ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ 

[...]
Η πνευματική πλευρά του Τεκτονισμού συνίστατο στην

εκτόπιση της εθνικής πνευματικής παράδοσης από τη συνείδηση του μορφωμένου στρώματος της Ρωσίας και

στην εισαγωγή ξένων αξιών του δυτικού πολιτισμού σε αυτό...


Iστορικά παρασκήνια στη Ρωσία


Μέρος 2
Από την εισαγωγή στο βιβλίο «Η Μυστική Ιστορία του Τεκτονισμού» του Ρώσου εθνικιστή συγγραφέα Ολέγκ Ανατόλιεβιτς Πλατόνοφ, Γενικού Διευθυντή του «Ινστιτούτου Ιστορίας του Ρωσικού Πολιτισμού»

«Από τον 19ο αιώνα, οι μασονικές οργανώσεις έχουν γίνει ένα μαζικό πολιτικό κίνημα αλληλοβοήθειας ανήθικων ανθρώπων, που χώρισαν αυθαίρετα τον κόσμο σε φίλους και εχθρούς. Μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν με τους δικούς τους, ενώ οι ξένοι προς αυτ’ες πρέπει να χειραγωγούνται και να καθοδηγούνται επιδέξια από τα παρασκήνια. Oποιοσδήποτε άγνωστος τολμήσει να καταπατήσει τα όριά τους μόνος του, υπόκειται σε τεράστια αόρατη πίεση, επιτρέπεται δε η χρήση οποιωνδήποτε μεθόδων εναντίον του - παρενόχληση, συκοφαντία, ηθική και σωματική δολοφονία.

Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα πρωτογενούς μασονικής οργάνωσης είναι οι λεγόμενοι «Ροταριανοί Όμιλοι» και οι «Λάιονς» («The International Association of Lions Clubs») - ενώσεις επιλεγμένων ... εκλεκτών για αλληλοβοήθεια και υποστήριξη στον έναν ή στον άλλο τομέα της ζωής. Ένα άτομο που έχει μπει στον κύκλο μιας τέτοιας συγκεκριμένης ομάδας «φίλων» απολαμβάνει πολλά πλεονεκτήματα, καθώς και την καθημερινή βοήθεια των συντρόφων του. Είναι όμως επίσης αλήθεια ότι και τα πνευματικά «αδέρφια» του απαιτούν από αυτόν συνεχή υποστήριξη και διαρκή συμμετοχή στην οργάνως, καθώς και την εκτέλεση εντολών που προέρχονται από την «ανώτατη» αρχή.

Ο συγγραφέας είναι ευγνώμων για συμβουλές και διαβουλεύσεις στην επιλογή εγγράφων και υλικών, στο προσωπικό των ακόλουθων οργανισμών:
Ειδικό Αρχείο ΕΣΣΔ (τώρα πλέον “Κέντρο Αποθήκευσης Συλλογών Ιστορικών Αχείων και Ντοκιμαντέρ”),
Κρατικό Αρχείο της Ρωσικής Ομοσπονδίας,
Αρχείο και Βιβλιοθήκη της Μονής Αγίας Τριάδας του Jordanville των ΗΠΑ,
Hoover Institution for War, Revolution and Peace (Στάνφορντ, ΗΠΑ) και
Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών

[Μέρος Ι - Κεφάλαιο 1 : Οι δάσκαλοι της εσχάτης προδοσίας: Ιστορία των πρώτων εγκλημάτων κατά της Ρωσίας. — Οι πρώτες ρωσικές Στοές. - Εχθρότητα προς τους Ρώσους και κοσμοπολιτισμός. - Η συγχώνευση της κρατικής εξουσίας και του Τεκτονισμού στη Δυτική Ευρώπη. - Τεκτονική Διεθνής. — Ίντριγκες εξωτερικής πολιτικής. - Ρωσοφοβία του Φρειδερίκου Β'. — Προδοσία στον Επταετή Πόλεμο.]

Η ιστορία του ρωσικού Τεκτονισμού στις πρώτες δεκαετίες της ύπαρξής του είναι η μετάπτωση από τη μια ξένη επιρροή στην άλλη, σε αναζήτηση κάποιας αφηρημένης «απόλυτης αλήθειας», υπό το πρόσχημα της οποίας σκοτεινοί κύκλοι κάλυπταν το πνευματικό κενό τους και το μίσος για την πατρίδα τους, την παθολογική απέχθεια για τις εθνικές αρχές της, προσπαθώντας να αφανίσουν παραδόσεις και ιδανικά.

Οι πρώτες ρωσικές μασονικές Στοές προέκυψαν ως κλάδοι των μασονικών ταγμάτων της Δυτικής Ευρώπης, αντανακλώντας από την αρχή τα πολιτικά συμφέροντα της. Το κύριο αξίωμα των νεοσύστατων Ρώσων Μασόνων ήταν η άποψή τους για την πνευματική και πολιτιστική κατωτερότητα της Ρωσίας, το σκοτάδι και την άγνοιά της, η οποία πρέπει να διαλυθεί μέσω του μασονικού διαφωτισμού. Η υποστήριξη της μασονικής διείσδυσης στη Ρωσία αφορούσε ένα μέρος της άρχουσας τάξης και της μορφωμένης κοινωνίας, ολότελα αποκομμένης από το λαό, χωρίς να γνωρίζει τα εθνικά θεμέλια, τις παραδόσεις και τα ιδανικά του, ακόμη δε και να τα περιφρονεί. Αυτό το γεγονός προκαθόρισε τον αντιρωσικό, αντεθνικό χαρακτήρα της ανάπτυξης του Τεκτονισμού στη Ρωσία.

