ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ

[...]
δίνει στην Μυρτώ το δικαίωμα αποζημίωσης από το κράτος, αφού παραδέχεται ότι εκείνο παρέλειψε να τηρήσει τις υποχρεώσεις του απέναντι στους πολίτες.
 ...

Το σκωτσέζικο ντους της δικαιοσύνης

Πρόσφατα το ΣτΕ «δικαίωσε» την άτυχη μικρή Μυρτώ, που υπέστη 100% αναπηρία από την αναίτια και εγκληματική επίθεση ενός κτήνους στην Πάρο.

Η λέξη «δικαίωση» βέβαια, είναι βαριά. Πως μπορεί άραγε να δικαιωθεί ένας μικρός άγγελος που κακοποιείται και του στερείται το δικαίωμα σε φυσιολογική ζωή από ένα ανθρωπόμορφο κτήνος;

Με βάση τα ανθρώπινα και κρατικά στάνταρτ λοιπόν, ο ΣτΕ αποφάσισε πως η Μυρτώ και η οικογένειά της δικαιούνται αποζημίωση από το Ελληνικό Δημόσιο, για την βάρβαρη επίθεση εναντίον της μικρής.

Επειδή έχουν περάσει χρόνια από τότε, να θυμίσω εδώ πως, η επίθεση έγινε απρόκλητα και οι λεπτομέρειές της, είναι έξω από κάθε λογική. Η Μυρτώ, βιάσθηκε, κακοποιήθηκε, εξευτελίστηκε, έγινε απόπειρα δολοφονίας της και ουσιαστικά στερήθηκε, όλα όσα εμείς θεωρούμε αυτονόητα στην ζωή.

Η μητέρα της -και η ίδια βεβαίως- ζει έκτοτε σε μια προσωπική κόλαση και αγωνίζεται για το σπλάχνο της, με σθένος και αξιοπρέπεια που αποτελούν παράδειγμα για όλους.

Η απόφαση του ΣτΕ, αποτελεί μιαν ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, λίγο πιο εύκολο δηλαδή, για την μητέρα και την κόρη.

Το σκεπτικό του ΣτΕ, ειλικρινά μας εξέπληξε θετικά. Πολλές φορές μέχρι τώρα οι αποφάσεις του έχουν αποτελέσει πρόκληση για το «κοινό περί δικαίου αίσθημα» αλλά αυτή τη φορά ήταν επουλωτική.

Το σκεπτικό της αποφάσεως, όπως θα δείτε παρακάτω, μας δημιουργεί ένα ξέσπασμα δικαίωσης, αφού περιγράφει τα αυτονόητα, κινείται έξω από την νεοταξική λογική, διαλυτική του κράτους και έθνους: «δεν υπάρχουν λαθραίοι άνθρωποι» και μεταφέρει το γράμμα αλλά και την ουσία του νόμου.

Νόμου, που έχει προβλέψει τα κακώς κείμενα, αλλά που δυστυχώς διάφορες συνιστώσες της κοινωνίας, πολλές φορές παρερμηνεύουν, διαστρεβλώνουν και εργαλειοποιούν με αποτέλεσμα την de facto ακύρωσή του.

