ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ 

[...]
Ο Παύλος ξυλοκοπήθηκε άγρια και στραγγαλίστηκε από...
αξιωματικούς του, στο υπνοδωμάτιό του τη νύχτα της 12ης Μαρτίου του έτους 1801 στο Ανάκτορο Μιχαήλοφσκι,
ενώ σχεδιαζόταν η αντικατάστασή του με…
Άγγλο διάδοχο !
Εν τέλει τον διαδέχεται
ο Αλέξανδρος Α΄...

Η ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΔΙΑΧΡΟΝΙΑ TOΥ «ANATOΛIKOΥ ZHTHMΑΤΟΣ» - 8


Κατά τις αρχές του 19ου αιώνος σπουδαία γεγονότα καθορίζουν την περαιτέρω πορεία του Ανατολικού Ζητήματος. Η Μεγάλη Αικατερίνη πεθαίνει το 1796 και την διαδέχεται
ο … ατυχήσας ανθρωπιστής γιός της Παύλος. Από το άδικο ποτάμι αίματος της Γαλλικής Επαναστάσεως ξεπήδησε, παιδί της Τόλμης, του Θράσους , της Τύχης αλλά και της Αξίας,
ο Ναπολέων Βοναπάρης, ο μετέπειτα Αυτοκράτωρ των Γάλλων, ο Μέγας Κορσικανός.

Η ήττα της Αυστρίας και η Συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο (Campoformio), είναι έργο δικό του. Λέγει στον υπασπιστή του, «Νομίζεις ότι κερδίζω με το αίμα μας νίκες στην Ιταλία για να εδραιώσω την δόξα των δικηγόρων του Διευθυντηρίου στο Παρίσι;». Ο Ναπολέων γνωρίζει καλά ότι ένα Έθνος χρειάζεται ένδοξο Αρχηγό, ξέρει ότι ο ρόλος του ξεπερνά τα στενά όρια της Γαλλίας. Έχει πάντοτε στο προσκέφαλό του το βιβλίο του Νικολό Μακιαβέλλι
«Ο Ηγεμών» και σημειώνει τις σκέψεις του στο περιθώριο των σελίδων.

Στο τελευταίο κεφάλαιο σημειώνει: «.. αρχίζοντας με τους Ιταλούς, όπως είναι σήμερα εκφυλισμένοι, δεν θα μπορούσα, αλλά όπως είμαι Ιταλός κι’ εγώ το μπορώ με τους Γάλλους». Λέγει στον Σαρλ-Μωρίς ντε Ταλλεϋράν, πρίγκηπα του Περιγκόρ, γνωστότερο
ως Ταλεϋράνδο, ο οποίος ήταν Υπουργός Εξωτερικών του : «Η Τουρκική Αυτοκρατορία
είναι άχρηστη !». Το 1797 καταλαμβάνει τις Ιονίους Νήσους για να ελέγχει την έξοδο της Αυστρίας μέσω της Αδριατικής στην Μεσόγειο. Στέλνει εκεί τον Στρατηγό Antoine Gentili
ως Κυβερνήτη των «Γαλλικών εν Ελλάδι εδαφών» (Ιόνια νησιά, Κύθηρα και Στροφάδες)
με την συμβουλή «να αναφέρεσαι συνεχώς στους Έλληνες, στην Σπάρτη και στας Αθήνας».

Κολακεύει ο ίδιος ανοικτά τους Μανιάτες [επικαλούμενος ατύπως την καταγωγή 
του από τους Καλομεριάνους, Μανιάτες μετανάστες στο Αιάκιο της Κορσικής
(Καλομέρης = Buonaparte)] : «Eίσθε άξιοι απόγονοι των Σπαρτιατών !» Εκτός από
την επιδιωκόμενη απομόνωση της Αυστρίας, κατανοεί ότι η Πελοπόννησος είναι
το γεωστρατηγικό κλειδί για να αποκόψει τον δρόμο της Αγγλίας προς τις Ινδίες,
οπότε αποβλέπει στην κατάληψη και των δύο !

Οι ατυχείς Έλληνες, βυθισμένοι στα σωτηριακά οράματα και στην παντοτινή ρομαντική άγνοιά τους, τον πίστευαν ως όντως «φιλέλληνα» και τον περίμεναν ως ελευθερωτή
από την τουρκική τυραννία.