Ο Τεκτονισμός ξεκίνησε τη σκόπιμη βλάβη του από την ρωσική μορφωμένη κοινωνία και το κυρίαρχο κοινωνικό στρώμα, που ξεφεύγοντας από τις πατρικές τους ρίζες, αναζήτησαν «κλειδιά για τα μυστήρια της φύσης» στις δυτικές υπαρξιακές αξίες. Αυτοί οι «δυτικοκεντρικοί» άνθρωποι με την αβάσιμη υφή και λειτουργία τους τους είναι παγίως δυσαρεστημένοι. Η επιθυμία να βρει κανείς την αλήθεια για τον εαυτό του στη ζωή κάποιου άλλου οδηγεί μοιραία σε μιαν οδυνηρή πνευματική διάσπαση.

Οι νεοπροσηλυτισμένοι Ρώσοι Ελευθεροτέκτονες εμπνεύστηκαν από σκέψεις σχετικά με το αναμφισβήτητο πλεονέκτημα του δυτικού πολιτισμού και της κοινωνικής ζωής σε σύγκριση με το ρωσικό «σκοτάδι» και την «άγνοια». Η πνευματική πλευρά του Τεκτονισμού συνίστατο στην εκτόπιση της εθνικής πνευματικής παράδοσης από τη συνείδηση του μορφωμένου στρώματος της Ρωσίας και στην εισαγωγή ξένων αξιών του δυτικού πολιτισμού σε αυτό. Ήταν οι μασονικές Στοές που έδωσαν τα πρώτα παραδείγματα της αντίθεσης του μορφωμένου στρώματος στο κρατικό σύστημα της Ρωσίας, από αυτές ξεκινάει το επαναστατικό αντιρωσικό κίνημα με στόχο την καταστροφή των εθνικών θεμελίων.

Σύμφωνα με την μασονική παράδοση, η οποία δεν έχει τεκμηριωμένα στοιχεία, ο πρώτος Ρώσος Ελευθεροτέκτονας ήταν ο Τσάρος Πέτρος ο Α', ο Πιότρ Αλεξέγεβιτς γνωστότρος ως Μέγας Πέτρος, οποίος φέρεται να έγινε μέλος μιας από τις Στοές στο Άμστερνταμ το 1697. Ο Πέτρος ο Α΄ φέρεται να μυήθηκε στην μασονία από έναν Άγγλο Ελευθεροτέκτονα, τον αρχιτέκτονα του καθεδρικού ναού του Αγίου Παύλου στο Λονδίνο, τον Sir Κρίστοφερ Ρεν, έναν από τους σπουδαιότερους Άγγλους αρχιτέκτονες όλων των εποχών.
[Παρατίθεται στο «Ειδικό Αρχείο» («Особый Архив») – κατά σύντμηση «ΟΑ», φ. 730», «Σημειώσεις του μασόνου διπλωμάτη, υποπροξένου στο Παρίσι Λεονίντ Ντμητρίεβιτς Κανταούροφ» (1880-1936). Μετά την κατάργηση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας ως αποτέλεσμα της επανάστασης, ο Κανταούροφ έχασε τη διπλωματική του θέση και παρέμεινε στο Παρίσι ως μετανάστης. Στην περίοδο μετά το 1924 και μέχρι το 1936 ήταν βοηθός διευθυντής της Ρωσικής Εθνικής Επιτροπής στη Ρωσική Εθνική Ένωση στο Παρίσι.Υπήρξε ιδιαίτερα δραστήριος τέκτων.]

Επιστρέφοντας στη Ρωσία, ο Πέτρος φέρεται ότι οργάνωσε μια Στοά στη Μόσχα, της οποίας ο Φραντς Γιακόβλεβιτς Λεφόρ έγινε «Κύριος», ο Κόμης Γιάκοβ Βιλίμοβιτς Μπρους «Ρήτορας», ο Πάτρικ Ιβάνοβιτς Γκόρντον «Πρώτος Φύλακας» και ο ίδιος ο Τσάρος «Δεύτερος Φύλακας». Αυτή η παράδοση αφορά στην ξεκάθαρα μασονική εφεύρεση της χρήσης του αγιασμού με στόχο τον καθαγιασμό μιας εγκληματικής οργάνωσης, υπό την εξουσία ενός μεγάλου κυριαρχικού ανθρώπου. Όμως ο Τσάρος Πέτρος ήταν πολύ σχολαστικός για τα κυριαρχικά του δικαιώματα και εκτιμούσε ιδιαίτερα τη ρωσική απολυταρχική αρχή της «αυταρχίας», προκειμένου να τα θυσιάσει σοβαρά για χάρη της συμμετοχής του σε μια ξένη αίρεση. Επιπλέον, αν όντως συνέβαινε το γεγονός αυτό, τότε σίγουρα θα αποτυπωνόταν στα αρχεία των ολλανδικών μασονικών στοών (τα οποία και φυλάσσονται ακόμα στη Μόσχα), κάτι που δεν ισχύει. Στην πραγματικότητα, η ανάπτυξη του Τεκτονισμού στη Ρωσία ξεκινά μετά τον θάνατο του Πέτρου του Α' και στην αρχή ενώνει στις τάξεις του τους ξένους μαζί με ένα στενό στρώμα της κοσμοπολιτικοποιημένης ρωσικής αριστοκρατίας και των ευγενών. Αυτοί οι άνθρωποι χρειάζονταν απλώς ένα είδος λέσχης στο οποίο θα χωρίζονταν από τον ρωσικό λαό.

