ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ 

[...]
Η εξουσία των ξένων μασονικών ηγετών ήταν πολύ υψηλή μεταξύ των Ρώσων Ελευθεροτεκτόνων, συχνά πολύ υψηλότερη από την εξουσία των νόμιμων ρωσικών αρχών. Πολλές φορές στην ιστορία τους Ρώσοι Ελευθεροτέκτονες συνεννοήθηκαν με ξένους αδελφούς για να ακολουθήσουν μια γραμμή που στη γλώσσα τους ονομαζόταν «μεγάλη μασονική αλήθεια»!...

Iστορικά παρασκήνια στη Ρωσία


Μέρος 1
Από την εισαγωγή στο βιβλίο «Η Μυστική Ιστορία του Τεκτονισμού» του Ολέγκ Ανατόλιεβιτς Πλατόνοφ. Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Μητροπολίτη Αγίας Πετρουπόλεως και Λαντόγκα Ιωάνου Τσνίτσεβ (που έθανε στις 11/02/1995, ευλογήσας αυτό το έργο).

Ο Ολέγκ Ανατόλιεβιτς Πλατόνοφ είναι Ρώσος εθνικιστής συγγραφέας και Γενικός Διευθυντής του «Ινστιτούτου Ιστορίας του Ρωσικού Πολιτισμού», ενός «think tank» με έδρα τη Μόσχα.

«Αυτό το βιβλίο είναι γραμμένο με βάση αυθεντικά μασονικά έγγραφα που φυλάσσονται σε μυστικά μασονικά αρχεία και δεν υπόκεινται σε δημοσίευση. Τα ρωσικά μασονικά μυστικά φυλάσσονταν τόσον ασφαλώς που αν δεν είχε επέλθει ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, πιθανότατα δεν θα είχαμε μάθει τίποτα μέχρι τώρα περί αυτών. Γεγονός είναι ότι τα αρχεία των μασονικών στοών (και βεβαίως οι ρωσικές στοές ήσαν παραρτήματα των δυτικών), διαφόρων μυστικών οργανώσεψν και ειδικών κρατικών υπηρεσιών κατασχέθηκαν από τον Χίτλερ κατά τη διάρκεια της κατοχής της Ευρώπης. Και μετά τη νίκη μας, κατέληξαν στα χέρια του Ερυθρού Στρατού. Μεταφέρθηκαν, ως τρόπαιο, στη Μόσχα, όπου κρατήθηκαν υπό αυστηρή μυστικότητα μέχρι το 1991, χρησιμοποιούμενα κυρίως ως επιχειρησιακό υλικό για την KGB.

Αφορούν σε δεκάδες, εκατοντάδες χιλιάδες υποθέσεις από τα μέσα του 18ου αιώνα έως το 1939, και σε αυτές περιλαμβάνονται πρακτικά συνεδριάσεων των μασονικών στοών, έγγραφα, εγκύκλιες επιστολές και οδηγίες, οικονομικές εκθέσεις και αλληλογραφία, που μας επιτρέπουν να μιλήσουμε με απόλυτη βεβαιότητα για την εγκληματική, συνωμοτική φύση αυτής της μυστικής οργάνωσης, η οποία θέτει ως κύριο στόχο την επίτευξη πολιτικής επιρροής και κυριαρχίας των σκοτεινών παρασκηνιακών δυνάμεων.

Σε αντίθεση με τον Δυτικό Τεκτονισμό, που έπαιζε κυρίως το ρόλο ενός παρασκηνιακού ιδεολογικού και πολιτικού «λόμπι», ο ρωσικός μασονισμός είχε τα δικά του χαρακτηριστικά γνωρίσματα. Διατηρώντας όλα τα χαρακτηριστικά ενός παρασκηνιακού λόμπι, ο Ρωσικός Τεκτονισμός, λόγω της εξάρτησής του από ξένα μασονικά τάγματα, ήταν το επίκεντρο ανθρώπων που στερούνταν εθνικής συνείδησης και συχνά απλώς εκδήλωναν ανοιχτά θέσεις αντιρωσικού προσανατολισμού. Για πολλούς από αυτούς, ο Τεκτονισμός ήταν μια μορφή ρωσοφοβίας, ενός μίσους για τον ρωσικό λαό, τις παραδόσεις, τα έθιμα και τα ιδανικά του, καταπατώντας τα εθνικά συμφέροντα της Ρωσίας. Στον Τεκτονισμό, η ρωσική διανόηση αποξενώθηκε από τον ρωσικό λαό και πέρασε στην παρανομία, επινοώντας διάφορα σχέδια και συνδυασμούς «τακτοποίησης» της Ρωσίας με ένα δυτικό τρόπο.