Τον Αύγουστο του 1797, ο Βοναπάρτης γράφει στο Διευθυντήριο: «Για να καταστρέψουμε την Αγγλία πρέπει να γίνουμε κύριοι της Αιγύπτου !» Καταλαμβάνει την Μάλτα και την Αίγυπτο, εκδιώκει τους Τούρκους από την Συρία, ετοιμάζει προέλαση στην Κωνσταντινούπολη. Όμως τώρα η θεά Τύχη, προσκολλημένη περιπαθώς στον Ναπολέοντα, ξεχνά ολότελα τους Έλληνες.

Ο αββάς και πολιτικός Emmanuel-Joseph Sieyès (1748 –1836), Διευθυντής της μητροπολιτικής Γαλλίας επί περιόδου του πενταμελούς «Διευθυντηρίου»
(και μετέπειτα Δεύτερος Ύπατος), καλεί τον Μεγάλο Κορσικανό στο Παρίσι, Αποβιβάζεται στο Fréjus, το λιμάνι της Νοτιοανατολικής Γαλλίας, στις 9 Οκτωβρίου 1799 και σε ένα μήνα, με το περιβόητο πραξικόπημα της 18 του Brumaire (του «Ομιχλώδους», δευτέρου μηνός του Επαναστατικού Ημερολογίου), αντίστοιχης της 9ης Νοεμβρίου, γίνεται ο απόλυτος κύριος της Γαλλίας και, μετά από λίγο, … παραλίγο όλου του κόσμου!