Η πρώτη ρωσική μασονική Στοά εμφανίστηκε το 1731. Διοργανώνεται από τη Μεγάλη Στοά της Αγγλίας και διευθύνεται από έναν Άγγλο Πλοίαρχο στην υπηρεσία της Ρωσίας, τον Τζων Φίλιπ, ο οποίος δέκα χρόνια αργότερα αντικαταστάθηκε σε αυτήν την θέση από έναν Σκωτσέζο Στρατηγό τον Τζέϊμς Φράνσις Έντουαρντ Κήθ (1696 –1758,James Francis Edward Keith).

Ένας από τους πρώτους γνωστούς Ρώσους Τέκτονες ήταν ο εκχριστιανισμένος Εβραίος, Βαρόνος Πιότρ Πάβλοβιτς Σαφίροφ (πέθανε το 1739), ο οποίος υπό την Άννα Ιωάννοβνα κατείχε την υψηλή θέση του «Προέδρου του Κολεγίου Εξωτερικών», δηλαδή του επικεφαλής του Τμήματος Εξωτερικών Υποθέσεων.
[Η Άννα Ιωάννοβνα, 1693 - 1740) ήταν αυτοκράτειρα της Ρωσίας της δυναστείας των Ρομανώφ. Δεύτερη κόρη του τσάρου Ιβάν Ε΄ (αδελφού και συγκυβερνήτη του τσάρου Πέτρου Α΄). Παντρεύτηκε το 1710 τον Φρειδερίκο-Γουλιέλμο δούκα της Κουρλάνδης.
Και έγινε χήρα 4 μήνες μετά το γάμο της παραμένοντας στην Κουρλάνδη. Μετά το θάνατο του Πέτρου Β΄ κλήθηκε το 1730 στο θρόνο από το Ανώτατο Μυστικό Συμβούλιο ως μονάρχης με περιορισμένες εξουσίες.]

Στην αρχή, οι μασονικές Στοές, πολύ μικρές επί της βασιλείας της Ελισάβετ, αγκάλιασαν αρκετές εκατοντάδες άτομα, κυρίως ξένους. Μέσα από αυτές τις Στοές ασκούσαν οι δυτικοευρωπαίοι μονάρχες τη μυστική τους πολιτική κατά της Ρωσίας και τα μέλη των μασονικών στοών γίνονται πράκτορες επιρροής των δυτικοευρωπαίων ηγεμόνων.

Μέχρι τα μέσα του 18ου αιώνα, σχεδόν όλα τα σημαίνοντα δυτικοευρωπαϊκά μασονικά τάγματα διοικούνταν είτε από τους ίδιους τους ηγεμόνες είτε από εκπροσώπους των βασιλευουσών οικογενειών. Ο Αγγλικός Τεκτονισμός ήδη από το 1721 τελούσε υπό την προστασία του διαδόχου του θρόνου, του Πρίγκιπα της Ουαλίας και έκτοτε οι Άγγλοι Ελευθεροτέκτονες διοικούνται πάντα από ανώτατα πρόσωπα του κράτους. Επικεφαλής του Γαλλικού Τεκτονισμού από το 1743 ήταν ο πρίγκιπας Λουδοβίκος των Βουρβόνων (1709-1771), Kόμης του Κλερμόν, με βασιλικό αίμα, ως ο 5ος μέγας Διδάσκαλος της μεγάλης Στοάς της Γαλλίας, δηλαδή της ανώτατης Μασονικής Αρχής στη Γαλλία.

Στη Γερμανία, ο Πρώσος βασιλιάς Φρειδερίκος ο Μέγας (που εντάχθηκε στη Στοά το 1738) ήταν ο ανώτατος προστάτης και ηγέτης των Ελευθεροτεκτόνων. Κατείχε τον τίτλο του Μεγάλου Μαγίστρου της «Μεγάλης Στοάς των Τριών Σφαιρών». Το παράδειγμά του ώθησε πολλούς Γερμανούς ηγεμόνες και κυρίαρχους πρίγκιπες να ενταχθούν στον Τεκτονισμό. Πρώτα απ’ όλους, πρέπει να αναφερθεί εδώ ο Φραγκίσκος ο Α', αρχικά Δούκας της Λωρραίνης και κατόπιν Γερμανός Αυτοκράτορας. Στη Σουηδία, έχει γίνει παράδοση προσωπικά ο βασιλιάς να ηγείται στο εθνικό μασονικό τάγμα. Στα μέσα του 18ου αιώνα, προέκυψε το λεγόμενο «Βασιλικό Τάγμα» με διάφορα μέλη φερόμενα ως «Ιππότες της Ανατολής», «Αυτοκράτορες της Ανατολής και της Δύσης». Το 1774, αυτό το τάγμα αποτελούνταν από δώδεκα βασιλικούς πρίγκιπες και άλλα βασιλεύοντα πρόσωπα από διάφορες χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Φυσικά, οι ενώσεις αυτές είχαν κυρίως πολιτικό χαρακτήρα και αποτελούσαν μυστική μορφή της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής.