Το κύριο δρώμενο, φυσικά, ήταν ότι ο ρωσικός Τεκτονισμός, ξεκινώντας από τον 18ο αιώνα, ήταν πάντα απλώς και μόνο ένας κλάδος των μασονικών ταγμάτων της Δυτικής Ευρώπης, εκπληρώνοντας προσεκτικά όλες τις οδηγίες των ηγετών τους.

Ακόμη και σε εκείνες τις σύντομες στιγμές που έλαβε σχετική αυτονομία, η εσωτερική ζωή του ρωσικού Τεκτονισμού ελεγχόταν πλήρως από ξένα κέντρα. Αυτό αποδεικνύεται αδιαμφισβήτητα από την αλληλογραφία Ρώσων Ελευθεροτεκτόνων με τους ηγέτες τους από το εξωτερικό, καθώς και από αναφορές για το έργο που επιτελείται. Από το εξωτερικό οι Ρώσοι Τέκτονες λαμβάνουν οδηγίες και εγκύκλιες επιστολές, από τις οποίες φαίνεται ξεκάθαρα ποια θέση πρέπει να πάρουν οι Ρώσοι «αδελφοί».

Η εξουσία των ξένων μασονικών ηγετών ήταν πολύ υψηλή μεταξύ των Ρώσων Ελευθεροτεκτόνων, συχνά πολύ υψηλότερη από την εξουσία των νόμιμων ρωσικών αρχών. Πολλές φορές στην ιστορία τους Ρώσοι Ελευθεροτέκτονες συνεννοήθηκαν με ξένους αδελφούς για να ακολουθήσουν μια γραμμή που στη γλώσσα τους ονομαζόταν «μεγάλη μασονική αλήθεια»!

Οι Ρώσοι μασόνοι «αδελφοί» δεν ντρέπονταν καθόλου που ήσαν ουσιαστικά πράκτορες ξένων κυβερνήσεων και, εκτελώντας τις οδηγίες ξένων κέντρων, υπονόμευαν τα εθνικά συμφέροντα της Ρωσίας. Η ιστορία του Τεκτονισμού στη Ρωσία είναι η ιστορία μιας συνωμοσίας εναντίον της Ρωσίας. Τα αρχειακά δεδομένα δείχνουν ότι πρακτικά δεν υπάρχει ούτε ένα σημαντικό γεγονός για τη Ρωσία στο οποίο τα μασονικά τάγματα να μην έπαιξαν ιδιαίτερο, πάντα αρνητικό ρόλο για αυτήν. Ο Τεκτονισμός ήταν η κύρια μορφή της αόρατης πνευματικής κατοχής της Ρωσίας, μια μορφή υλοποίησης των αντιρωσικών παρορμήσεων της Δύσης.

Σε σχέση με τη Ρωσία, οι δραστηριότητες των μασονικών ταγμάτων είχαν καθαρά συνωμοτικό χαρακτήρα, καθώς περιλάμβαναν μυστικές ενέργειες που δεν ανταποκρίνονταν στα εθνικά συμφέροντα της Ρωσίας. Συνέβαλαν στην αποδυνάμωσή της, στην ήττα της στους πολέμους, στην καταστροφή των εθνικών ιδεωδών, παραδόσεων και εθίμων.

Μάλιστα, το «έργο» των μασονικών ταγμάτων εξελισσόταν παράλληλα με τις ανατρεπτικές δραστηριότητες ξένων υπηρεσιών πληροφοριών και συχνά ήταν συνυφασμένο με αυτές. Είναι γνωστές πολλές περιπτώσεις όπου μέλη μασονικών στοών και πράκτορες ξένων υπηρεσιών πληροφοριών έδρασαν σαν ένα άτομο. Παρεμπιπτόντως, οι ξένες υπηρεσίες πληροφοριών πάντα θεωρούσαν τους Τέκτονες ως «εφεδρεία» για τη στρατολόγηση προσωπικού στον αγώνα τους κατά της Ρωσίας. Οι ίδιοι οι μασόνοι προσπαθούσαν πάντα να παρουσιάσουν την εγκληματική τους κοινότητα ως μία ιδεολογική οργάνωση. Ωστόσο, δεν υπήρχε θετική ιδέα στην ψυχισμό και τους συλλογισμούς των Ελευθεροτεκτόνων, αλλά μόνον η σατανική τους δίψα για κυριαρχία στους άλλους ανθρώπους.