Διαβάζουμε λοιπόν στην απόφαση:
«η είσοδος στην χώρα αλλοδαπών/υπηκόων τρίτης χώρας και η περεταίρω διαμονή τους, που μπορεί να είναι και μακρά, δεν είναι ελεύθερη ούτε ανεξέλεγκτη, αλλά διέπεται από το κανονιστικό καθεστώς (του ν. 3386/2005) που επιβάλλει σε αυτούς την υποχρέωση εφοδιασμού τους με διαβατήριο/ταξιδιωτικό έγγραφο, θεώρηση εισόδου και άδεια διαμονής για συγκεκριμένο σκοπό (για εργασία, ανεξάρτητη οικονομική δραστηριότητα, σπουδές ή άλλο νόμιμο σκοπό) και καθιδρύει δεσμία αρμοδιότητα των αστυνομικών οργάνων, για την έκδοση πράξεως απελάσεως σε περίπτωση, μεταξύ άλλων, που ο αλλοδαπός έχει παραβιάσει τις σχετικές διατάξεις, μετά δε την έναρξη ισχύος του ν.3907/2011 πράξεως επιστροφής για τους παρανόμους διαμένοντες…Όσο τα αστυνομικά όργανα παραβιάζουν τις υποχρεώσεις τους και δεν εκδίδουν κατ’ ενάσκηση της δεσμίας αρμοδιότητάς τους πράξη απελάσεως ή μετά τις 26.1.2011 πράξη επιστροφής για τους παρανόμως διαμένοντες, δημιουργείται η βεβαιότητα σε όποιον αλλοδαπό εισήλθε λάθρα, διαμένει παρανόμως στην χώρα και επιθυμεί να συμπεριφερθεί παρανόμως και να προσβάλλει κάποιο έννομο αγαθό ότι ποτέ δεν θα τιμωρηθεί, αφού η ταυτότητά του δεν είναι γνωστή στις ελληνικές αρχές ούτε έχουν ληφθεί τα δακτυλικά αποτυπώματά του»

Έρχεται λοιπόν το ΣτΕ και δια των συμβούλων του επαναφέρει στην τάξη, κάθε ιδιοτελή πολιτικάντη, που προσπαθεί να μας πείσει ότι είναι κακό και παράνομο να μιλάμε για «λαθρομετανάστες» και προσπαθεί να διαστρεβλώσει την νομολογία αποκαλώντας τους «παράτυπους» κι όχι «παράνομους».

Επίσης το ΣτΕ, μας δίνει την πληροφορία ότι, είναι υποχρέωση και αρμοδιότητα της αστυνομίας, και μάλιστα «δεσμία», να ταυτοποιεί τους λαθρομετανάστες, να γνωρίζει τις δραστηριότητές τους και να εκδίδει πράξεις απέλασης.

Κάτω από όλα αυτά, δίνει στην Μυρτώ το δικαίωμα αποζημίωσης από το κράτος, αφού παραδέχεται ότι εκείνο παρέλειψε να τηρήσει τις υποχρεώσεις του απέναντι στους πολίτες.

Όμως η λογική τώρα επιβάλλει κάποια επόμενα βήματα. Επιβάλλεται να αποδοθούν συγκεκριμένες ευθύνες στα συγκεκριμένα όργανα και για την συγκεκριμένη περίπτωση.
Δεν γίνεται το κράτος να έχει παραβιάσει τις υποχρεώσεις του και να έχει θίξει τα δικαιώματα των πολιτών, έτσι αόριστα. Το κράτος είναι συγκεκριμένες υπηρεσίες και άνθρωποι.

Αν λοιπόν δεν φτάσει η τιμωρία μέχρι και τον τελευταίο υπεύθυνο, δεν θα υπάρξει συμμόρφωση προς τους νόμους και πάντα κάποιο δικαστήριο (όπως το ΣτΕ) θα βγάζει αποφάσεις πιθανότατα δίκαιες αλλά κολοβές.

Βεβαίως, επειδή ξέρουμε σε τι κράτος ζούμε, δεν αναμένουμε τέτοιες ενέργειες. Μάλλον πιθανότερη είναι η ουσιαστική ακύρωση ή πάγωμα ή ακόμη και αναίρεση της απόφασης του ΣτΕ από κάποιο άλλο δικαστικό βαθμό ή ακόμη και από το ίδιο το ΣτΕ, σε κάποια άλλη υπόθεση.

Καλοπροαίρετα πάντως και με σέβας, προειδοποιούμε τους θεσμούς ότι η κοινωνία, δεν θα αντέξει για πολύ ακόμη, αυτό το σκωτσέζικο ντους δικαίωσης – απαξίας. 

Χαράλαμπος Βουκελάτος

Share This !

2022 ALL RIGHTS RESERVED COPYRIGHT ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΊ ΑΝΤΊΛΑΛΟΙ