[Σωρεία σπουδαίων και λεπτομερεστάτων πληροφοριών περί των μασόνων παρατίθεται στο εξαιρετικό πόνημα «Ο Τεκτονισμός στο παρελθόν και στο παρόν του»,Αγία Πετρούπολη 1914,τόμος 1, σελίδες 81-82 Οι δύο πρώτοι τόμοι του έργου εκδόθηκαν το 1914-1915. στη Μόσχα, στον εκδοτικό οίκο “Αγροικιακός Συνεταιρισμός” ("Zadruga"), υπό την επιμέλεια του εξέχοντος αντικομμουνιστή ιστορικού και εκδότη Σεργκέϊ Πέτροβιτς Μελγκούνωφ και του συνεκδότη φιλολόγου και κριτικού της λογοτεχνίας Νικολάϊ Πάβλοβιτς Σιντόρωφ (ανατύπωση και των δύο τόμων δημοσιεύτηκε το 2006 στην Αγία Πετρούπολη από τον εκδοτικό οίκο "Alfaret"). Ο τρίτος τόμος σχεδιάστηκε να εκδοθεί το 1918 και δεν δημοσιεύτηκε μετά τη νίκη των Μπολσεβίκων, αλλά το εκτενές άρθρο του Αλεξέϊ Αλεξέγιεβιτς Μποροβόϊ «Σύγχρονη Μασονία στη Δύση» που ήταν μέρος του, δημοσιεύτηκε το 1923 σε ξεχωριστή έκδοση. Οι συλλογές παρέχουν μια πλήρη και προσιτή ιστορία της εμφάνισης και της ανάπτυξης του δυτικοευρωπαϊκού και ρωσικού Τεκτονισμού, δίνουν λεπτομερή λογοτεχνικά πορτρέτα των πιο επιφανών εκπροσώπων του Τεκτονισμού και δίνουν ιδιαίτερη προσοχή στη μελέτη των μασονικών τελετουργιών. Μεταξύ των συγγραφέων των άρθρων είναι :

-Η aρχαιολόγος και ειδική στη μασονία ιστορικός Τίρα Λουίζα Οτόβνα Σοκολόβσκαγια (1888-1942)[Η έρευνα της T. O. Sokolovskaya δημοσιεύτηκε σε κορυφαία περιοδικά των αρχών του 20ου αιώνα, όπως Russian Archive, Russian Antiquity, Voice of the Past, World Herald, Sea, Old Years, Capital and Estate ».Μετά τον Οκτώβριο του 1917 συνέχισε το ερευνητικό και εκλαϊκευτικό της έργο. Μιλώντας γαλλικά, γερμανικά και σουηδικά, εργάστηκε ως μεταφράστρια στην έκθεση του Κόκκινου Στρατού και του Ναυτικού, που ήταν ανοιχτή για το II Συνέδριο της ΙΙΙ Διεθνούς. Από 12.04.1918 έως 15.10.1924 υπηρέτησε ως Ακαδημαϊκή Επιμελήτρια του Μουσείου Στρατιωτικής Εκπαίδευσης. Πέθανε στο Λένινγκραντ κατά τη διάρκεια της πολιορκίας.].
-Ο Λευκορώσος ιστορικός, εθνογράφος και διπλωμάτης Μιτροφάν Βικτόροβιτς Ντοβνάρ - Ζαπόλσκυ (1867-1934). Το έντυπο αλλά αδημοσίευτο βιβλίο του «Ιστορία της Λευκορωσίας» προκάλεσε σάλο στις πολιτικές αρχές της Λευκορωσίας (1926), καταγγέλθηκε ως «Κατήχηση του Λευκορωσικού Εθνικού Δημοκρατισμού» και στη συνέχεια απαγορεύτηκε, ενώ το χειρόγραό του κατασχέθηκε. Κατά συνέπεια, ο Ντοβνάρ-Ζαπόλσκι αναγκάστηκε να μετακομίσει στη Μόσχα, όπου ουσιαστικά εξορίστηκε (Φθινόπωρο 1926) και δεν επέστρεψε ποτέ στη Λευκορωσία. Από το 1930 έως το 1934, δέχθηκε έντονη κριτική για τον υποτιθέμενο «Νεο-Ναροντνικισμό» του, του αποδόθηκε η πατρότητα της ιδεολογικής βάσης του «Εθνικού Δημοκρατισμού», ενώ εξομοιώθηκε με τους «πράκτορες του φασισμού» από τον σοβιετικό ακαδημαϊκό ιστορικό Βασίλι Κάρλοβιτς Σερμπάκοφ (1898-1938) της Λευκορωσικής Ακαδημίας των Επιστημών και καταγγέλθηκε πολιτικά μαζί με την επιστημονική του σχολή.
-Ο Βλαντιμήρ Νικολάγεβιτς Τουκαλέφσκυ (1881-1936) αντιμασόνος ιστορικός, φιλόλογος και δημοσιογράφος που συνελήφθηαπό τους Μπολσεβίκους και μετά την αποφυλακισή του το 198 αυτοεξορίτηκε. Από το 1923 έζησε στην Πράγα ως υπεύθυνος της εκεί ρωσικής και κατόπιν σλαβικής βιβλιοθήκης.Το 1936, κατά τη διάρκεια της δίκης της λεγόμενης «Αντισοβιετικής κοινής υπόθεσης τροτσκιστών-ζινόβιεφ του κέντρου», ο κατηγορούμενος Βαλεντίν Όλμπεργκ δήλωσε ότι ο Τουκαλέφσκι, «....ως πράκτορας του Λέον Τρότσκι και της Γκεστάπο!», τον βοήθησε να συντάξει έγγραφα για είσοδο στην ΕΣΣΔ για να δολοφονήσει τον Στάλιν! Παρά το γεγονός ότι ο Τουκαλέφσκι δημοσίευσε αμέσως επιστολές που διέψευσαν αυτές τις πληροφορίες σε εφημερίδες της Πράγας, η διοίκηση της Εθνικής Βιβλιοθήκης δεν ανανέωσε το συμβόλαιό του. Λίγους μήνες αργότερα, πέθανε από καρκίνο.