Η ιδεολογία του Τεκτονισμού είναι η ιδεολογία του «εκλεκτού», ιδεολογία που προϋποθέτει κυριαρχία στην ανθρωπότητα. Στόχος των Ελευθεροτεκτόνων είναι να εγκαθιδρύσουν μια παγκόσμια τάξη στην οποία θα έχουν τον κυρίαρχο ρόλο. Στη μασονική λογοτεχνία, αυτό απεικονίζεται συμβολικά ως η κατασκευή ενός ναού, του οποίου οι οικοδόμοι είναι τέκτονες. Θεωρούν ως προπάτορά τους, ως «πατέρα» τους «Αδωνιράμ» («ο θεός μου δόξασε») ή Αδωράμ( «ο κύριος δόξασε»), (επόπτη της αναγκαστικής εργασίας και των ξυλοκόπων γιά την κατασκευή του ναού) στον οποίον ο Σολομών εμπιστεύτηκε την κατασκευή του ναού του. Αυτός ο Αδωνιράμ «έπρεπε να πληρώσει έναν μεγάλο αριθμό εργατών, τους οποίους δεν μπορούσε να γνωρίζει όλους». Σε κάθε τέκτονα - κατασκευαστή του ναού του Σολομώντα, το μασονικό σύστημα υπόσχεται μιαν ανταμοιβή ανάλογα με τη συνεισφορά που είχε. Με αυτή την υπόσχεση ανταμοιβής ξεκινά ουσιαστικά το μασονικό δόγμα, το οποίο περιγράφει λεπτομερώς την ανταμοιβή του καθενός.

«Για να μην πληρώσει αυτός (ο Αδωνιράμ) στους μαθητές όσο λάμβαναν οι σύντροφοι, και στους συντρόφους όσο λάμβαναν οι κύριοι, αναγκάσθηκε να συμφωνήσει ξεχωριστά με τον καθένα από αυτούς για ορισμένες λέξεις, συνθήματα και χειρονομίες, ώστε να διακρίνει τον καθένα συγκεκριμένα.»
[«Ειδικό Αρχείο» («Особый Архив») – κατά σύντμηση «ΟΑ», φ. 1412, φάκελος 5294 (“Το τελετουργικό της διεξαγωγής συναθροίσεως της στοάς «Απόλλων» στην Αγία Πετρούπολη”)].

Για να εγκαθιδρύσουν μια νέα παγκόσμια τάξη, οι μασονικές αρχές σχηματίζουν μια μυστική παγκόσμια κυβέρνηση, η οποία σε διαφορετικές εποχές υπήρξε με διαφορετικές μορφές, αλλά πάντα υπό τον έλεγχο Εβραίων ηγετών. Στους αιώνες XVIII - XX, μετανάστευσε κατά συνέχεια από την Αγγλία στη Γερμανία των Ρότσιλντ και από εκεί στη Γαλλία, μετακομίζοντας τελικά στις ΗΠΑ τον 20ο αιώνα. Σήμερα, τα όργανα εργασίας αυτής της κυβέρνησης είναι το Διυθύνον Σώμα της Παγκόσμιας Εβραϊκής Τεκτονικής Στοάς B'nai B'rith, το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων, η Τριμερής Επιτροπή, η Λέσχη Bilderberg, η Παγκόσμια Τράπεζα και ορισμένοι άλλοι οργανισμοί.

