινήσει στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά των πρώην συμμάχων της Ρωσίας. Έτσι, δίνοντας εντολές μέσω των μασονικών διαύλων, ο Μέγας Φρειδερίκος .... χρησιμοποίησε τα ρωσικά στρατεύματα προς το συμφέρον της Πρωσίας. Το γεγονός της μασονικής αλληλεγγύης μεταξύ του Πρώσου βασιλιά και του Ρώσου Τέκτονα Αρχιστρατήγου είναι πολύ χαρακτηριστικό. Κατά την ανάρηση της Αικατερίνης Β' στον θρόνο, ο Τσερνισώφ έλαβε διαταγή για επιστροφή των ρωσικών στρατευμάτων στην πατρίδα τους. Ωστόσο, μετά από αίτημα του Τέκτονα Πρώσσου «προϊσταμένου» του, δεν ανακοίνωσε την εντολή της αυτοκράτειρας επί τρεις ημέρες, κρύβοντάς την επιτήδεια και παραμένοντας στη θέση που τον διέταξε ο Φρειδερίκος. Αυτό επέτρεψε στον Φρειδερίκο να πολεμήσει επιτυχώς ενάντια στους πρόσφατους συμμάχους της Ρωσίας.Έτσι, ο Τσερνισώφ (Чернышев) «παρείχε στον Φρειδερίκο μια μεγάλη υπηρεσία, για την οποία προικίστηκε γενναιόδωρα».
[«Ρωσικό Βιογραφικό Λεξικό», τμήμα “Τσααντάεβ – Τσβίτοβ” (“Чаадаев — Швитов”), σελίδα 314].”

(Η «πλημύρα» των πληροφοριών του Πλατόνωφ περί γενικά αγνώστων προσώπων και τόπων στο ελληνικό κοινό οδηγεί στην επιβεβλημένη παράθεση εκτενών επεξηγητικών σημειώσεων γιά όποιον επιδιώκει να προσεγγίσει στοιχειωδώς το τεράστιο ζήτημα της δράσης του Τεκτονισμού στην Αγία Ρωσία. Μίας δράσης που ξεκίνησε από τα χρόνια του Μεγάλου Φρειδερίκου της Πρωσίας και κορυφώθηκε με την εξέγερση των Μπολσεβίκων !)

«…Ο τέκτων δίκην τεραστίου Οκτάποδος περιπτύσσει και συνέχει την γην…»!
(πηγή: μασονικό δελτίο «Πυθαγόρας» 1889, τεύχος 3, σελίδα 141).

Επιμέλεια - Ισίδωρος Ιγνατιάδης 

Share This !

2022 ALL RIGHTS RESERVED COPYRIGHT ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΊ ΑΝΤΊΛΑΛΟΙ