-Ο ιστορικός και μελετητής του Ροδοσταυρισμού Αλεξάντερ Βλντιμήροβιτς Σεμέκα (1870—1941), που ήταν και ο ίδιος μασόνος, όπως καταμαρτυρεί η ιστορικός της μασονίας και μασόνος Νίνα Νικολάγεβνα Μπερμπέροβα(1901-1993), με μαρτυρία εκ της οικογενείας του ! (στην μελέτη της «Άνθρωποι και Στοές. Ρώσοι Τέκτονες του ΧΧ αιώνα» ,Νέα Υόρκη, 1986).

-Ο ιστορικός και φιλόλογος Εφγκένι Σεβαστιάνοβιτς Σουμιγκόρσκυ (1957-1920). Υπήρξε δάσκαλος ρωσικής γλώσσας και λογοτεχνίας, ιστορίας και γεωγραφίας σε εκπαιδευτικά ιδρύματα του Voronezh και στη συνέχεια της Αγίας Πετρούπολης. Αργότερα ήταν υπάλληλος για ειδικές αποστολές στο τμήμα ιδρυμάτων της αυτοκράτειρας Μαρίας. Πεδίο περιοχή των ιστορικών ενδιαφερόντων του ήταν η εποχή του αυτοκράτορα Παύλου Α'. Τα έργα του βασίζονται σε υπερπολυάριθμο αρχειακό υλικό. Πρόκειται για ιστορικά έργα, μεμονωμένα άρθρα σε περιοδικά, μυθιστορήματα και διηγήματα με ιστορικά θέματα. Στο τρίτομο βιβλίο «Ο Τεκτονισμός στο παρελθόν και το παρόν του» δημοσίευσε το λίαν εμπεριστατωμένο άρθρο «Ο Αυτοκράτορας Παύλος Α΄ και ο Ελευθεροτεκτονισμός».

-Οι λογοτεχνικοί κριτικοί Ιβάν Νικανόροβιτς Ροζάνοφ (1874—1959) καιΝικολάϊ Κυριάκοβιτς Πικσάνοφ (1878-1969), με αντίστοιχα άρθρα για τους Ιβάν Βλαντιμήροβιτς Λοπούχιν (1756-1816, Μαρτινιστής, Ροδόσταυρος και Τέκτων) και Μιχαήλ Ματβέγεβιτς Χεράσκοφ, (1733-1807, Διαφωτιστής ποιητής και θεατρικός συγγραφέας), καθώς και άλλοι έγκριτοι επιστήμονες.

Η εξαιρετική και λεπτομερής έκδοση παρέχεται με πολυάριθμες εικονογραφήσεις - όλα τα είδη των χαρακτηριστικών της μασονικής τελετουργίας, συμβολικούς πίνακες, πορτρέτα σημαντικών μορφών του Τεκτονισμού κ.λπ.Τα υλικά της σειράς χρησίμευσαν ως πηγή για επιστήμονες και συγγραφείς. Συγκεκριμένα, στην «Εγκυκλοπαίδεια Μπουλγκάκοφ» του ο ιστορικός και ερευνητής της λογοτεχνίας Μπόρις Βαντίμοβιτς Σοκόλοφ υποθέτει εύλογα ότι ο μέγας σατιρικός, λογοτέχνης, θεατρικός συγγραφέας και ιατρός Μιχαήλ Αφανάσιεβιτς Μπουλγκάκοφ (1891-1940) γνώριζε λεπτομερώς τα άρθρα της Σοκολόβσκαγια «Μασονικά Συστήματα» και «Τελετές των Ελευθεροτεκτόνων». Με τον ίδιο τίτλο «Ο Ελευθεροτεκτονισμός στο παρελθόν και το παρόν του», εκδόθηκε το 1911 και στην Πολτάβα ένα βιβλίο του δημοσιογράφου Βλαντιμίρ Τερλέτσκι (ανατυπώθηκε το 1913).]