Η Ρωσική Εκκλησία πάντα καταδίκαζε τον Τεκτονισμό, θεωρώντας τον δικαίως ως εκδήλωση σατανισμού. Αν στα κατώτερα επίπεδα μύησης υπήρχαν μερικές φορές θρησκευόμενοι άνθρωποι, όμως οι Τέκτονες των ανωτέρων βαθμών ήσαν μαχητικοί άθεοι και εχθροί της εκκλησίας. Η καταστροφή της Εκκλησίας θεωρούνταν ένα από τα κύρια καθήκοντα του Τεκτονισμού ως ιδεολογικής οργάνωσης. Το 1881, ο Βέλγος τέκτονας Fleury έγραψε: «Κάτω ο Εσταυρωμένος!… Το βασίλειό του τελείωσε! Ο Θεός δεν χρειάζεται». Ένας άλλος υψηλόβαθμος Τέκτονας δήλωνε το 1912: «... μέχρι να ... ρευστοποιήσουμε τις εκκλησίες, δεν θα μπορέσουμε να εργαστούμε παραγωγικά και να χτίσουμε κάτι διαρκές». «Υπάρχει ένας πόλεμος», τον απηχούσε ένας άλλος Ελευθεροτέκτονας το 1913, «τον οποίο πρέπει να συνεχίσουμε μέχρι τη νίκη ή μέχρι το θάνατο, ένας πόλεμος ενάντια στους αιώνιους εχθρούς του Τεκτονισμού : όλα τα δόγματα, όλες τις εκκλησίες». «Ας θυμηθούμε», επανέλαβαν άλλοι Ελευθεροτέκτονες μετά από αυτόν, «ότι ο Χριστιανισμός και ο Τεκτονισμός είναι απολύτως ασυμβίβαστοι, και επομένως το να ανήκεις στον ένα σημαίνει ρήξη με τον άλλο». Για τους Ελευθεροτέκτονες, το τρίγωνο με το μάτι του διαβόλου αντικαθιστά τον σταυρό και η Στοά είναι ο ναός του Θεού. «Εμείς οι Τέκτονες», είπε ο δάσκαλος της στοάς του Λέσινγκ, «ανήκουμε στο γένος του Εωσφόρου (δηλαδή του Σατανά).
[Παράθεση από το: «Γιατί οι Ορθόδοξοι δεν μπορούν να είναι οικουμενιστές». Αγία Πετρούπολη, 1992. σελ.200].

Ο Τεκτονισμός απέρριψε ό,τι δίνει σάρκα και οστά στην εθνική ζωή της κοινωνίας, από όλο το σύνθετο σύστημα ζωής που συνδέεται με τις έννοιες της Πατρίδας, της Πατρίδας, της Ορθοδοξίας. Απομακρύνθηκε από τις ρωσικές θρησκευτικές, κρατικές, ταξικές παραδόσεις και προσπάθησε να τις αντικαταστήσει με κάποιου είδους κοσμοπολίτικες αφαιρέσεις.

Οι Ελευθεροτέκτονες επεδίωξαν όχι μόνο να καταστρέψουν τη ρωσική εκκλησία και το ρωσικό κράτος, αλλά και να ξανακτίσουν πνευματικά τον «Ρώσο άνθρωπο», καθιστώντας τον κοσμοπολίτη. Η «εσωτερική εργασία για τη βελτίωση της άγριας πέτρας της ρωσικής ψυχής», σύμφωνα με τον ιστορικό Γκεόργκι Βλαντιμήροβιτς Βερνάντσκι, ήταν η κύρια κατεύθυνση όλης της μασονικής δουλειάς και συνέβαλε στη δημιουργία του ανθρωπίνου τύπου που για πολύ καιρό απέκτησε μείζονα σημασία στη ρωσική κοινωνία των ευγενών.

Στους Ρώσους Ελευθεροτέκτονες άρεσε να μιλούν για την καταπολέμηση του κακού στον κόσμο και στον εαυτό τους, για το ανέβασμα στη μυστηριακή σκάλα ή για την αλυσίδα που συνδέει τον κόσμο της γης και της φθοράς με τον κόσμο του πνεύματος. Υπάρχουν πολλά σκαλοπάτια σε αυτή τη σκάλα, υπάρχουν πολλοί κρίκοι στην αλυσίδα, αλλά ο σημαντικότερος από αυτούς είναι η αυτογνωσία, η μετάνοια, η κατασκευή ενός εσωτερικού ναού, μια υψηλότερη διορατικότητα, για μερικούς αναζητητές - έκσταση, για άλλους - μεγάλη σιωπή κι ενατένιση. Ωστόσο, στην πράξη, η πραγματική συμμετοχή στο μασονικό έργο ήταν μια συνειδητή υπηρεσία στις σκοτεινές δυνάμεις του Σατανισμού.