Όλα προετοιμάζονται ωραία και με κάθε λεπτομέρεια, αλλά σε λίγο επεμβαίνει και πάλι
… η Τύχη. Στις 24 Μαρτίου 1801 ο γερμανόφιλος Τσάρος, Παύλος o Α'
(γεννηθείς Παύλος Πέτροβιτς, γιός του Πέτρου του Γ’ και της Μεγάλης Αικατερίνης),
ο λεγόμενος και «Μυστηριώδης», (ο οποίος εξεδήλωσε πολλές ρηξικέλευθες εκσυγχρονιστικές προσπάθειες οι οποίες συνάντησαν εχθρότητα, καθώς πολλοί από τους πιο στενούς του συμβούλους και ο διαδοχός του Αλέξανδρος, ήσαν ενάντιοι στις προτεινόμενες αλλαγές) δολοφονείται και το μεγάλο σχέδιο περί Τουρκίας καταρρέει.
Ο Παύλος ξυλοκοπήθηκε άγρια και στραγγαλίστηκε από …. αξιωματικούς του, στο υπνοδωμάτιό του τη νύχτα της 12ης Μαρτίου του έτους 1801 στο Ανάκτορο Μιχαήλοφσκι, ενώ σχεδιαζόταν η αντικατάστασή του με… Άγγλο διάδοχο ! Εν τέλει τον διαδέχεται
ο Αλέξανδρος Α΄. Οι ιστορικοί αμφισβητούν ακόμη τον ρόλο του Αλεξάνδρου στον φόνο.
Η πιο κοινή άποψη είναι ότι ήταν υπέρ του να αναλάβει το θρόνο, αλλά επέμεινε
ότι ο πατέρας του δεν θα δολοφονούνταν. Η πραγματικότητα αποδεικνύει ότι.. πλανήθηκε.
Ακολούθησε η επιτυχία του Αγγλικού στόλου στην Ναυμαχία του Τραφάλγκαρ
(21 Οκτωβρίου 1805), μία αιματηρή σφοδρή ναυτική συμπλοκή η οποία πραγματοποιήθηκε μεταξύ του βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού και του συμμαχικού στόλου, του γαλλικού
και ισπανικού Ναυτικού, κατά την διάρκεια του «Πολέμου του Γ' Συνασπισμού»
(Αύγουστος-Δεκέμβριος 1805) των Ναπολεόντειων Πολέμων.
[Ο Πόλεμος του Γ' Συνασπισμού ήταν ο πόλεμος της Αγγλίας, Αυστρίας, Ρωσίας και Σουηδίας κατά της Γαλλίας και των συμμάχων της].
Στο μοιραίο Τραφάλγκαρ, είκοσι επτά βρετανικά πλοία γραμμής με επικεφαλής τον ναύαρχο Οράτιο Νέλσονα νίκησαν τριάντα τρία γαλλικά και ισπανικά πλοία γραμμής υπό τον Γάλλο ναύαρχο Πιερ-Σαρλ Βιλνέβ, στον Ατλαντικό Ωκεανό, έξω από την νοτιοδυτική ακτή της Ισπανίας, δυτικά του ακρωτηρίου Τραφάλγκαρ. Ο γαλλο-ισπανικός στόλος έχασε 21 πλοία, χωρίς να χαθεί ούτε ένα βρετανικό πλοίο ! Ήταν η πιο αποφασιστική ναυμαχία του πολέμου, τερματίζοντας οριστικά τα γαλλικά σχέδια εισβολής στην Αγγλία.
Όλα τα διεθνοπολιτικά δρώμενα κατέληξαν και πάλι στην «Συνθήκη της Αμιένης»
(του 1802), η οποία είχε σφραγίσει την λήξη του «Πολέμου του Β΄ Συνασπισμού».
[Του δευτέρου πολέμου εναντίον της επαναστατικής Γαλλίας με αντιπάλους τις περισσότερες ευρωπαϊκές μοναρχίες, με επικεφαλής την Βρετανία, την Αυστρία και την Ρωσία, με συμμετοχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, της Πορτογαλίας, του Βασιλείου
της Νάπολης, διαφόρων γερμανικών μοναρχιών και της Σουηδίας. Ωστόσο η Πρωσία
δεν προσχώρησε σε αυτόν τον συνασπισμό και η Ισπανία υποστήριξε την Γαλλία ].
Συγκεκριμένα με την Συνθήκη της Αμιένης, την οποίαν συνομολόγησαν η Γαλλία, η Αγγλία,
η Ολλανδία και η Ισπανία είχαν καθοριστεί τα ακόλουθα:
-Η Αγγλία υποχρεώθηκε να επιστρέψει στην Ισπανία και στην Ολλανδία όλες τις κατακτηθείσες αποικίες τους, εκτός των νήσων Κεϋλάνης και Τρινιντάντ. -Η Γαλλία αναλάμβανε επίσης όλες τις αποικίες της, ενώ τα τότε σύνορα μεταξύ Γαλλικής Γουιάνας
και Βραζιλίας μετατέθηκαν κατά μήκος του ποταμού Αραγκουάρι. Ταυτόχρονα υποχρεώθηκε να εκκενώσει την Ρώμη, την Νάπολη καθώς και την νήσο Έλβα. - Η Αίγυπτος επανέρχονταν στην κυριαρχία του Σουλτάνου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας -Η νήσος Μάλτα επιστρέφονταν στο Τάγμα των Ιωαννιτών Ιπποτών. -Τέλος, με την αυτή συνθήκη αναγνωρίζονταν πλέον το Ιονικό κράτος, η «Επτάνησος Πολιτεία», υπό την προστασία
της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, και της Ρωσίας (η οποία μάλιστα εγκαθιστά φρουρά
στην Κέρκυρα) ζήτημα κρίσμο για τον Ελληνισμό και την ανάπτυξή του.
Πράγματι πρέπει να καταμετρήσουμε τις επεμβάσεις της Τύχης στα όνειρα των Ελλήνων. Όπως το έχει καταγράψει και ο μεγάλος μελετητής της Ιστορίας Μακιαβέλλι,
«η Τύχη αποφασίζει για τις μισές πράξεις του ανθρώπου και ίσως και περισσότερο».
Θα δούμε ότι μέχρι το 1832 ο «Στρατηγός Τύχη» έχει να παίξει πολύ κρίσιμο ρόλο
έως την τελική απελευθέρωση της Ελλάδος.

Το μεγαλόπνοο σχέδιο ή όραμα του Ναπολέοντος για κατάκτηση των Ινδιών παραμένει σταθερό αλλά τα απαραίτητα μέσα για την επίτευξη, μέσα στον μεγαλοφυή νου του Ναπολέοντος παρουσιάζουν εξαιρετική μεταβλητότητα …. με ταχύτητα μεταχρωματισμού διωκομένου χαμαιλέοντος. Το φθινόπωρο του 1802, στέλνει τον Συνταγματάρχη Horace François Bastien Sébastiani de La Porta σε περιοδεία, στην Ελλάδα και στην Αίγυπτο,
που ήσαν εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στην έκθεση του ταξιδίου του ο απεσταλμένος αναφέρει σαφώς ότι οι Έλληνες, όπως και οι Αιγύπτιοι, περιμένουν
τους Γάλλους ως ελευθερωτές.