Βεβαίως, οι ηγεμόνες και κυρίαρχοι, φορτωμένοι με τις κρατικές υποθέσεις, δεν ασχολήθηκαν οι ίδιοι με το τρέχον έργο των μασονικών Στοών και το εμπιστεύθηκαν στους πολιτικούς απεσταλμένους τους. Για παράδειγμα, στη Γαλλία, ο επικεφαλής του Τεκτονισμού Λουδοβίκος των Βουρβώνων, είχε απεσταλμένους του στην μασονία άτομα της απολύτου εμπιστοσύνης του, όπως ο Εβραίος τραπεζίτης του Μπορ και ο χοροδιδάσκαλός του Λακόρν, οι οποίοι εκτελούσαν διάφορες …. ευαίσθητες εργασίες. Στη Γερμανία, ο Τεκτονικός απεσταλμένος ήταν ο τυχοδιώκτης Φίλιππος Σαμουήλ Ρόζα, μέλος του «Κεφαλαίου» (της οργανωτικής δομής που ενώνει τους Ελευθεροτέκτονες της Αρχαίας και Αποδεκτής Σκωτσέζικης Ιεροτελεστίας από τον 15° έως 18° βαθμό), «Πρίγκηψ της Ιερουσαλήμ» (δηλαδή στον 16° βαθμό), πρώην σύμβουλος του Ηγεμόνα του Πριγκηπάτου Άνχαλτ-Τσερμπστ (Anhalt-Zerbst), που στερήθηκε τη θέση του λόγω του εξαχρειωμένου τρόπου ζωής του. Όχι λιγότερο διάσημοι, ως απατεώνες και τυχοδιώκτες, υπήρξαν και άλλοι μασονικοί απεσταλμένοι : ο «Μέγας Ηγούμενος» Τζόνσον, (ή Λώυχτ ή Μπέκερ) ο οποίος ασχολούνταν φανερά με χρηματικούς εκβιασμούς, και ο Βαρόνος Καρλ Γκότχελφ φον Γκουντ ή Χουντ (Karl Gotthelf von Gund und Altengrotkau, 1722-1776), ο ιδρυτής του μασονικού συστήματος της «Αυστηράς Τηρήσεως» το 1751.

Αυτό το σύστημα εφευρέθηκε από τον ίδιο, σύμφωνα με το δικαίωμα του ως αρχηγού όλων των Γερμανών Μασόνων (της «Έβδομης Επαρχίας»). Σε σύντομο χρονικό διάστημα, το Τάγμα της «Αυστηράς Τηρήσεως» απέκτησε δεσπόζουσα θέση σε όλη τη Γερμανία και άλλες μασονικές Στοές άρχισαν να κινούνται προς αυτό, υπογράφουσες «πράξεις υπακοής» στις άγνωστες διοικούσες Αρχές του. Το μυστικό του Τάγματος ήταν τόσο μεγάλο που ακόμη και οι στόχοι του ήσαν κρυμμένοι από τα μέλη του τάγματος, φέρεται δε πως ήσαν γνωστοί μόνο κρυφά στις υπάρχουσες αρχές.»

[Η αναβίωση των ιδεών των Ναϊτών στη Γερμανία και την Αυστρία συνδέθηκε κυρίως με το όνομα του αυτοκρατορικού Βαρόνου. Ο φον Γκουντ (η ορθογραφία «Hund», όπως επίσης και το αγγλοποιημένο «Hunt» βρίσκεται επίσης στη ρωσόφωνη ιστορική βιβλιογραφία), δήλωσε ότι ήταν μυημένος Ναΐτης και συνεπώς νόμιμος διάδοχος του Τάγματος των Ιπποτών του Ναού, το οποίο κατ΄αυτόν είχε συνέχισε να υπάρχει συνεχώς από το 1314.

Περαιτέρω, ο βαρόνος φον Γκουντ ισχυρίστηκε ότι η ανώτατη ηγεσία των Ναϊτών (οι «Ανώτατοι Άγνωστοι») τον διόρισε «Επικεφαλής του Τάγματος» («Ordensober») στην επαρχία VII του τάγματος (δλδ στην Γερμανία) και επέδειξε το Δίπλωμα του «Στρατιωτικού Κυρίου» («Ηeersmeister») που του παραδόθηκε ως απόδειξη του διορισμού του. Μετά την επιστροφή του στη Γερμανία, ο φον Γκουντ αποκατέστησε το εκεί Τάγμα του Ναού βάσει του Καταστατικού Χάρτη (Καταστατικό), στον οποίο εδήλωνε ότι ήταν αρχικά Ναΐτης. Σύμφωνα με τις δηλώσεις του (και, πιθανότατα, την ειλικρινή του πεποίθηση) ο ο φον Γκουντ, ο «Ιππότης του Κόκκινου Φτερού», ως ο πιο έγκυρος εκπρόσωπος των Ανώτατων Αγνώστων, μετέδωσε όλα τα μυστικά του Τάγματος, τα μυστικά Καταστατικά, για τον θησαυρό του Ναού, «όλους τους κανόνες της μαγείας και της αλχημείας των Ναϊτών» και την πλήρη ιστορία του Τάγματος του Ναού «μέχρι σήμερα, χωρίς παραλείψεις και χωρίς να κρύβεται τίποτα». Έως σήμερα, δεν έχει καταστεί ακριβώς δυνατό να εξακριβωθεί ποιος κρυβόταν κάτω από τη μάσκα του μυστηριώδους «Ιππότη του κόκκινου φτερού», αν και ορισμένοι ερευνητές υποψιάζονται ότι θα μπορούσε να είναι ο Σκωτσέζος συγγραφέας ο Ιππότης Άντριου Μάϊκλ Ράμσεη (Andrew Michael Ramsay, 1686 –1743, ο οποίος έζησε το πλείστο της ενήλικης ζωής του στην Γαλλία. Ήταν Βαρονέτος με Ιακωβιτικό τίτλο ευγενείας) - Είναι πραγματι περίεργο ότι στις δεκαετίες του 30-40 του 20ου αιώνα, με το ψευδώνυμο Ράμσεη, ένας σοβιετικός αξιωματικός πληροφοριών έδρασε στη Γερμανία και στην Ιαπωνία, ο διαβήτος Δρ. Ρίχαρντ Ζόργκε-. Εν πάση περιπτώσει, η πραγματική ταυτότητα του Βαρόνου φον Γκουντ παρέμενε κρυμμένη (όπως ίσως την ήθελε)υπό το κάλυμμα της μυστικότητας, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο αμέτρητων φαντασιώσεων και εικασιών.]