Μεταξύ των συμβόλων που εξηγούν την τρομερή ουσία του Τεκτονισμού, η εικόνα του Σατανά είναι η πιο ακριβής και καθοριστική. Μέσα σε βαθιά μυστικότητα και σκοτάδι, ήρθε στη Ρωσική Γη για να καταστρέψει τα ιερά και τις πνευματικές αξίες της, να ληστέψει τα πλούτη της και να υποδουλώσει τον λαό της. Η μεγάλη χιλιόχρονη δύναμη, που καταλαμβάνει το ένα έκτο του κόσμου, επέζησε με τη δική της εργασία και υπήρχε εντελώς ανεξάρτητα από τον υπόλοιπο κόσμο, δεν ήταν μόνο μια νόστιμη μπουκιά για τα διεθνή παράσιτα, αλλά συνάμα και μια βαθιά μομφή για την εκμεταλλευτική τους πολιτική με στόχο τη λεηλασία και την αποικιακή υποδούλωση άλλων λαών. Τον 18ο αιώνα, τελικά αποκρυσταλλώθηκαν οι κύριες αξίες του δυτικού πολιτισμού, ο πυρήνας των οποίων ήταν τα μασονικά ιδεώδη των εκλεκτών και τα ειδικά δικαιώματα για τη διακυβέρνηση της «σκοτεινής πλειοψηφίας» της ανθρωπότητας, δόγμα το οποίο με τη σειρά του αναπτύχθηκε από τον Ιουδαϊσμό, την Τορά και Καμπαλιστικές διδασκαλίες. Μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα, η κοινότητα των χωρών που ανήκαν στον δυτικό πολιτισμό διεξήγαγε μια ληστεία μεγάλης κλίμακας δεκάδων κατά εκατομμυρίων ανθρώπων στην Ασία, στην Αμερική, στην Αφρική και σε βάρος του πόνου αυτών των ανθρώπων εξασφάλισε την ευημερούσα ζωή πολλών κατοίκων της Δυτικής Ευρώπης.

Υπό τέτοιες συνθήκες, η ένωση των δυτικών σε μυστικές μασονικές στοές ήταν η οργανωτική και ιδεολογική υποστήριξη του συστήματος παρασιτισμού και εκμετάλλευσης των άλλων λαών από τις δυτικές χώρες. Τα εξωτερικά μυστικιστικά και τελετουργικά επικαλύματα ήταν μόνο ένα παραπέτασμα πίσω από το οποίο, κρυβόταν στην πραγματικότητα, ένα μυστικό πολιτικό κόμμα του δυτικού κόσμου, διακηρύσσοντας την επιλεκτικότητα του και το δικαίωμά του να εκμεταλλεύεται την υπόλοιπη ανθρωπότητα.

Δεν είναι καθόλου περίεργο που οι ίδιοι οι Μασόνοι συχνά δηλώνουν διάδοχοι του αρχαίου Τάγματος του Ναού του Σολομώντα («Ναΐτες»). Να υπενθυμίσουμε ότι επρόκειτο για ένα τάγμα ληστών, διάσημο για τις ληστείες και τις φρικτές δολοφονίες του στην εποχή των Σταυροφοριών. Υπερβαίνοντας όλες τις χριστιανικές επιταγές, οι Ναΐτες ένιωθαν ανώτεροι από τους άλλους, θεώρησαν ότι ήταν δυνατό να εμπλακούν στη μαγεία και σε διάφορους μυστικιστικούς χειρισμούς, που θεωρούνταν στον Μεσαίωνα ως συνουσία με τον διάβολο. Ως αποτέλεσμα, τα πολυάριθμα εγκλήματα του τάγματος του Ναού του Σολομώντα αποκαλύφθηκαν, οι ηγέτες του εκτελέστηκαν και πολλοί Ναΐτες τιμωρήθηκαν με φυλακή.

Φυσικά, στον πυρήνα τους, οι μασονικές στοές χρησίμευσαν ως κάλυμμα για ακόμη πιο μυστικές δραστηριότητες, βαθιά απόρρητων εβραϊκών αιρέσεων φυλετικής ανωτερότητας, η ενεργοποίηση των οποίων από το δεύτερο ήμισυ του 18ου αιώνα συνδέθηκε ιδίως με τις δραστηριότητες των τραπεζιτών Ρότσιλντ.

Η τελετουργική, συμβολική πλευρά του Τεκτονισμού είχε έναν πυρήνα εβραϊκών πεποιθήσεων, τη δημιουργία εξαιρετικά καλών συνθηκών διαβίωσης για τους δικούς τους εις βάρος όλων των ξένων («Εθνικών»). Πίσω από τις περιπλοκές των εβραϊκών, καβαλιστικών τύπων, δεν κρυβόταν μια κίνηση προς την κατανόηση του Αγίου Πνεύματος, αλλά, αντίθετα, μια γρήγορη μετάβαση από αυτό σε μορφές ζωής που περιλαμβάνουν συμμετοχική ηδονή στις γήινες απολαύσεις και αναζήτηση οφελών για τον εαυτό του με οποιοδήποτε κόστος, σε βάρος άλλων ανθρώπων. Οι χριστιανικές αρετές απορρίφθηκαν με τον πιο καταφανή τρόπο. Έτσι, το 1936, σε μια από τις στοές της Μεγάλης Ανατολής της Γαλλίας, έγινε μια έκθεση «Είναι δίκαιο να επιστρέφουμε το καλό με το κακό;» Και η απάντηση δόθηκε ξεκάθαρα : άδικο. «Το κακό πρέπει να απαντηθεί με κακό».