Η είδηση περί των γαλλικών στρατηγικών προθέσεων θορυβεί ολόκληρη την Ευρώπη, επανασυνδέει τις Αγγλία, Αυστρία και Ρωσία ως συμμάχους εναντίον της Γαλλίας,
οπότε η Αγγλία της κηρύσσει τον πόλεμο τον Μάιο. Ο Τσάρος Αλέξανδρος υιοθετεί
τις απόψεις της μητέρας του Αικατερίνης κατά της Τουρκίας, της οποίας επιδιώκει
τον διαμελισμό, με την Ρωσία να κατέχει Κέρκυρα, Κωνσταντινούπολη και Δαρδανέλλια.

Κατόπιν ακολούθησε η έμπρακτη απάντηση του Ναπολέοντος με την περίφημη Μάχη
του Αούστερλιτς (Austerlitz) ή «Μάχη των Τριών Αυτοκρατόρων», στις 2 Δεκεμβρίου 1806, που αποτέλεσε την λαμπρότερη νίκη του, κατά την οποία ο Γάλλος Αυτοκράτωρ συνέτριψε ολοσχερώς τις δυνάμεις του Γ΄ Συνασπισμού. Εκεί, σε αυτό το «στρατιωτικό αριστούργημα», εκδηλώθηκε η μεγαλοφυής τακτική μαεστρία του Ναπολέοντος, που μελετάται
και συγκρίνεται μέχρι και σήμερα με αυτή των Γαυγαμήλων του Μεγάλου Αλεξάνδρου
και των Καννών του Αννίβα, ενώ διδάσκεται ακόμη στις στρατιωτικές σχολές.

Στις 26 Δεκεμβρίου ο Αυτοκράτωρ Φραγκίσκος Β΄ της Αυστρίας υπέγραψε την Συνθήκη
του Πρέσσμπουργκ (της σημερινής Μπρατισλάβα). Η συνθήκη ανάγκαζε την Αυστρία
σε ειρήνευση, στην παράδοση γερμανικών εδαφών στους συμμάχους του Βοναπάρτη
και πολεμική αποζημίωση 40.000.000 φράγκων, ενώ οι παλαιές συνθήκες του Κάμπο Φόρμιο (1797) και της Λουβενίλ (1800) συνέχιζαν να ισχύουν. Επίσης η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, (που είχε ουσιαστικά πάψει από καιρό να υπάρχει ύστερα από περίπου
900 χρόνια ύπαρξης), διαλύθηκε και επίσημα στις αρχές του 1806, όταν ο Φραγκίσκος
ο Β΄ περιορίστηκε στον τίτλο του Αυτοκράτορος της Αυστρίας, ως Φραγκίσκος ο Α΄.

Αποτέλεσμα της συνθήκης του Πρέσσμπουργκ ήταν η δημιουργία της «Συνομοσπονδίας
του Ρήνου», μιας ένωσης γερμανικών κρατιδίων της κεντρικής Γερμανίας, που αποτελούσε «δορυφόρο» προτεκτοράτο της Γαλλικής Αυτοκρατορίας στην Κεντρική Ευρώπη.
Ο Βοναπάρτης συνέτριψε την υπολειπόμενη γερμανική ενότητα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, (του Α΄Ράϊχ), αλλά προξένησε την ζύμωση της πρωσσικής αναγεννήσεως, που δύο γενιές μετά, το 1870, οδήγησε στην επανένωση των Γερμανιών υπό την καθοδήγηση του «Σιδερένιου Καγκελάριου» Μπίσμαρκ και στην Γένεση του Β’ Ράϊχ.

Ο Κύβος Ερρίφθη !

Ευαγγελια Ιωαννίδου 

Share This !

2022 ALL RIGHTS RESERVED COPYRIGHT ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΊ ΑΝΤΊΛΑΛΟΙ