Στην πραγματικότητα, όλα αυτά ήταν μια πλήρης εξαπάτηση, την οποία δεν θα αναφέραμε καν, εφ όσον το χαλκευμένο μασονικό σύστημα της «Αυστηράς Τηρήσεως» δεν είχε διαδοθεί ευρύτατα και στη Ρωσία.

Οι υποστηρικτές αυτού του συστήματος συγκάλεσαν ένα μασονικό συνέδριο, στο οποίο ο Δούκας Φερδινάνδος του Μπράουνσβαϊγκ, (Βρουνσβίκη) εξελέγη Μέγας Μάγιστρος όλων των Στοών του Αυστηρού Τάγματος. Το 1775 έγινε άλλο ένα μασονικό συνέδριο στο Μπράουνσβαϊγκ, στο οποίο συμμετείχαν 26 Ευρωπαίοι πρίγκιπες !

Ανέκαθεν οι μυστικοί πολιτικοί απεσταλμένοι των μασονικών στοών υφαίνουν τα αόρατα δίχτυα τους εκεί όπου βρίσκονται τα κρατικά συμφέροντα των δυτικοευρωπαίων κυρίων τους. Επιπλέον, η πιο κοινή φυσιογνωμία ενός υψηλόβαθμου μασόνου λειτουργού είναι εκείνη ενός τυχοδιώκτη, ενός αναζητητή της τύχης.

Στα μέσα του 18ου αιώνα, μια τέτοια τυπική φυσιογνωμία είναι ο προαναφερθείς Ιππότης Ράμσεη. Όπως σημειώνουν οι εμβριθείς ερευνητές του Τεκτονισμού, επρόκειτο για ένα άτομο «σκοτεινό και μυστηριώδες, σαφώς συνδεδεμένο με τους Ιακωβίτες», το οποίο ταυτόχρονα .... ελάμβανε δωρεές και βοηθήματα προς χάρη της ... αντι-ιακωβιτικής Αγγλίας. Υπήρξε δάσκαλος στο σπίτι του Δούκα του Μπουιγιόν (Bouillon), ο οποίος ονειρευόταν μια «μασονική κοσμοπολίτικη δημοκρατία», ενώ ταυτόχρονα ο Ράμσεη απαρνήθηκε αδίστακτα την Τεκτονική ιδιότητά του ενώπιον των γαλλικών αρχών ! Ήταν σαφώς κατάσκοπος των Στιούαρτ (που κατείχαν μια από τις υψηλότερες θέσεις στη μασονική ιεραρχία), ενώ υπηρετούσε ταυτόχρονα και τη αντίπαλή τους δυναστεία του Αννόβερου, συγκαλύπτοντας επιδέξια τις πολιτικές του ίντριγκες, με υψηλόφρονες συζητήσεις για τη σύνδεση μεταξύ του Τεκτονισμού και του Τάγματος των Σταυροφόρων.»

[Μιλώντας για τον Ράμσεη, πρέπει να αναφέρουμε ότι όταν επέστρεψε στη Γαλλία, μετά το θάνατο του Δούκα της Βουργουνδίας ντε Σιλύ, πέρασε στην υπηρεσία του Κόμητος του Εβρέ (Évreux), άρχοντα προστάτη του ανακτόρου των Ηλυσίων και εξέχοντος μέλους της οικογένειας των Λα Τουρ ντ’ Ωβέρν (la Tour d'Auvergne) * και των Μπουιγιόν (Bouillon). Αυτοί είχαν δεσμούς αγχιστείας με την Ιακωβιτική Αυλή, μέσω της Καρλότας, της μεγαλύτερης αδελφής της βασίλισσας Κλημεντίνης (Μαρία Κλημεντίνα Σομπιέσκα, εγγονή του βασιλιά της Πολωνίας Ιωάννη του Γ’ Σομπιέσκι εξολοθρευτή των Τούρκων στη Βιέννη και «Σωτήρα της Ευρώπης») και δεσμούς πίστης και φιλίας με τον κύκλο του σπουδαίου Γάλλου καθολικού ιερωμένου, θεολόγου και συγγραφέα Φρανσουά Φενελόν (François de Salignac de la Mothe-Fénelon, 1651-1715), μέσω του Καρδινάλιου της Μπουιγιόν. Ήταν μάλιστα ο Καρδινάλιος που λέγεται ότι είχε την έμπνευση να κατάγεται η οικογένεια από τον Σταυροφόρο άρχοντα Γοδεφρίδο ντε Μπουιγιόν, καθιστώντας έτσι τον Σταυροφόρο Βασιλιά της Ιερουσαλήμ «τοτέμ» αν όχι πιστοποιημένα γενετικό πρόδρομο της οικογένειας.