Οπότε για τον Μασόνο, κακό είναι ό,τι είναι αντίθετο με τα συμφέροντά του. Εξ ου και ο αγώνας ενάντια σε όλη την ανθρωπότητα. Γενικά, είναι η ιουδαϊκή αρχή «οφθαλμόν αντί οφθαλμού, οδόντα αντί οδόντος», πολλαπλασιαζόμενη με τον εγωισμό ενός μαχητικού άθεου.

Ωστόσο, η τελετουργική πλευρά δεν είχε πρακτικά καμία επίδραση στα πολιτικά και επιχειρηματικά καθήκοντα, που επιλύθηκαν εντός των μασονικών οργανώσεων. Όχι χωρίς λόγο, τον 18ο αιώνα, οι ίδιες στοές περνούσαν από το ένα σύστημα στο άλλο. Ο ίδιος Ελευθεροτέκτονας θα μπορούσε να είναι μέλος του Σκωτικού Δόγματος και ταυτόχρονα να είναι Ροδόσταυρος ή Μαρτινιστής.

Όπως παραδέχθηκε ο διάσημος Τέκτονας Πάπους, στον Τεκτονισμό «κάθε τελετουργία αντιστοιχεί, πάντοτε, είτε σε μια πολιτική είτε σε μια φιλοσοφική αναγκαιότητα.[4] Και όταν αυτό δεν απαιτούνταν, οι Μασόνοι αρνούνταν κάθε τελετουργία, εκθέτοντας την καθαρά πολιτική τους ουσία. Γιατί η φιλοσοφία του Τεκτονισμού είναι η τεκμηρίωση της πολιτικής του ομαδικού εγωισμού. Αυτό εκδηλώθηκε χαρακτηριστικά στα χρόνια της πρώτης αντιρωσικής επανάστασης του 1905-1907.

Στην πραγματικότητα, η μασονική ιεροτελεστία ήταν ένα προπέτασμα καπνού για τους αμύητους. Ένα είδος προσπάθειας να φανταστεί κάποιος ότι οι εξωτερικά όμορφες και περίπλοκες τελετές ακολουθούνται από εξαιρετικές πράξεις. Στην πραγματικότητα, πίσω από αυτή την εξωτερική θεατρική ομορφιά, τελείωνε κάθε θετικό (αν μπορείς να ειπωθεί έτσι) που υπήρχε στον Τεκτονισμό.

Η μεθοδολογία των μυστικών υποθέσεων του Ελευθεροτεκτονισμού αποκαλύπτεται με μια προσεκτικότερη εξέταση του συστήματος των μυήσεων του, το οποίο σε διάφορες μασονικές τάξεις εκφράζει το γενικό πρότυπο της αδιαμφισβήτητης πειθαρχίας και υπακοής.

Οι υψηλότεροι βαθμοί μύησης επιτελούν καθαρά πολιτικές λειτουργίες και αποτελούν τον πυρήνα των κυρίαρχων συστημάτων όλων των δυτικών χωρών. Αυτά τα μέρη του Τεκτονισμού καθορίζουν την πολιτική των κρατών, αναπτύσσουν τις προοπτικές για παγκόσμια ανάπτυξη, εκπαιδεύουν και προάγουν τα υψηλότερα στελέχη των ομοϊδεατών τους (μερικές φορές ούτε καν Μασόνους). Το τελετουργικό για αυτούς τους βαθμούς δεν παίζει κανένα ρόλο. Οι υποθέσεις των ανωτέρων τεκτονικών βαθμών φυλάσσονται σε βαθιά μυστικότητα από τους κατώτερους.

Οι μέσοι βαθμοί μύησης εκτελούν πολιτικές λειτουργίες, αλλά σε στενότερο και συχνότερα περιφερειακό επίπεδο, κυρίως δε συμμετέχουν στην εκπαίδευση προσωπικού από ένα συγκεκριμένο είδος ανθρώπων και τη συμμετοχή τους στο μασονικό υπόγειο. Ενεργούν πάντα υπό αυστηρό έλεγχο και σύμφωνα με ορισμένες οδηγίες των υψηλότερων βαθμών μύησης. Το τελετουργικό για αυτούς τους βαθμούς είναι καθαρά συμβατικό και όλες οι δραστηριότητές τους είναι επίσης κρυμμένες από τους κατώτερους.

Οι ανώτεροι και μεσαίοι Τεκτονικοί βαθμοί, ξεκινώντας από τον τρίτο βαθμό, έδιναν στους κομιστές τους το μυστικό δικαίωμα να διαπράττουν οποιαδήποτε εγκλήματα και το δικαίωμα σε οποιοδήποτε ψέμα για χάρη της γενικής μασονικής υπόθεσης. Η «απαλλαγή από τους όρκους», τα «λευκά ψέματα» υπήρξε ιδιαίτερο προνόμιο της συντριπτικής πλειοψηφίας του Τεκτονισμού.

Οι κατώτεροι βαθμοί μύησης ήσαν πολύπλοκοι, πολυεπίπεδοι σχηματισμοί των πιο διαφορετικών ανθρώπων. Πρόκειται για ένα είδος «δεξαμενής» προσωπικού του Τεκτονισμού, μέρος του περιεχομένου του οποίου κοσκινίζεται και ένα μέρος δεν ανεβαίνει ποτέ, ούτε καν στα μεσαία επίπεδα.

Οι τελευταίοι συνήθως αποτελούνται από άτομα που, σε γενικές γραμμές, δεν μπορούν να αποδοθούν στη δράση ως Ελευθεροτέκτονες, είναι κυρίως πνευματικά και ηθικά αποπροσανατολισμένοι άνθρωποι, μπερδεμένοι από τις ψευδοϊδεαλιστικές και ψευτορομαντικές δηλώσεις των μασονικών ταγμάτων. Αυτοί οι άνθρωποι συχνά προσλαμβάνουν κυριολεκτικά τα τελετουργικά παιχνίδια στην ονομαστική τους αξία και συμμετέχουν πρόθυμα σε αυτά. Αλλά είναι ακριβώς αυτό το τμήμα των κατώτερων Μασόνων που έχει ιδιαίτερη πρακτική σημασία για τα μασονικά τάγματα, διότι εξυπηρετεί τα συμφέροντα της δημιουργίας μιας θετικής εικόνας αυτής της εγκληματικής οργάνωσης, παρουσιάζοντάς την ως μιαν ακίνδυνη συλλογή ρομαντικών εκκεντρικών που ονειρεύονται τη βελτίωση της ανθρωπότητας. Συχνά αυτό είναι απλώς ένα δόλωμα για να μπουν στην τάξη των διάσημων ανθρώπων της λογοτεχνίας, της τέχνης κ.λπ. Τέτοια άτομα θα λέγαμε πως είναι Ελευθεροτέκτονες για να προσελκύσον τα βλέμματα σε προκαθορισμένα αντικείενα. Χρησιμεύουν άθελά τους ως κάλυμμα για τα μασονικά εγκλήματα και τις υπόγειες υποθέσεις, αν και οι ίδιοι τα αγνοούν εντελώς. Ακριβώς αυτόν τον ρόλο στον Τεκτονισμό έπαιξαν ορισμένες μορφές του ρωσικού πολιτισμού, για παράδειγμα, ο αρχιτέκτονας Βασίλι Ιβάνοβιτς Μπαζένοφ, ο προσωπογράφος Ντμίτρι Γκριγκόριεβιτς Λεβίτσκι και ο συγγραφέας Βικέντι Βικέντιεβιτς Βερεσάεφ. Εκμεταλλευόμενοι τις υπέροχες ρομαντικές διαθέσεις αυτών των ανθρώπων, οι συνωμότες Μασόνοι τους υποσχέθηκαν να ανοίξουν «ατελείωτους ορίζοντες για τη βελτίωση της ψυχής» και την αυτοβελτίωση. Φυσικά, όλα αυτά ήταν μια φάρσα, γιατί οι απατεώνες δεν μπορούσαν να τους δώσουν κάτι θετικό, αλλά έλαβαν τα ένδοξα ονόματά τους για να τα χρησιμοποιήσουν στις εικασίες τους. Οι Τέκτονες δεν δίστασαν ούτε καν να καταχωρήσουν στις τάξεις τους ανθρώπους που είτε δεν ανήκαν καθόλου στον Τεκτονισμό, είτε ήσαν Τέκτονες για μικρό χρονικό διάστημα και δεν συμμετείχαν στο μασονικό έργο. Εντελώς αβάσιμα, για να αυξήσουν το κύρος της οργάνωσής τους, απέδωσαν στον εαυτό τους ως «ελευθέρους τέκτονες» τον Πέτρο τον Α' και πολλούς από τους συνεργάτες του, τους ποιητές Γαβριήλ Ρομάνοβιτς Ντερζάβιν και Βασίλι Αντρέγεβιτς Ζουκόφσκι, ακόμη και τον Νικόλαο Β'.