Το 1737 ο Ράμσεη έγραψε «Ο λόγος που εκφωνήθηκε κατά την υποδοχή των Ελευθεροτέκτονων από τον Monsieur de Ramsay, Μεγάλο Ρήτορα του Τάγματος», στον οποίο συνέδεσε τον Τεκτονισμό με τους Σταυροφόρους ιππότες. Η δική του θέση ως Ιππότη του Αγίου Λαζάρου της Ιερουσαλήμ μπορεί να τον ενέπνευσε, ή ίσως ακόμη και ο ζήλος του να διαδώσει μιαν υποτιθέμενη παράδοση που συνδέεται με τον οίκο του Μπουιγιόν. Σε κάθε περίπτωση, ο Ράμσεη θεώρησε την ομιλία του άξια σημείωσης από την κυρίαρχη θρησκευτική αρχή και έστειλε το κείμενο στον καρδινάλιο Αντρέ-Χερκύλ ντε Φλερύ (André-Hercule de Fleury, 1653 –1743) υπουργό του βασιλιά Λουδοβίκου του ΙΕ’, ζητώντας την ευλογία της Εκκλησίας στις αρχές του Τεκτονισμού όπως τις είχε δηλώσει αυτός : «Οι υποχρεώσεις που μας επιβάλλει το Τάγμα είναι να προστατεύεις τους αδελφούς σου με την εξουσία σου, να τους φωτίζεις με τις γνώσεις σου, να τους εκπαιδεύεις με τις αρετές σου, να τους βοηθάς στις ανάγκες τους, να θυσιάζεις κάθε προσωπική δυσαρέσκεια και να αγωνίζεσαι για όσα μπορούν να συμβάλουν στην ειρήνη και την ενότητα της κοινωνίας .»

Σε μιαν Εκκλησία που ήδη αντιμετώπιζε μεγάλες δυσκολίες σχετικά με τις παρεκκλίνουσες αρχές των Ιησουιτών (της «Κοινωνίας του Ιησού»), όχι ίσως η αναφερόμενη αναφορά του Ράμσεη, αλλά η έννοια του Τεκτονικού τελετουργικού ήταν εντελώς παράλογη. Στην επιστολή του Ράμσεη της 20ης Μαρτίου 1737 ήρθε η απάντηση του Καρδινάλιου στα τέλη Μαρτίου, που απαγόρευε όλες τις μασονικές συναθροίσεις.

Συχνά επαναλαμβάνεται εσφαλμένα ότι ο Ράμσεη ανέφερε τους Ναΐτες Ιππότες στην Ομιλία του, ενώ στην πραγματικότητα δεν ανέφερε καθόλου το Τάγμα - ανέφερε τους Οσπιτάλιους (Νοσηλευτές)Ιωαννίτες Ιππότες. Αλλά οι οξυδερκείς ακροατές θα είχαν κατανοήσει ότι η αναφορά του στους Σταυροφόρους ιππότες ήταν μια έμμεση αναφορά στους «καταραμένους» Ναΐτες Ιππότες, η μνήμη των οποίων ήταν ακόμα αμφιλεγόμενη στη Γαλλία, οπότε μπορούσε να οδήγησε στην κατηγορία του Πάπα κατά της οργάνωσης ακόμη κι ένα χρόνο αργότερα.]


* [Οι Λα Τουρ ντ Ωβέρν (La Tour d'Auvergne) ήσαν μια δυναστεία Γάλων ευγενών. Ο ανώτερος (εκ των πρωτοτόκων) κλάδος τους που εξαφανίστηκε το 1501, κράτησε δύο από τα τελευταία μεγάλα φέουδα που απέκτησε το γαλλικό στέμμα, τις κομητείες της Ωβέρνης και της Βουλώνης, για περίπου μισό αιώνα. Ο δευτερεύων κλάδος (των «Δοκίμων», απογόνων των νεωτέρων γιών των αρχόντων) εξαφανίστηκε το 1802. Στη δεκαετία του 1820, το όνομα και η κληρονομιά La Tour αμφισβητήθηκαν μεταξύ των οικογενειών των Λα Τουρ ντ Ωβέρν ντ’ Αψιέ (La Tour d'Auvergne d'Apchier), που αντιπροσώπευε την τελευταία γνωστή σωζόμενη γραμμή των Λα Τουρ ντ Ωβέρν πριν από την τελική εξαφάνισή της το 1896, και των Λα Τουρ ντ Ωβέρν Λωραγκέ (La Tour d'Auvergne-Lauraguais). Αυτοί ήσαν μια οικογένεια της οποίας η συγγένεια με τους Δούκες του Μπουιγιόν δεν έχει εδραιωθείπιστοποιημένα. Από αυτήν την οικογένεια, ο πρίγκιπας Ανρί ντε Λα Τουρ ντ Ωβέρν Λωραγκέ (Henri de La Tour d'Auvergne-Lauraguais, 1876–1914) νυμφεύθηκε το 1904 την Ελιζαμπέτ Μπετιέ ντε Βαγκράμ (Elisabeth Berthier de Wagram, 1885–1960), κόρη του τρίτου πρίγκιπα ντε Βαγκράμ και γυναικεία απόγονο της Δυναστείας Ρότσιλντ!]

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Επιμέλεια - Ισίδωρος Ιγνατιάδης 

Share This !

2022 ALL RIGHTS RESERVED COPYRIGHT ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΊ ΑΝΤΊΛΑΛΟΙ