Συμμετοχή στις μασονικές στοές των μεγάλων Ρώσων στρατιωτικών διοικητών Σουβάροφ και Κουτούζοφ δεν επιβεβαιώνεται από τα γεγονότα. Ο θρύλος για την ένταξή τους στον Τεκτονισμό είναι ένα ζωντανό παράδειγμα της εξαπάτησης την οποία μετήλθαν οι «ελευθεροτέκτονες» για να εξυψωθούν και να αποκρύψουν την εγκληματική τους ουσία.

Η εμπλοκή του Αλεξάντρ Σεργκέγεβιτς Πούσκιν, του Νικολάι Μιχάιλοβιτς Καραμζίν και του Αλεξάντρ Σεργκέϊεβιτς Γκριμπογιέντοφ στις μασονικές στοές ήταν τυχαίας και περιστασιακής φύσεως, αν και οι «ελευθεροτέκτονες» εξακολουθούν να τους αναφέρουν για διαφημιστικούς σκοπούς ως παράδειγμα των «υποδειγματικών αδερφών τους».

Ο Πούσκιν εγγράφηκε σε Στοά στα μέσα του 1821 και στο τέλος του ίδιου έτους η Στοά αυτή διαλύθηκε χωρίς να αρχίσει να εργάζεται. Φυσικά, οι Ελευθεροτέκτονες, αργότερα, έκαναν ό,τι μπορούσαν για να προσελκύσουν τον μεγάλο ποιητή στις τάξεις τους, αλλά ήταν βαθιά αηδιασμένος από τη φύση του μασονικού υπογείου, το πνεύμα της ίντριγκας, το χτύπημα της προδοσίας και οι προσπάθειές τους ήσαν ανεπιτυχείς. Αργότερα οι Μασόνοι έπαιξαν τραγικό ρόλο στη μοίρα του Πούσκιν. Όπως έδειξαν επιστημονικές μελέτες της δεκαετίας του ’20, το «Δίπλωμα Κερατά», που υπήρξε ένας από τους κύριους λόγους της μονομαχίας και του θανάτου του ποιητή, συντάχθηκε από τον Ελευθεροτέκτονα πρίγκιπα Πιότρ Βλαντιμιρόβιτς Ντολγκορούκοφ. Το συμπέρασμα αυτό επιβεβαιώνεται με γραφολογική εξέταση.

Και ο Αλεξάντρ Σεργκέϊεβιτς Γκριμπογιέντοφ απέφυγε τον Τεκτονισμό (αν και για ένα μικρό διάστημα ήταν στον κατώτερο βαθμό σε μια από τις στοές). Δεν προέβη σε κανένα πραγματικό μασονικό έργο. Επιπλέον, στην κωμωδία του «Αλοίμονο στον Τρελό» ουσιαστικά γελοιοποιεί τους «Ελευθέρους τέκτονες» και τις συναντήσεις τους, που προσπαθούσαν να καθορίσουν την πολιτική («Έχουμε συνάθροιση και μυστικές συναντήσεις τις Πέμπτες. Η πιο μυστική συμμαχία...»).

Στα νιάτα του ο Νικολάι Μιχάιλοβιτς Καραμζίν βρέθηκε για λίγο σε μια από τις μασονικές στοές, όμως γρήγορα κατάλαβε την αντιρωσική ουσία του Τεκτονισμού και εγκατέλειψε τα μέλη του. Κατά την ωριμότητά του, οι Ελευθεροτέκτονες προσέφεραν στον μεγάλο Ρώσο ιστορικό την ευκαιρία να ξαναμπεί στη Στοά, υποσχόμενοι υψηλά τεκτονικά πτυχία και αμέριστη υποστήριξη, αλλά εκείνος αρνήθηκε. Σε αντίποινα γι' αυτό, οι Μασόνοι άρχισαν έκτοτε να τον διώκουν.»

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Επιμέλεια - Ισίδωρος Ιγνατιάδης 

Share This !

2022 ALL RIGHTS RESERVED COPYRIGHT ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΊ ΑΝΤΊΛΑΛΟΙ